De Dood Van McCartney

Een reconstructie van de meest beruchte mythe in de muziekgeschiedenis.


In 1969 verscheen het legendarische Beatles-album Abbey Road. Het bericht dat Paul McCartney als lijk op de albumhoes zou zijn afgebeeld ging vanuit platenzaken vrijwel direct de wereld over. Nadat fans en journalisten het album hadden beluisterd kwamen ze tot één gemeenschappelijke schokkende conclusie:

“Paul McCartney is dood.”

Wanneer is hij overleden? Hoe is hij overleden? En - ook best relevant - wie was dan die kerel die zich voordeed als Paul? Fans, diskjockeys en journalisten organiseerden als één globaal leger een klopjacht op één dode man, die ondertussen zelf op radio en tv volhield niet dood te zijn.

Al snel kwamen er berichten dat ook eerdere albums ongemakkelijke waarheden over Paul zouden bevatten. Door hoezen te bestuderen, teksten te analyseren en zelfs complete nummers andersom af te spelen vielen miljoenen mensen van de ene verbazing in de andere.

Vier albums. Vol verwijzingen, verborgen boodschappen, symboliek en zelfs letterlijke teksten als: “Paul is dead, yeah really really dead”, “Paul is a dead man” en “I buried Paul” op de achtergrond van nummers die we allemaal kennen en vrolijk meezingen. Stuk voor stuk zouden het aanwijzingen zijn die niet alleen zouden aantonen DAT Paul zou zijn overleden, maar ook HOE en WANNEER.

Er volgde een tweede schokkende conclusie:

“Paul McCartney is al vier albums lang dood.”

Van The New York Times tot Rolling Stone Magazine tot en met Time Magazine, Wired en LIFE. Allemaal hebben ze vele verhalen of zelfs complete edities gewijd aan deze buitengewoon intrigerende mythe.

Hoe kan het dat dit waanzinnige verhaal tot op de dag van vandaag springlevend is? Deze longread is je reisgids tijdens een muzikale road trip die de DaVinci Code naar de kroon stijgt. Door de codes te kraken die Lennon in zijn teksten zou hebben verstopt gaan we de meest beruchte mythe uit de muziekgeschiedenis zo feitelijk mogelijk reconstrueren.

Aan het einde zal er in ieder geval één conclusie te trekken zijn:

Paul McCartney is één van de meest interessante personen die rondloopt op deze aarde. En de enige man voor wie het feit dat hij leeft niet voldoende is om te bewijzen dat hij niet dood is.

PROLOOG: DE MYTHE

Exile On Main Street van de Rolling Stones is het beste album ooit gemaakt. Is dat een feit? Voor mij wel. Voor mij is het een absolute waarheid en als ik me kwaad maak kan ik wel tweeënzestig argumenten verzinnen waarom dat zo is. Toch zijn er miljoenen Beatle fans - en nota bene Rolling Stone Magazine zelf - die beweren dat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band het beste album is dat ooit een studio heeft verlaten.

Om de impasse te doorbreken zou ik uiteraard mee kunnen gaan met de redenering van een ruime meerderheid en een gezaghebbend muziekblad, maar dan zitten we er allemaal naast en ik mis even het voordeel daarvan.

Wat is waar? Kan iets een waarheid zijn als het tegen alle wetten van de logica lijkt in te gaan? Die vraag komt steeds op tafel als de meest beruchte mythe uit de muziekgeschiedenis weer eens komt bovendrijven.

De korte versie van de mythe gaat als volgt:

“Paul McCartney zou in 1966 na een ruzie boos de opnamestudio van Abbey Road hebben verlaten. Op weg naar huis zou hij met zijn auto dodelijk zijn verongelukt. De mensen achter de Beatles zouden zijn dood hebben verzwegen en Paul voor het oog van de wereld hebben vervangen door iemand die een jaar voor het gebeuren aan een lookalike wedstrijd zou hebben meegedaan. Op deze manier zouden de Beatles nog vijf legendarische albums hebben afgeleverd.”

Tot zover is het met de juiste medicatie prima te behandelen. De kracht van de mythe zit hem echter in het feit dat dit het verhaal is dat zou ontstaan als je de talloze aanwijzingen van de Beatles zelf achter elkaar zet.

Onzin? Toeval? Kwestie van interpretatie? Niet volgens de aanhangers van de mythe. Zij hanteren de gangbare theorie dat ÉÉN aanwijzing toeval zou zijn, TWEE aanwijzingen opvallend en DRIE aanwijzingen een patroon. Hier zou het gaan om TWEEËNZESTIG (!) aanwijzingen die - zoals we dadelijk gaan zien - bovengenoemd verhaal beduidend specifieker en daarmee ook geloofwaardiger zouden maken.

De vraag of het allemaal waar zou kunnen zijn is onlosmakelijk verbonden met de mythe. Terwijl ‘de waarheid’ misschien nog wel het minst interessante aspect is van dit waanzinnige verhaal. Wees dan ook gerust dat ik dit verhaal heb geschreven om je te informeren, niet om je te overtuigen. De gedachte alleen al dat er een kans bestaat dat we al achtenveertig jaar lang beflikkerd worden door één van de grootste bands uit de muziekgeschiedenis, vind ik persoonlijk zo briljant dat er verder geen ruimte meer is om er ook maar iets van te vinden.

Misschien dat er op een dag een kluis met ‘de waarheid’ open gaat, misschien ook niet. Misschien krijgen we meer te weten als we Yoko Ono waterboarden. Misschien ook niet, maar op de één of andere manier blijft dat in mijn hoofd een goed plan.

Misschien heb je de illusie dat je het mysterie kunt oplossen. Vergeet het. Dit is groter dan jij. Dit lijkt een verhaal dat in elkaar gezet is door mensen die geïnspireerd en omgeven waren door de meest briljante en creatieve denkers van hun tijd. Het is een crime scene die door miljoenen mensen is vervuild en een mysterie waar zelfs wetenschappers zich op hebben stukgebeten.

Maak je klaar voor een verhaal waarin niets is dat je tot nu toe dacht. Of zoals John Lennon ons dadelijk zal toezingen:

“Nothing is real”

Jeroen Meulman


HOOFDSTUK 1: DE WETENSCHAPPELIJKE BENADERING.

september 1969

Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band verscheen op 1 juni 1967. Om de gebeurtenissen vanaf Sgt. Pepper’s goed te begrijpen moeten we het verhaal eigenlijk beginnen op 26 september 1969.

De elpee Abbey Road is net verschenen en de wereld is volledig in de war. Zowel de songteksten als de albumhoes zouden impliceren dat Paul McCartney zou zijn overleden, en dat de man die wij allemaal kennen als Paul McCartney niet zou zijn wie hij zegt dat hij is. De Beatles en met name Paul zelf doen hun best de poep terug het paard in te managen maar dit lukt slechts ten dele. Niet in de laatste plaats door het werk van dr. Henry Truby.

Midden in de massahysterie zocht Life Magazine contact met deze hoogleraar aan de Universiteit van Miami. Dr. Truby was dė autoriteit op het gebied van zgn voiceprints. Een voiceprint is - net als DNA en een vingerafdruk - een uniek profiel van in dit geval de menselijke stem, dat ontstaat door via sonogramtechnieken de unieke facetten van iemands stem te meten.

Dr. Truby maakte twee voiceprints en vergeleek ze met elkaar. Eén van de Paul die in 1965 Yesterday zong en één van de Paul die in 1968 Hey Jude zong. Volgens de mythe zou de Paul van Yesterday de echte Paul moeten zijn en de Paul van Hey Jude de vervanger. De conclusie van de dokter:

“Paul’s stemmen op Yesterday
en Hey Jude zijn zeer verschillend”

Voordat we de meest concrete aanwijzingen van de Beatles zelf doornemen, stel ik voor om dit populair-wetenschappelijke hoofdstuk even quick & dirty af te maken om de boel op scherp te zetten.

Misschien denkt u namelijk wel: doe gewoon een DNA test, dan ben je van het gelazer af. Op zich een logische gedachte, maar McCartney heeft vanaf de eerste verdachtmakingen structureel geweigerd om mee te werken aan een dergelijke test. Op één keer na toen hij er niet onderuit kwam.

