Onkruid wieden

Onlangs heb ik onkruid tussen de stoeptegels verwijderd. Het was een zonnige dag, dus dan is het niet erg om buiten te werken. Ik pak een mesje en ga druk in de weer. Gebukt ga ik met het mes langs de voegen en als er een groot plukje onkruid zit, trek ik het los.

Ik ben zo’n kwartiertje bezig en kom al aardig op gang. Na een tijdje haal ik de bezem erbij om alles bij elkaar te vegen. Het is ook wel lekker om even rechtop te staan, na al dat bukken.

Vol goede moed en het vertrouwen straks een schone stoep te zien, ga ik vegen. Alleen, waar ik in mijn gedachten tegels zag met een schone voeg ertussen, zit er op veel plekken nog gewoon onkruid. Het is wel hardnekkig, zeg! Eén keer erlangs met een mes is dus echt niet voldoende. Ik dacht snel klaar te zijn, maar dat valt even tegen.

Ik begin weer bij het begin en merk dat het makkelijker is als je op je knieën zit. Na twintig minuten ploeteren op mijn knieën komt er toch een aardig schone stoep tevoorschijn!

Hier zou wel eens een les in kunnen zitten: ‘geen half werk leveren’, ‘op de details letten’ of ‘op je knieën gaan’.

Ik moet denken aan Jezus die spreekt over het zaad van de zaaier dat op verschillende plekken terechtkomt (Matteüs 13). Het valt op de weg, tussen rotsen, bij dorens of in goede aarde. De dorens en de distels verstikken het goede zaad.

Het zaad in dit voorbeeld is het beeld van Gods woord. Dat woord is liefde, vrijheid en genade en bewerkt dat ook in je leven. Als dat gebeurt, draagt het vrucht.

Maar de distels voorkomen deze werking. Ik merk wel eens dat zorgen in mijn leven verstikkend werken, dat ik helemaal geen ruimte of vrijheid ervaar. Of dat negatieve gedachten of uitspraken over mijzelf of over anderen even de liefde en genade weg lijken te drukken. Wat fijn dat Jezus ons in deze gelijkenis laat zien dat dit die distels zijn en dat we die dus mogen leren herkennen!

We mogen ervoor zorgen dat Gods woord in goede aarde valt en daar oneindig de vruchten van ervaren. Dus geen half werk, maar op onze knieën, lettend op de details ons leven van onkruid ontdoen.

Ik heb me wel eens afgevraagd waarom Jezus in voorbeelden sprak. Ik ben meer iemand van zeggen wat je bedoelt. Maar op mijn knieën besef ik dat een voorbeeld soms veel beter aankomt als je in praktijk de realiteit ervan ziet. Dat niet alleen, door er zo over na te denken is ook voor je het weet je stoep weer helemaal schoon!

Matteüs 13:1–9 en 13:18–23

131 Die dag verliet Jezus het huis en ging aan de oever van het meer zitten. 2 Er kwam een grote mensenmassa om hem heen staan, en daarom ging hij in een boot zitten, terwijl de menigte op de oever bleef. 3 Hij sprak hen uitvoerig toe en vertelde gelijkenissen: ‘Iemand ging eens naar zijn land om te zaaien. 4 Tijdens het zaaien viel een deel van het zaad op de weg, en er kwamen vogels die het opaten. 5 Een ander deel viel op rotsachtige grond, waar maar weinig aarde was, en het schoot meteen op omdat het niet diep in de grond kon doordringen. 6 Toen de zon opkwam verschroeide het, en omdat het geen wortel had droogde het uit. 7 Weer een ander deel viel tussen de distels, en toen die opschoten verstikten ze het zaaigoed. 8 Maar er viel ook wat zaad in goede grond, en dat bracht vrucht voort, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig. 9 Laat wie oren heeft goed luisteren!’

18 Hoor en begrijp dan nu de gelijkenis van de zaaier: 19 bij ieder die het woord van het koninkrijk hoort maar het niet begrijpt, komt hij die het kwaad zelf is en rooft wat hun in het hart is gezaaid; bij hen is op de weg gezaaid. 20 Het zaad dat op rotsachtige grond is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen en het meteen met vreugde in zich opnemen. 21 Het schiet echter geen wortel in hen, oppervlakkig als ze zijn. Worden ze vanwege het woord beproefd of vervolgd, dan houden ze geen ogenblik stand. 22 Het zaad dat tussen de distels is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen, maar bij wie de zorg om het dagelijkse bestaan en de verleiding van de rijkdom het woord verstikken, zodat het zonder vrucht blijft. 23 Het zaad dat in goede grond is gezaaid, dat zijn zij die het woord horen en begrijpen. Zij dragen dan ook rijkelijk vrucht, deels honderdvoudig, deels zestigvoudig, deels dertigvoudig.’
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.