บทที่ 1: อารมณ์และการเปลี่ยนแปลง

อารมณ์คือส่วนประกอบพื้นฐานของจิตใจและสมอง ก็เหมือนกับองค์ประกอบทางฟิสิกส์ของแรงโน้มถ่วง, สายลม และสายฟ้า, อารมณ์มีแรงและทิศทาง

การ์ฟีล, 1995, หน้า 11

ความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่สำคัญที่สุดคือความสัมพันธ์ที่ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง อารมณ์เป็นบทบาทหลักในความสัมพันธ์ลักษณะนั้น และแกนอารมณ์ก็เป็นเหมือนใจกลางของตัวแบบความสัมพันธ์ดังกล่าว เพราะมันคือการเชื่อมโยงระดับพื้นฐานระหว่างประสบการณ์และตัวตนที่แท้จริงของคนเรา

ในการที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มเปี่ยมและเชื่อมโยง พร้อมเผชิญความยากลำบากและแม้แต่โศกนาฎกรรม เราจำเป็นที่จะต้องมีความสามารถในการรู้สึกและใช้งานประสบการณ์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ความรู้สึกแปลกแยก และไม่ลงรอยกับครอบครัวและสังคมที่นำผู้คนไปสู่การเข้ารับการบำบัด หลายกรณีสามารถสืบย้อนไปสู่ความหวาดกลัวทางอารมณ์ ผู้คนจึงตัดขาดจากประสบการณ์ทางอารมณ์ หวาดกลัวที่จะปล่อยให้ตัวเองรู้สึกจนท่วมท้น ถูกทำให้อับอาย หรือถูกเปิดเผยความบกพร่อง โดยพลังแห่งความรู้สึก เพียงเพื่อที่จ่ายหนี้ในภายหลังในรูปของ อาการซึมเศร้า, โดดเดี่ยว และวิตกกังวล ถ้าประสบการณ์ในอารมณ์ทางด้านลบสามารถถูกลดความน่าสะพรึงกลัวลงในสภาพแวดล้อมของการบำบัด นั่นคือถ้าผู้ป่วยได้รับการช่วยเหลือให้รู้สึกปลอดภัยที่จะรู้สึก แล้วพวกเขาก็จะสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้อย่างมากมาย เพราะสภาวะแกนอารมณ์คือพลังงานและกระบวนการพร้อมใช้งานที่ทรงอานุภาพ เต็มเปี่ยมด้วยศักยภาพทางการบำบัดอย่างมหาศาล