Tijdens een toernee langs clubs in Hamburg in 1962 zou Paul namelijk een kind hebben verwekt bij een Duitse dame, Erika Hübers. Paul zou naar verluidt vriendelijk doch zeer overtuigend hebben afgezien van het vaderschap, maar Erika wel een aanzienlijke financiële bijdrage hebben gegeven voor de opvoeding van het kind.

Begin jaren ‘80 hoort de jongvolwassen Bettina Hübers van haar moeder dat Paul McCartney haar vader zou zijn, waarop zij hem verzocht om haar alsnog officieel als zijn dochter te erkennen. Hetgeen Paul weigerde. Waarop Bettina hem een Hamburgse rechtbank injoeg. De rechter zag in de bewijsstukken voldoende aanleiding om Paul te bevelen zo’n DNA test te laten doen. Het resultaat van de test? Negatief.

Die uitslag kan op meerdere manieren worden geïnterpreteerd. Allereerst natuurlijk dat die Erika liegt dat ze barst en Paul domweg niet de verwekker van Bettina is. Maar waarom zou de jonge Paul dan hebben bijgedragen aan haar opvoeding?

Volgens de mythe is de Paul die begin jaren ‘80 de DNA test heeft ondergaan dus niet dezelfde Paul als de Paul die in 1962 een wilde nacht met Erika Hübers heeft gehad. Zoals de voiceprints eerder al hadden uitgewezen zouden de Paul voor 1966 en de Paul na 1966 twee verschillende personen zijn.

Ziet u waar we langzaam in terechtkomen nu zelfs de wetenschap tot twee keer toe niet onomstotelijk kan bewijzen dat de Paul van na 1966 gewoon dezelfde persoon is als de Paul van voor 1966?

Eén keer is toeval, twee keer is opvallend en drie keer is een patroon. Nog één laatste onderzoek dan, gewoon om de stugge complot-haters onder u volledig in de war te brengen. Tijd voor een ouderwetse schedelmeting.

We zijn inmiddels ruim vijfentwintig jaar verder als Wired Magazine in 2009 opnieuw een dappere poging doet om het mysterie vanuit de wetenschappelijke hoek te benaderen. Gabriella Carlesi is specialist op het gebied van craniometrie, dat zoveel omvat als het bestuderen van de onderlinge verhoudingen van de menselijke schedel. Francesco Gavazenni is een specialist op het gebied van informatica. Data liegen niet, dus door de twee wetenschappen samen te voegen zou er op basis van harde cijfers een onpartijdige conclusie uit moeten rollen waarover niet kan worden gecorrespondeerd.

Gabriella en Fransesco focusten zich op unieke gezichtskenmerken die niet via plastische chirurgie te beïnvloeden zijn. Denk hierbij aan de afstand tussen de pupillen, de vorm van de schedel tussen de wenkbrauwen, de vorm van het voorhoofdsbeen rond de oogkassen etc.

Ook zij vergeleken de Paul van vòòr 1966 met de Paul ná 1966. Conclusie:

“Er zijn bij meerdere unieke gezichtskenmerken significante verschillen tussen de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ Paul. Verschillen die niet te verklaren zijn door natuurlijke ouderdom.”

Opmerkelijk detail: Wired maakte de resultaten van het onderzoek bekend op 15 september 2009. Uitgerekend op die dag was de publieksschuwe McCartney te gast bij David Letterman, op dat moment de best bekeken televisieshow ter wereld. In een oude-jongens-krentenbrood-sfeer werd de mythe er in algemene zin bijgesleept en weggelachen, maar over het op op die dag wereldkundig gemaakte onderzoek werd met geen woord gerept.

Vijfenveertig jaar na de eerste wetenschappelijke benadering blijft de wereld verdeeld in twee kampen: de gelovigen versus de ongelovigen. Waarbij de hoofdschuddende ongelovigen er logischerwijs op blijven hameren dat er zonder lijk geen zaak is.

De misdaadverhalen op tv en in onze boekenkasten leren ons inderdaad dat er zonder lijk geen zaak is.......tenzij er getuigen zijn die in staat zijn om te bevestigen dat Paul dood en vervangen is. In deze zaak zijn dat sowieso John Lennon, George Harrison en Ringo Starr. En Paul zelf natuurlijk.

En daar hebben we dus exact de kern van de mythe te pakken. Het is tijd voor een magische mysterieuze reis langs vijf albums, waarop de mannen ons iets duidelijk zouden willen maken…


HOOFDSTUK 2: AANWIJZINGEN OP HET ALBUM ‘SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND’.

1967

Volgens het marginale snuff blaadje Rolling Stone Magazine is Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band dus het beste album dat ooit is gemaakt. Laten we het erop houden dat het in ieder geval het meest geanalyseerde album ooit is.

Het album verscheen op 26 mei 1967. Zes maanden daarvoor had de band “met meer volgers dan Jezus Christus” middels een persverklaring aangegeven dat ze zich met onmiddellijke ingang volledig uit het publieke leven terugtrokken. Het concert dat ze op 29 augustus 1966 in San Francisco hadden gegeven diende met terugwerkende kracht als hun afscheidsconcert te worden beschouwd. De Beatles zouden nooit meer live optreden.

Tijdens de speurtocht die twee jaar later op gang kwam viel dit gat in hun CV gelijk op. Als Paul zou zijn overleden rond het moment dat de vier Beatles zich aan het publieke oog hadden onttrokken, zou de overlijdensdatum ergens eind ‘66 moeten zijn geweest.

In dat geval zouden de Beatles ruim een half jaar ongestoord de tijd hebben gehad om Paul te begraven en zijn vervanger in te werken. Dat zou dan weer impliceren dat Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band het eerste Beatles album zou zijn waarop Paul zou zijn vervangen door de man die binnen de mythe vaak ‘Faul’ wordt genoemd. Fake Paul.

En dus werd er op met name het Sgt. Pepper’s album wereldwijd driftig gezocht naar een smoking gun. Teksten werden couplet voor couplet uitgekamd, nummers werden achterstevoren afgespeeld en de beroemde albumhoes werd met behulp van vergrootglazen en spiegels van alle kanten bekeken. Met een schokkende nieuwe realiteit:

Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band is geen regulier album. Het is een overlijdensbericht...

2.1 Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (reprise)

“Paul is dead, yeah really really dead”

We beginnen met een relatief onschuldige aanwijzing. Vervolgens gaan we de complexe code kraken van het laatste nummer op het album, A Day In The Life. Een code die dit soort aanwijzingen in één klap in een heel ander perspectief zou plaatsen.

Voor de eerste opmerkelijke aanwijzing dat Paul de tuin op de buik heeft liggen hoeven we niet ver te zoeken. Op het voorlaatste nummer is kort voor het einde een schreeuwende John te horen op de achtergrond. Op de monoversie is het aanmerkelijk duidelijker te horen dan op de stereoversie, maar wat John roept is:

“Paul is dead, yeah really really dead”

Niet de meest subtiele manier om duidelijk te maken dat iemand uit de tijd is, maar duidelijk is het wel. En het zou het zeker niet de laatste keer zijn dat John dwars door een nummer heen roept dat Paul inmiddels de kamertemperatuur had aangenomen…


2.2 A Day In The Life

“He blew his mind out in a car”

Direct na John’s huishoudelijke mededeling volgt het laatste nummer van het album: A Day In The Life.

Volgens de mythe is dit nummer de persconferentie die Lennon nooit gaf, waarin hij niet alleen zou bevestigen DAT McCartney is overleden maar ook op een overtuigende manier zou toelichten HOE McCartney is overleden.

Miljoenen fans, disk jockeys en journalisten beschouwen A Day In The Life de sluitsteen van een complexe puzzel, die een solide fundering zou leggen voor de mythe die nu al vijftig jaar rondzingt.

Wat als eerste opvalt is dat het nummer zowel qua tekst als compositie twee verhalen in één is:

“I read the news today oh boy”
Couplet 1 (John)
Couplet 2 (John)
Couplet 3 (John)

“I’d love to turn you on.”
---
Couplet 4 (Paul)
---
“I read the news today oh boy”
couplet 5 (John)
“I’d love to turn you on.”

John heeft in zijn coupletten als verteller een beschouwende rol. Hij kijkt vanaf een afstand naar zichzelf in een wereld die volkomen ontregeld is.

De enige concrete aanwijzing die we tot nu toe hebben is de opmerking van John:

Paul is dead, yeah really really dead

We gaan dus in de tekst van A Day In The Life op zoek naar hard bewijs of feitelijke aanwijzingen dat Paul dood (dead), echt dood (really dead) of morsdood (really really dead) zou zijn.

Het gevaar van achteraf redeneren is dat je onbewust gaat zoeken naar iets dat past binnen de interpretatie die je in je hoofd hebt. Door terug te redeneren richting een gewenste conclusie ontstaat vaak een tunnelvisie die door wetenschappers abductie genoemd wordt. Je ziet wat je wilt zien en gaat zaken zodanig interpreteren dat ze aansluiten bij het gewenste resultaat. Je brein doet domweg wat jij wilt dat het doet en zou daarbij ongemerkt de wetten van de logica langzaam verbuigen.

De uitdaging is dus om eventuele aanwijzingen voortdurend te toetsen aan de feiten. Om de aanwijzingen te vinden is het in de eerste plaats zaak om de vele figuurlijke teksten te vertalen naar een letterlijke betekenis, te beginnen met het eerste couplet:

“I read the news today oh boy
About a lucky man who made the grade
And though the news was rather sad
Well I just had to laugh
I saw the photograph”

“Making the grade” is beeldspraak voor “succesvol”. Dit refrein kan dan ook worden samengevat door te stellen dat er “verdrietig nieuws is over een succesvolle man”. Via I saw the photograph” impliceert John in letterlijke zin dat het ongemakkelijke nieuws de nieuwe realiteit is.

Als u nu al roept: “Zie je wel, de fucker is morsdood!” is het af, bier halen en nooit meer meedoen.

“Lachen om verdrietig nieuws” impliceert dat iets bizar en/of onwerkelijk nieuws is. Als de jonge Paul zou zijn overleden, zou dat behalve bijzonder ongelegen en verdrietig ook rustig onwerkelijk genoemd mogen worden. Maar vooralsnog heeft John dus nog nergens concreet aanleiding gegeven voor de theorie dat het hier om McCartney zou gaan.

In meerdere interviews heeft John aangegeven dat hij bij het schrijven van A Day In The Life geïnspireerd was geraakt door een krantenartikel uit de Daily Mail waarin het autopsierapport werd besproken van ene Tara Browne. Tara was een lokale held in het uitgaansleven en erfgenaam van het Guinness-fortuin. Tara was geboren in een goed nest, had een goede kop, talloze vrienden en meer geld dan God. En sinds 18 december 1966 is Tara dus dead. Really really dead.

In de internet archieven van de Daily Mail is te lezen dat Tara Browne inderdaad op 18 december 1966 met zijn auto in Londen is verongelukt.

John vertelt verder:

“He blew his mind out in a car.
He didn't notice that the lights had changed.

A crowd of people stood and stared.
They'd seen his face before,
Nobody was really sure if he was from the House of Lords

De reden dat dit couplet een voorname rol speelt binnen de mythe is met name vanwege de woorden:

“He blew his mind out in a car.”

To blow your mind out heeft veel betekenissen waarvan er in ieder geval één niet gerelateerd is aan drugs, namelijk wanneer je je verstand total-loss rijdt in een auto.

Verder zingt John dat de hoofdpersoon van het lied “niet door had dat het verkeerslicht van kleur was veranderd.” Alles bij elkaar stuurde het de onderzoekers richting de theorie dat de hoofdpersoon van A Day In The Life vermoedelijk door een rood verkeerslicht was gereden, met zijn auto was verongelukt en aan hoofdletsel was overleden.

Met de verwijzing naar House of Lords lijkt Lennon de indruk te wekken dat de betreffende persoon van adel was. Tara Browne was van erfelijke adel en overleden bij een aanrijding.

Dus, dossier sluiten en allemaal vroeg naar huis? Fuck nee. Want weet je wie er ook een lintje had?

‘Sir’ Paul McCartney
- Member of the Order Of The British Empire -

Paul was evenals de rest van de Beatles in juni 1965 tot de adelstand verheven. Dat maakt het volgens de mythe niet ondenkbaar dat “House Of Lords” beeldspraak is voor vier adelijke mannen a.k.a. de Beatles. In dat geval zou er het volgende staan:

“They'd seen his face before,
Nobody was really sure if he was from the Beatles.”

Heeft John het over Paul of over Tara? Een opmerking van John in de geautoriseerde biografie van Hunter Davies uit 1968 was koren op de molen van de spoorzoekers:

Ik heb Tara’s ongeval niet gekopieerd. Tara had geen hoofdletsel.
- John Lennon, “The Beatles” (1968) -

A Day In The Life gaat niet over Tara Browne. En feitelijk gezien heeft John ook nooit beweerd dat A Day In The Life over Tara Browne gaat. Wat hij letterlijk aangaf was, dat hij bij het schrijven achter de piano zat en “geïnspireerd raakte door een krantenartikel waarin het autopsierapport van Tara Browne werd besproken.”

Het belangrijkste woord in John’s opmerking is volgens de mythe niet de naam Tara maar autopsierapport.

In een autopsierapport worden de feitelijke omstandigheden waaronder iemand is overleden uit de doeken gedaan. Inspirerend is het zelden, maar Lennon pakte er na het lezen blijkbaar pen en papier bij. Om wat te doen?

Is A Day In The Life wellicht John’s ‘autopsierapport’ waarin hij wereldkundig maakt hoe de hoofdpersoon aan zijn noodlottige einde is gekomen? Goed verhaal. Doen we verder niets mee. Omdat ieder bewijs vooralsnog ontbreekt.

In interviews gaf (fake) Paul bovendien aan dat “He blew his mind out in a car” een verwijzing zou zijn naar een politicus die drugs gebruikt in een auto en zo high wordt dat hij een ladder nodig heeft om zijn kont te krabben.

Geconfronteerd met het verhaal van McCartney gaf John in een interview met Playboy aan dat Paul de strekking van die zin helemaal niet kon weten. Volgens John was Paul’s enige inbreng aan A Day In The Life de zin:

“I'd love to turn you on.”

geweest. Om er vervolgens aan toe te voegen:

“I thought it was a damn good piece of work.”

Dus enerzijds lijkt hij Paul een kletser te noemen en anderzijds lijkt hij hem te complimenteren met zijn minimale, maar blijkbaar geniale bijdrage “I’d love to turn you on” dat twee keer in het nummer te horen is.

Voor de volledigheid: als John tijdens een interview een songtekst herhaalt moeten we op ons hoede zijn, omdat het zo maar eens een aanwijzing kan zijn. Als John die songtekst in datzelfde interview vervolgens “een verdomd briljant stukje werk” noemt, worden alle verloven ingetrokken en gaan we net zolang graven tot we een lijk hebben.

Het goede nieuws is dat we allemaal voor het donker thuis zijn. Volgens de mythe geeft John ons namelijk de naam van de hoofdpersoon in het volgende couplet.


Eerst nog even kort de meest feitelijke samenvatting die we van de eerste twee coupletten kunnen maken, door de gebruikte beeldspraak letterlijk te vertalen:

“Er is verdrietig nieuws over een succesvolle man.
Hij is met zijn auto verongelukt en aan hoofdletsel overleden.
Hij had niet gezien dat het verkeerslicht van kleur was veranderd.”

Dan nu het derde couplet dat ook zonder dit hele mysterie in taalkundig opzicht bijzonder fraai is:

“I saw a film today oh boy
The English army had just won the war
A crowd of people turned away.
But I just had to look
(Just) Having read the book
I'd love to turn you on”

Een aantal van u zullen nu zeggen “Ho ho ho, dat “just” in de voorlaatste regel zingt John helemaal niet!” Dat klopt. Maar hij schreef het wel.

Dit is de foto van de originele handgeschreven versie van A Day In The Life die op 19 juni 2010 voor $ 1.200.000,- is geveild. Iets onder het midden — tussen accolades — staat het woord {just}.

Het woord “just” is relevant omdat het de ervaring die John in de regels ervoor beschrijft tot een recente ervaring maakt.

In dit refrein verwijst John naar een film over het Britse leger dat zojuist de oorlog heeft gewonnen. Hij lijkt als enige geïnteresseerd, de overige mensen vinden het totaal niet spannend en kijken weg:

A crowd of people turned away.”

Dit is overduidelijk een verwijzing naar een zin uit het vorige couplet, waarin een groep mensen naar de zojuist verongelukte hoofdpersoon staart:

A crowd of people stood and stared.”

Wat John hiermee letterlijk zegt, is dat de dood van één man in je directe omgeving relevanter is dan de historische successen van een heel leger.

Die uitleg wordt ondersteund door het gegeven dat John verwijst naar “The English Army” van The British Empire, het grootste Rijk dat de wereld ooit heeft gekend. Het eens zo machtige Britse Rijk is een bekende en veelgebruikte beeldspraak voor alles dat ooit succesvol, groot en belangrijk was...om uiteindelijk op een tot op de seconde aan te wijzen moment in de tijd volledig in te storten.

Het begin van de Eerste Wereldoorlog betekende het einde van Het Britse Rijk. De Eerste Wereldoorlog begon met een enkelvoudige moord. In letterlijke zin zorgde de dood van één man er dus voor dat het grootste Rijk dat de wereld ooit heeft gekend als een kaartenhuis in elkaar donderde.

Lennon geeft via de regel “Ik heb het boek gelezen” aan dat hij zich met die situatie kan identificeren, omdat hij hetzelfde heeft meegemaakt. De toevoeging “just” impliceert dat hij die ervaring recentelijk heeft opgedaan.

Volgens de wetten van de grammatica en de mythe geeft John hiermee aan dat er recentelijk iemand in zijn omgeving is overleden. En dat het tijdstip van overlijden van die ene persoon een tot op de seconde aan te wijzen moment in de tijd is, waarop John’s eigen imperium in één klap instortte. Waardoor alles dat eerst heel succesvol, groot en belangrijk was ineens volkomen irrelevant was geworden.

Als we deze informatie verwerken in John’s letterlijke verhaal ziet het er als volgt uit:

“Er is verdrietig nieuws over een succesvolle man.
Hij is met zijn auto verongelukt en aan hoofdletsel overleden.
Hij had niet gezien dat het verkeerslicht van kleur was veranderd.
Mijn wereld is ingestort, niets doet er meer toe”

En wat kan er in John Lennon’s wereld nou relevanter zijn dan de band “met meer volgers dan Jezus Christus?” Wiens plotselinge dood zou dat grote machtige en invloedrijke Beatles imperium in één klap volkomen irrelevant kunnen maken?

Ringo?

Lullig voor Ringo, maar dat klinkt zeer onwaarschijnlijk. Drummers krijgen de heldenstatus en worden vervangen. Kijk maar naar The Who en Led Zeppelin. Persconferentie, kransje leggen en door.

George?

Bless him, maar de Beatles waren groter dan George en ook gitaristen worden gewoon vervangen. Vraag maar aan de Rolling Stones.

Uiteraard zou volgens de mythe McCartney de succesvolle man zijn over wie er verdrietig nieuws te melden is. Met het wegvallen van drijvende kracht McCartney zouden de Beatles in één seconde volkomen irrelevant worden en verdwijnen in de geschiedenis. Om uiteindelijk te eindigen als een film die geen hond wil zien.

Met ieder couplet lijkt het verhaal dat John ons wil vertellen concreter te worden. Maar nog altijd heeft John de inhoud van dit bericht nergens direct gelinkt aan McCartney. Het blijft tot nu toe een theorie die gebaseerd is op de wetten van de grammatica en een opmerking van John dat Paul “really really dead” zou zijn. Tot dit stadium veegt Peter R. De Vries de vloer aan met onze theorie. En daar heeft Peter vol-ko-men gelijk in.

Laten we het Peter eens wat moeilijker maken. Een flink stuk moeilijker. Volgens de mythe hoeven we namelijk niet te raden naar de naam van de man die door het missen van één lullig verkeerslicht een heel imperium in zijn val dreigde mee te sleuren. John geeft namelijk zelf het antwoord. Hij geeft ons een naam.

En dat doet hij in de laatste regel van zowel het derde als het vijfde couplet. De zin die John omschreef als

“Paul’s enige inbreng.”

en

“a damn good piece of work.”

De meest beladen zin in het hele Beatles oeuvre. De zin met het antwoord:

“I'd love to turn you on.”

“I’d love to turn you on” is een bekende metafoor als je niet geheel onbekend bent met geestverruimende middelen.

Turn on is een term van ene Timothy Leary, die ik omwille van de tijd nu even weg zal zetten als een bekende psychedelische hippie die alles snoof en spoot waar maar enigszins een verdovende werking van verwacht mocht worden. Hij introduceerde de zin “turn on, tune in, drop out” , wat vrij vertaald neerkomt op “aansteken, inhaleren en de boeren laten dorsen.”

To turn on betekent dus letterlijk aan de drugs gaan. Wat op zichzelf weer een beeldspraak is voor de realiteit ontvluchten. Of zoals Arnon Grunberg en ik zeggen: een emotioneel gat vullen. Een gat dat ontstaat als er iemand is overleden bijvoorbeeld.

Deze uitleg sluit verdomd fijn aan bij de rest van het verhaal, maar om deze eenvoudige metafoor nou “a damn good piece of work” te noemen lijkt schromelijk overdreven. Totdat je het ziet, dan is het briljant. Met deze zin geeft John ons namelijk een naam.

Vooralsnog is iedere tekstregel namelijk een beeldspraak OF een verwijzing. Denk aan het figuurlijke “a lucky man who made the grade” (beeldspraak) of het letterlijke “a crowd of people”, dat twee keer terug komt (verwijzing).

John had gelijk toen hij zei dat ‘I’d love to turn you on” a “damn good piece of work” is. Van hemzelf. Omdat het de enige zin in de tekst is die een beeldspraak EN een verwijzing is! Op de zin die het antwoord bevat zit als het ware een dubbele code.

We kunnen de verwijzing nu alleen nog niet zien, omdat de link niet verwijst naar een woord of regel van A Day In The Life zelf, maar naar een ander berucht nummer. Op een ander berucht album. Het White Album. En dat andere nummer gaat ontegenzeggelijk over Paul. De titel van dat nummer is namelijk:

‘De Dood Van McCartney’

Nu denkt u misschien: maar er staat helemaal geen nummer dat De Dood Van McCartney heet op dat fucking White Album! Natuurlijk staat het er niet letterlijk, John was niet debiel. Maar als je de titel van één specifiek nummer letterlijk vertaalt staat het er wel. Wat kan ik zeggen? Het zijn de Beatles. Nothing is real. Schrijf gerust mee:

Op het White Album staat een nummer dat Revolution Number 9 heet. Revolution Number 9 is geschreven door Lennon, zonder McCartney. Het is een nummer dat voor het ongetrainde oor vooral een verzameling grafherrie lijkt. Maar wel relevante grafherrie volgens de mythe.

In de eerste veertig seconden van Revolution Number 9 heeft Lennon veertien keer achter elkaar de zin

“Turn me on!”

verwerkt, wat een eerste aanwijzing zou kunnen zijn dat de nummers Revolution Number Nine en A Day In The Life bij elkaar horen:

“I’d love to turn you on”
(A Day In The Life)

en

“Turn me on!”
(Revolution Number 9)

Eén aanwijzing is toeval, twee keer is opmerkelijk, drie keer is een patroon. Veertien keer in veertig seconden is John die met een megafoon in je oor schreeuwt of je poep in je oren hebt.

Als twee zinnen duidelijk naar elkaar verwijzen zijn er wellicht meer zinnen in beide nummers die naar elkaar verwijzen. Dat zou dan impliceren dat beide nummers exact dezelfde gebeurtenis beschrijven. In dat geval zouden we dus in één klap over een extra lied vol aanvullende informatie beschikken. Informatie die ons wellicht de naam van de hoofdpersoon oplevert. Laten we dus eens kijken hoe sterk die verwijzing is.

We weten dat de zin “I’d love to turn you on” afkomstig is van Paul, en dat John de auteur is van “Turn me on!” Wat de connectie tussen de twee nummers volgens de mythe extra sterk maakt, is dat de deze kan worden opgevat als een gesprek tussen Paul en John:

Paul: “I’d love to turn you on”
John: “Turn me on!”

Maar dat is nog niet het hele verhaal. “Turn me on!” is namelijk maar de halve zin die John heeft verwerkt in Revolution Number 9. De volledige zin die dus binnen veertig seconden veertien keer achter elkaar wordt uitgesproken is:

John: “Turn me on dead man!

Als John dus inderdaad reageert op Paul zou het een tweede aanwijzing van John zijn dat Paul definitief is gestopt met roken:

Paul: “I’d love to turn you on”
John: “Turn me on dead man!”

Eén detail: of u om “turn me on dead man!” te horen wel even de eerste veertig seconden van dit nummer achterstevoren wilt afspelen. Anders hoort u alleen maar een man veertien keer Number Nine roepen. Diskjockeys wereldwijd gingen volledig los op deze aanwijzing. Talloze radio uitzendingen zijn gevuld vanwege deze ontdekking.

Tot zover de eerste onderbouwing dat A Day In The Life en Revolution Number 9 net zo bij elkaar horen als Lennon en McCartney. Een tweede onderbouwing voor die stevige link is volgens de mythe dat beide nummers duidelijk verwijzen naar een auto ongeval:

“He blew his mind out in a car”
(A Day In The Life)

en

(geluid van een claxon en een crash)
“He hit a pole!”
(Revolution Number 9)

Eén aanwijzing is toeval, twee aanwijzingen is opmerkelijk en drie aanwijzingen is een patroon. Een derde onderbouwing voor de link tussen A Day In The Life en Revolution Number 9 is volgens de mythe dat beide nummer duidelijk verwijzen naar iemand die is overleden aan hoofdletsel:

“He blew his mind out in a car”
(A Day In The Life)

en

“So my wings are broken and so is my hair
I’m not in the mood for words.”
(Revolution Number 9)

“Broken hair” is net als ‘he blew his mind out in a car’ beeldspraak voor hoofdletsel.

Dat beide nummers dezelfde gebeurtenis lijken te beschrijven is fijn, maar ondertussen hebben we nog altijd geen naam van de hoofdfiguur die dus blijkbaar een ‘dead man’ is.

Jawel. Die hebben we wel, aldus de mythe.

Om de woorden “dead man” te horen moet je de woorden “number 9” achterstevoren afspelen. Dus:

number 9 = dead man
dead man = number 9

Als we weten wie “number 9" is, hebben we blijkbaar de naam van onze dode hoofdfiguur:

dead man = _ _ _ _ _ _ _ _ _ (9)
dead man = M-C-C-A-R-T-N-E-Y (9)

“Number 9.” Negen letters. En we kunnen het checken. ‘Number 9’ wordt door de Beatles zelf soms ook aangeduid als ‘Number 49’.

P-A-U-L (4)
M-C-C-A-R-T-N-E-Y (9)

Number 49. Vier letters. Negen letters. Een tweede concrete verwijzing naar een nummer 9/49 die een “dead man” is, vinden we ondermeer in de openings scene van de Beatles film Yellow Submarine.

Die film opent opmerkelijk genoeg met het beeld van een grafzerk met daarop de tekst:

“HERE LIE BURIED NUMBER 49”

De derde aanwijzing dat Revolution Number 9 een verwijzing is naar “dead man” McCartney is volgens de mythe te vinden in de titel van het nummer:

Revolution Number 9

Volgens Van Dale betekent ‘revolutie’:

re·vo·lu·tie:
‘Een plotselinge verandering in de bestaande toestand’

Als ‘number 9’ een verwijzing naar ‘McCartney’ is, dan laat ‘Revolution Number 9’ zich dus vertalen als:

Revolution Number 9
=
‘Een plotselinge verandering in de bestaande toestand
van McCartney

Het bekendste voorbeeld van ‘een bestaande toestand die plotseling veranderd’ is de dood. Daarmee is een ‘bestaande toestand’ immers in één klap veranderd in een ‘niet-bestaande toestand’.

Revolution Number 9
=
De Dood Van McCartney

Als we de informatie van Revolution Number 9 toevoegen aan onze samenvatting van A Day In The Life, ziet John’s verhaal er als volgt uit:

“Er is verdrietig nieuws over Paul McCartney.
Hij is met zijn auto verongelukt en aan hoofdletsel overleden.
Hij had niet gezien dat het verkeerslicht van kleur was verandert.
Mijn wereld is ingestort, niets doet er meer toe.”

CHECK PLEASE!

De eerste drie coupletten van A Day In The Life zouden volgens de mythe dus de persconferentie zijn die John nooit gaf, waarin hij zou verklaren DAT McCartney is overleden en HOE McCartney is overleden.

Laten we voor de volledigheid kort kijken of de laatste twee coupletten van A Day In The Life passen in die theorie.

Het vierde couplet wordt gezongen door Paul in de ik-vorm:

(…) Woke up, fell out of bed, 
 
(…) And looking up I noticed I was late.
(…) Found my way upstairs
(…) I went into a dream.

Feitelijk lijkt Paul te zingen over één dag in zijn leven. A Day In The Life of Paul McCartney. De verklaring die binnen de mythe wordt gehanteerd is echter dat dit couplet McCartney’s hele leven samenvat. “Wakker worden” en “uit bed vallen” zijn veelgebruikte beeldspraken voor een geboorte. “I noticed I was late’ zou een verwijzing zijn dat zijn tijd op aarde erop zat. Volgens anderen zou het bovendien een verwijzing naar het gemiste verkeerslicht kunnen zijn. “Found my way upstairs” en “I went into a dream” zou staan voor het gegeven dat McCartney na het beklimmen van de Stairway To Heaven voortaan unplugged bij Petrus in de band gaat spelen.

Een detail dat deze theorie voor veel mensen versterkt is dat na dit couplet duidelijk een huilende Lennon te horen is. Het vierde couplet zou volgens de mythe de samenvatting van de eerste drie coupletten dus niet alleen bevestigen, maar zelfs versterken.

Terugkerend thema in het vijfde en laatste couplet zijn gaten. Volgens John zelf refereert dit couplet aan een artikel The Holes In Our Roads uit de Daily Mail van 27 januari 1967, dezelfde krant waarin het autopsierapport van Tara Browne werd besproken.

Nadat de gemeente Blackburn, Lancashire alle gaten in hun wegen geteld had (4000), ontdekten ze dat ze niet in staat waren om ze allemaal te vullen. Hoewel John het “behoorlijk kleine gaten” noemt, identificeert hij zich net als in het derde couplet met de omschreven situatie. Hij trekt de vergelijking met 4000 gaten (stoelen) in de Royal Albert Hall, die volgens de mythe ook niet meer gevuld kunnen worden vanwege het grote gat dat McCartney had achtergelaten.

A Day In The Life. Volgens velen het magnum opus van de Beatles. Een lied geïnspireerd door een krantenartikel waarin een autopsierapport werd besproken. Een lied ook met als hoofdpersoon iemand die als gevolg van een auto ongeval aan hoofdletsel is overleden.

En daarmee volgens de mythe een lied waarmee Lennon zijn eerdere mededeling bekrachtigt:

“Paul is dead. Really really dead.”

2.3 Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band

“So let me introduce to you
The one and only Billy Shears
and Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band!”

Met de pittige boodschap van A Day In The Life is het verhaal echter nog lang niet af. Sterker nog, het begint nu pas.

Laten we eerst op zoek gaan naar tekstuele aanwijzingen voor toch wel het meest briljante element in het verhaal. Namelijk dat dode Paul voor onze ogen zou zijn vervangen.

Over de identiteit van die vervanger zijn binnen de mythe de meningen verdeeld. Volgens een aanzienlijk deel van de aanhangers van de mythe zou Paul’s vervanger een man zijn die in 1965 aan een lookalike wedstrijd zou hebben meegedaan. Deze man - William Shears Campbell - zou rond november 1966 volledig van de aardbodem zijn verdwenen. Nooit meer iets van gehoord.

Over dat William-Shears-Campbell verhaal zijn na een zoektocht naar hard bewijs drie feiten te melden:

Feit één is dat er in 1965 inderdaad een lookalike wedstrijd heeft plaatsgevonden, uitgeschreven door een tienerblad. Of daar destijds een deelnemer was met de doopnamen William Shears Campbell is echter niet te herleiden.

Feit twee is dat de Beatles zelf via teksten en foto’s de naam Billy regelmatig linken aan McCartney. Bill of Billy is een vaker gebruikte verkorting van William, als in William Shears Campbell. We zien onder meer Paul’s basgitaar waar met stickers de naam Bill op is geplakt.

In de openingstrack van het album vinden we een verwijzing naar Billy als John de volgende twee zinnen op ons los laat:

“So let me introduce to you
The one and only Billy Shears
and Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band!”

Gevolgd door een in koor gezongen: “BIIIILLLY SHEEEARS”.

Feit drie is dat het geen fuck uitmaakt hoe de man heet. Al was het Frans Bauer. Zolang de mythe maar beyond a reasonable doubt aantoont dat Paul dood is, kan het niet anders dan dat de laatste albums door iemand anders zijn ingezongen. Door een bedrieger die niet is wie hij zegt dat hij is.

En dus ging de zoektocht door. Van Liverpool tot Sydney speurden fans, disk jockeys en journalisten de albumhoes af op zoek naar aanwijzingen dat Paul McCartney bij aan auto ongeluk was betrokken en aan hoofdletsel zou zijn overleden.

Die aanwijzingen werden gevonden. Plus een een gecodeerde datum. En een tijd. Vervolgens keken ze van een afstand naar de hoes in zijn geheel, en toen wisten ze het zeker. Paul McCartney was niet alleen dood.......hij was ook begraven...


2.4 Aanwijzingen op de albumhoes

“IIIX HE DIE”

We zullen eerst kort de met het blote oog waarneembare aanwijzingen langs lopen. Vervolgens onderzoeken we drie verborgen boodschappen die ons een datum en tijdstip van overlijden zouden moeten opleveren.

Om te beginnen het tafereel dat wordt afgebeeld. We zien een bont gezelschap waaronder een afbeelding van de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ Beatles naast elkaar.

Links van het midden zien we de triest kijkende ‘oude’ Beatles. Ze kijken met gebogen hoofd naar het hoopje zand voor hen met daarop gedrapeerde bloemstukken. Links van de oude Beatles staat bokser Sonny Liston in het pak van een priester.......we kijken overduidelijk naar een begrafenis.

Boven de afbeelding van ‘nieuwe’ Paul staat een hand afgebeeld. Alsof hij gezegend wordt. Die hand zit vast aan het lichaam van Stephen Crane, de schrijver van het verhaal The Open Boat. Dit verhaal gaat over vier mannen op een boot. Eén van hen sterft op zee, maar de overige drie mannen besluiten de dood van hun vriend te negeren en gewoon door te gaan alsof er niets is gebeurd.

In het publiek op de achtergrond staan mensen die bij een verkeersongeval zijn omgekomen (o.m. James Dean), een onverwachte of mysterieuze dood stierven (o.m. Edgar Allan Poe, Marilyn Monroe) of van wie destijds het gerucht ging dat hij al dood zou zijn (Bob Dylan).

Rechts op de foto zien we een pop met rood haar. Jane Asher - de verloofde van Paul - had rood haar. In haar rechterhand houdt ze een auto vast, een witte Aston Martin. Paul had een witte Aston Martin. Ter hoogte van haar linkerhand zien we een paar bebloede rijhandschoenen. Op haar shirt staat “Welcome The Rolling Stones”. De algemene uitleg van die tekst is dat vanwege het overlijden van Paul de Beatles dus niet meer bestaan. En dat The Rolling Stones dus definitief de strijd om de titel ‘grootste band ter wereld’ zouden hebben gewonnen. Told you.

Niet lang na het verschijnen van dit Sgt. Pepper’s album zou Jane Asher tegenover de BBC verklaren dat het voorgenomen huwelijk met Paul na een relatie van vijf jaar van de baan was. Opmerkelijk is de woordkeuze van Jane bij de bekendmaking:

“I haven’t broken it off, but it’s broken off. Finished”

Omdat Paul stapelgek op haar was en de wijze waarop ze op het album lijkt afgebeeld, houdt de mythe vast aan de overtuiging dat in haar relatie met de echte Paul de begrafenis eerder kwam dan de bruiloft. Paul de Vervanger zou al een dinnetje hebben: ene Linda, die vanaf 12 maart 1969 door het leven zou gaan als Lady Linda McCartney.

Gaan we verder want we zijn nog lang niet klaar. Op het graf staat de bandnaam weergegeven in rode bloemen. Het basale gegeven dat de Beatles op hun graf liggen, impliceert qua beeldspraak dat ze ook in hun graf liggen.

Dat het om Paul zou gaan die beduidend kleiner was gaan wonen zou blijken uit het beeldje onder de bandnaam. Het is een beeld van Shiva, een symbool voor zowel vernietiging als transformatie. Als je de richtingen volgt waar ze naar toe wijst, kom je uit bij de de dode Paul (vernietiging) en de nieuwe Paul (transformatie). In de Joodse traditie staat de term shiva bovendien voor een periode van zeven weken van rouw nadat een naaste is overleden.

Rechts van Shiva is in gele hyacinten een basgitaar zichtbaar. Of specifieker: een linkshandige bas. Paul was bassist en linkshandig. De bas op de afbeelding heeft drie snaren in plaats van vier. Dat zou refereren aan de drie overgebleven bandleden. Linksboven de letter ‘B’ van ‘BEATLES’ staat tenslotte nog een beeld van een mannelijke pop met een hoofdletsel.

Als je de elpeehoes van Sgt. Pepper’s openklapt zie je aan de binnenkant een foto van de vier Beatles die je recht aankijken. Het meest besproken item op deze foto is de badge op Paul’s linkerschouder waarop de afkorting O.P.D. staat vermeld. O.P.D. is de officiële afkorting voor Officially Pronounced Dead. Het is de laatste titel die je krijgt in je aardse bestaan, vlak voordat je met een kaartje aan je grote teen een vriezer wordt ingeschoven.

Op dezelfde foto dragen John, George en Ringo sjerpen op hun RECHTERborst, wat gebruikelijk is bij militaire uniformen.

Vervolgens staat op de bloedrode achterkant van het album opnieuw een foto van de vier Beatles. John, George en Ringo kijken je in dezelfde opstelling opnieuw strak aan, maar Paul staat ineens met zijn rug naar je toe. Alsof hij geen deel meer uitmaakt van de groep.

Opvallend detail: de sjerpen op de militaire uniformen van John, George en Ringo zitten nu ineens aan de LINKERkant. Dit is de militaire dresscode bij een begrafenis.

Tot zover de bevestigingen die met het blote oog te zien zijn. Tijd voor wat hogere school schatzoeken die ons volgens de mythe een datum plus tijd van overlijden gaan opleveren.

Kijk op de voorkant van het album eens goed naar de basdrum met de tekst ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’. Als de bloemen dus het graf zijn is de basdrum onmiskenbaar de grafzerk.

Bij de album credits staat vermeld dat de drum-skin ontworpen is door een zekere ‘Joe Ephgrave’, wiens laatste naam een samenvoeging lijkt te zijn van de woorden ‘epitaph’ (grafschrift) en ‘grave’ (graf). Er is nooit bewijs gevonden dat deze man daadwerkelijk heeft bestaan.

En er is dus iemand — en deze persoon moeten ze baas van Scotland Yard maken — die heeft ontdekt dat er als je op het midden van de zin ‘Lonely Hearts’ horizontaal een spiegel plaatst een tekst verschijnt.

I ONE I X HE ↑ DIE

Als je I ONE I X HE ↑ DIE uitschrijft staat er

ONE ONE ONE X HE ↑DIE.

ONE ONE ONE X zou op het eerste oog een verwijzing kunnen zijn naar de vier Beatles. De X in plaats van de vierde ONE zou dan impliceren dat er nog maar drie Beatles zijn in plaats van vier. De pijl tussen HE en DIE wijst naar Paul. Paul HE DIE?

Maarrrrrr.......er is nog een betere — of zo u wilt — aanvullende uitleg. Als je I ONE I X HE DIE namelijk volledig vertaalt naar de Romeinse getallen waaruit het deels lijkt te bestaan, staat er:

II IX HE ↑ DIE

II IX, één één (spatie) negen, oftewel 11 9:

11 9 HE ↑ DIE

In het Engelse taalgebied wordt 11 9 qua datum vertaald als 9 november:

NOVEMBER 9th HE ↑ DIE

“Hij is op 9 november overleden.” Met een pijl die wijst naar Paul.

En volgens de mythe is er nog een andere verwijzing die niet alleen de sterfdag zou bevestigen, maar ons tevens een tijdstip van overlijden zou opleveren.

Daarvoor moeten we naar de achterkant van de albumhoes. Daarop staan de teksten van alle nummers afgedrukt. Het viel op dat er een tekstregel staat afgedrukt op de plek waar George met zijn vinger naar wijst. Het is de eerste zin van het lied She’s Leaving Home.

“Wednesday morning at five o'clock, as the day begins.”

Een eenvoudige controle wijst uit dat 9 november 1966 inderdaad een woensdag was. Behalve een tweede aanwijzing van een dag hebben we nu ook een aanwijzing van een tijd: “vijf uur in de ochtend, kort voor de dag begint.”

Eén aanwijzing is toeval, twee aanwijzingen is opmerkelijk, drie aanwijzingen is een patroon. We hebben:

1. Een datum op een grafsteen die verwijst naar een woensdag
2. Die woensdag die vervolgens verwijst naar ‘5 uur in de ochtend’.

en....

3. Die 5 uur in de ochtend die vervolgens verwijst naar een ongeval met dodelijke afloop.

En wel in het nummer Good Morning, Good Morning. Dat nummer begint met de tekstregel:

“Nothing to do to save his life, call his wife in”

Dat deze uitspraak gerelateerd is aan hulpdiensten die ter plaatse waren na Paul’s fatale ongeluk, blijkt volgens de mythe eens te meer uit een tekstregel iets verderop in het nummer:

“People running around, it’s five o’clock

We hebben nu een patroon van aanwijzingen waarin wordt verwezen naar een datum en een tijd waarop Paul zou zijn verongelukt.

“Wednesday
November 9th 1966
at five o’clock in the morning,”

aldus de mythe. Voegen we deze nieuwe informatie toe aan onze eerdere samenvatting van A Day In The Life dan krijgen we:

“Er is verdrietig nieuws over Paul McCartney.
Op woensdag 9 november 1966 om vijf uur ‘s ochtends
is hij met zijn auto verongelukt en aan hoofdletsel overleden.
Hij had niet gezien dat het verkeerslicht van kleur was veranderd.
Mijn wereld is ingestort, niets doet er meer toe.”

De albums hierna zouden nog veel meer bizarre aanwijzingen bevatten die zowel het patroon als de conclusie alleen maar zouden verstevigen en concretiseren.

Door dus naar het volgende album, Magical Mystery Tour. De titel zegt het al, een magisch mysterieus uitstapje. Als je een begrafenis een uitstapje wilt noemen tenminste...


HOOFDSTUK 3: AANWIJZINGEN OP HET ALBUM ‘MAGICAL MYSTERY TOUR’

1967

Een half jaar na Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band verschijnt het album Magical Mystery Tour. Op dit moment heeft nog niemand ook maar enig vermoeden dat er iets met Paul zou zijn gebeurd. Binnen de mythe spelen vier nummers van dit album een voorname rol:

I Am The Walrus
Strawberry Fields Forever
The Fool On The Hill
All You Need Is Love

Volgens de mythe wordt de conclusie van Sgt. Pepper’s dat Paul als gevolg van een auto ongeval op op 9 november 1966 zou zijn overleden door dit album versterkt.

Het album zou tevens aanvullende informatie bevatten die meer inzicht zouden geven in de omstandigheden waarin Paul om het leven zou zijn gekomen. Daarnaast lijkt het op dit album vooral te gaan om begraven en vervangen.

Welkom bij het album waarop John ons één ding heel erg duidelijk maakt:

“Nothing is real”

3.1 I Am The Walrus

“Stupid bloody Tuesday.
Man, you’ve been a naughty boy, you let your face grow long”
“I'm crying, I'm crying. I'm crying, I'm crying.”

Hoewel de hele mythe dus pas twee jaar later van de grond zou komen, was het inmiddels een nationale sport geworden om de teksten van de Beatles te filteren…op drugs.

In een interview met Playboy gaf John aan dat hij er rammend klaar mee was dat mensen zijn teksten binnenstebuiten keerden en vervolgens verkeerd interpreteerden. Uit frustratie zou hij met opzet zinnen als:

“Yellow mother custard, dripping from a dead dog's eye.
Crabalocker fishwife, pornographic priestess.”

in de tekst van I Am The Walrus hebben verwerkt.

“Let the fuckers work that one out.”
John Lennon, Playboy (1980)

Volgens de mythe is het dus een gegeven dat wanneer John iets roept over een bepaald nummer, het lijk niet ver weg is. Onder het motto alles uit behalve het licht werd de tekst van I Am The Walrus dan ook even in een kamertje apart genomen door de muzikale gendarmerie.

Al snel bleek dat I Am The Walrus voor Magical Mystery Tour is wat A Day In The Life was voor Sgt. Pepper’s. In eerste instantie lijkt er qua tekst geen chocola van te maken, tot je de beeldspraken vertaalt naar wat John letterlijk zegt.

Over die walrus even kort het volgende. Op de albumhoes staan de vier Beatles afgebeeld. Althans, dat het de Beatles zijn moeten we aannemen want ze hebben alle vier een dierenkostuum aan die ze onherkenbaar maakt. Drie Beatles hebben een wit dierenkostuum aan. Eén Beatle valt opnieuw volledig buiten de groep met zijn zwarte walruspak. Hij staat net als bij Sgt. Pepper’s apart van andere drie afgebeeld.

Als Paul de walrus zou zijn, zou dat verdomd fijn passen binnen de mythe. Maar als we naar het lied luisteren lijkt zanger John de walrus te zijn:

“I am the walrus, goo goo g'joob”

Net als bij A Day In The Life is John niet te beroerd om ons wat aanwijzingen mee te geven. In hetzelfde Playboy interview legt John uit dat walrus een verwijzing is naar het gedicht The Walrus & The Carpenter.

The Walrus & The Carpenter is een gedicht van Lewis Caroll, die bij de meeste mensen vooral bekend is van het verhaal Alice In Wonderland. Voor wie onbekend is met het werk van Lewis Caroll kort het volgende: die vent spoorde niet. In tegenstelling tot wat Disney u laat geloven, behoren zijn verhalen tot de meest leipe literatuur ooit. Omdat de man door enthousiast LSD gebruik dingen zag die wij met zijn allen niet bedacht krijgen. Blonde meisjes die in konijnenholen verdwijnen, pratende theepotten en witte konijnen met tijdsbesef bijvoorbeeld. En dus een pratende walrus die keihard liegt tegen een vriendelijke timmerman. We kunnen dus onze borst nat maken.

In het interview geeft John aan dat hij het ook niet direct zou hebben begrepen:

“Het was nooit bij me opgekomen dat Lewis Caroll in dit gedicht het kapitalisme bekritiseerde. Ik heb me vooraf nooit echt in de achterliggende betekenis verdiept.
Pas toen ik het gedicht achteraf eens goed las had ik door dat de walrus ‘the bad guy’ was en de timmerman de ‘good guy’. Ik dacht, Oh kut, ik heb het verkeerde personage gekozen. Ik had moeten zeggen “Ik ben de timmerman”. Maar dat zou niet echt hetzelfde zijn geweest hè?
[zingt lachend] “I am the carpenter...”
John Lennon, Playboy (1980)

Oeps, verkeerde personage. Uh-huh John.

In de teksten kunnen we John doorgaans vertrouwen, maar in interviews waar hij zijn teksten toelicht zit er dus doorgaans een addertje onder het gras. Die Lewis Caroll mag dan het goedwijs kapot hebben gehad waardoor de link met het kapitalisme niet gelijk duidelijk was, maar dat de timmerman the good guy is snapt zelfs Stevie Wonder zonder luisterboek.

Net zoals het overduidelijk is dat de walrus in het verhaal een bedrieger is. Iemand die niet is wie hij zegt dat hij is. Als John zingt

“I am the walrus”

zingt hij dus feitelijk

“Ik ben een bedrieger”

En dat klopt inderdaad. John is een bedrieger. In die zin dat hij zich voordoet als de walrus, maar het niet is.

De eerste aanwijzing dat John NIET de walrus / bedrieger is vinden we volgens de mythe op de achterkant van de albumhoes. Daar staat onder de titel namelijk letterlijk (“No You’re Not!”) said Little Nicola.

Little Nicola is een personage uit de Beatles film Magical Mystery Tour, die alles tegenspreekt wat er tegen haar gezegd wordt.

Een tweede aanwijzing dat John NIET de walrus is, kunnen we afleiden uit het feit dat hij dat uiteindelijk zelf toegeeft. En wel op het nummer Glass Onion van The White Album, het album dat een jaar later zou verschijnen.

“I told you about the walrus and me, man
You know that we’re as close as can be, man
Well here’s another clue for you all
The walrus was Paul

In tegenstelling tot John’s interviews zijn volgens de mythe John’s teksten te vertrouwen. Nog even los van het gegeven dat John hier tussen neus en lippen door bevestigt dat hij clues weggeeft, weten we nu dat Paul dus de walrus is. Waardoor volgens de mythe Paul dus een bedrieger is. Iemand die niet is wie hij zegt dat hij is.

Met die intellectuele bagage in ons achterhoofd gaan we kort los op de eerste twee coupletten van I Am The Walrus, want daar is volgens de mythe relevante info te vinden:

“I am here as you are here
as you are me and we are all together.
See how they run like pigs from a gun, see how they fly.
I'm crying.”

De letterlijke betekenis van de eerste twee regels impliceeert dat alle Beatles samen zijn op één plek. Waar zijn ze dan? Op een politiebureau!

pigs

is het Engelse equivalent van smeris, wouten of andere termen die de beschermers van de gevestigde orde aanduiden. Volgens de mythe en de wetten van de grammatica beschrijft de zin:

“See how they run like pigs from a gun. See how they fly.”

een hectische situatie op een politiebureau, met rondrennende agenten.

We mogen aannemen dat ze daar niet voor hun lol zitten, want als er één ding was waar John een grotere hekel aan had dan aan de Rolling Stones waren het politieagenten. Dat was overigens ook geheel wederzijds.

De slotzin

“I’m crying”

impliceert ook dat de beschreven hectiek het gevolg is van een voor John trieste gebeurtenis.

Door naar het tweede couplet om te ontdekken wat er is gebeurd:

Sitting on a cornflake, waiting for the van to come.
Corporation tee-shirt, stupid bloody Tuesday
Man you’ve been a naughty boy you let your face grow long
I am the eggman, they are the eggmen.
I am the walrus, goo goo g'joob.

Over de zin

‘Sitting on a cornflake’

zijn de meest prachtige drugsgeralteerde verhandelingen te vinden van mensen wiens verstandelijke vermogens gerust mogen worden betreurt. Volgens de mythe is het allemaal niet zo moeilijk en kunnen we het gewoon letterlijk nemen. John zit met George en Ringo in de kantine van het politiebureau (waar agenten hun cornflakes eten) te wachten op een busje.

Om vervolgens de regel

“corporation tee-shirt, stupid bloody Tuesday”

goed te kunnen plaatsen, moeten we net als bij Johns bekentenis dat hij niet de walrus is even een kort uitstapje maken naar The White Album.

Op dat White Album staat het nummer Don’t Pass Me By, waarin Ringo zingt dat hij ruzie heeft gemaakt met iemand. Waarna die persoon bij een auto ongeval door hoofdletsel om het leven is gekomen, voordat Ringo de kans had om het goed te maken.

“I’m sorry that I doubted you
I was so unfair.
You were in a car crash
and you lost your hair
“Does this mean you don’t love me anymore?”

Dat het om Paul zou gaan zou bljken uit het gegeven dat net als bij A Day In The Life en Revolution Number 9 opnieuw naar een auto ongeval met dodelijk hoofdletsel wordt verwezen:

“You were in a car crash and you lost your hair”

“You lost your hair” is opnieuw beeldspraak voor hoofdletsel. Als Paul inderdaad op woensdagochtend 9 november 1966 officieel dood zou zijn verklaard - en Ringo nooit de kans heeft gehad om het weer goed te maken - zou die ruzie dus kort voor die woensdag moeten hebben plaatsgevonden.

John zingt over een

“stupid bloody Tuesday”

waarop de persoon die in I Am The Walrus wordt bezongen nog met een lang gezicht had rondgelopen. Die door Ringo besproken ruzie - die voor Paul aanleiding zou zijn geweest om boos de opname studio te verlaten en in zijn auto te stappen - zou dan op dinsdag 8 november 1966 hebben plaatsgevonden, aldus de mythe.

Een andere verwijzing naar een lange dinsdagavond en een hectische woensdagochtend is te vinden in ‘Lady Madonna’.

Tuesday afternoon is never ending
Wednesday morning papers didn’t come

Gevolg door — net als in I Am The Walrus:

See how they run

Met

“Corporation tee-shirt”

impliceert John dat hij zijn bedrijfskleding nog aan heeft. Ofwel dezelfde kleren als tijdens hun laatste samenzijn in de studio op die betreffende dinsdag. John zou met deze zin net als Ringo verwijzen naar het moment waarop hij Paul voor het laatst levend zou hebben gezien.

Een nieuwe aanwijzing dat Paul aan hoofdletsel zou zijn overleden vinden we in de laatste twee zinnen van het couplet:

“I am the eggman, they are the eggmen.
I am the walrus, goo goo g'joob.”

Eggman is net als de walrus een verwijzing naar een personage uit een verhaal van Lewis Caroll, in dit geval het bekende Alice Through The Looking-Glass.

In dat verhaal koopt Alice een ei dat verandert in een eivormig mannetje met de naam Humpty Dumpty. Humpty is een breekbaar mannetje dat op een dag van een muurtje lazert en op de vloer in duizend stukken uiteen spat. Het verhaaltje bevat één van de bekendste versjes in de Engelse taal:

“Humpty Dumpty sat on a wall,
Humpty Dumpty had a great fall.
All the king's horses and all the king's men
Couldn't put Humpty together again.”

“Humpty was stuk en niemand kon Humpty meer in elkaar zetten.” Zoals niemand Paul met zijn kapotte hoofd meer in elkaar kon zetten.

De bevestiging dat het bij de Eggman om de overleden Humpty Dumpty moet gaan zou blijken uit de laatste regel:

“goo goo g'joob”

Diezelfde Humpty Dumpty vinden we namelijk terug in het verhaal Finnegan’s Wake van schrijver James Joyce. In dat verhaal zijn “goo goo g'joob” de laatste woorden van Humpty voor hij ter aarde stort en door niemand meer in elkaar kan worden gezet.

Als we alle informatie bij elkaar verzamelen en loslaten op de eerste twee coupletten, kan er volgens de mythe geen misverstand over bestaan waar I Am The Walrus over gaat:

“Ik ben hier, jij bent hier, de Beatles zijn weer samen.
Kijk die politiemensen eens rennen en vliegen.
Ik huil.
Zittend in een politiekantine, wachten tot het busje komt.
Ik draag nog altijd dezelfde kleren als gisteren
Toen was je boos en kon je nog een lang gezicht trekken.
Nu ben ik stuk, iedereen is stuk
Een bedrieger zal moeten doen alsof hij Paul is
Want niemand kan je meer in elkaar zetten.”

“CHECK PLEASE!”

Over de rest van het lied valt nog genoeg moois te melden, bijvoorbeeld John die de ironie ziet in het feit dat hij als kettingroker ouder wordt dan mensen om hem heen. En dat je nooit je lot in de handen van één man moet leggen. Maar qua aanwijzingen naar een dode Paul die vervangen moet worden rusten we hier onze kaas.

Relevant is nog wel dat er vlak voor het einde op de achtergrond een aantal kreten te horen zijn die het letterlijke verhaal van de eerste twee coupletten zou bevestigen.

Ongeletterde spoorzoekers zijn ervan overtuigd dat onder meer de zin

“New man take the fortune”

te horen zou zijn. De spoorzoekers die potverdomme nog wel eens een boek lezen weten echter dat het een stuk uit Shakespeare’s King Lear is en wel de 4e akte:

“Now good Sir, what are you?”
“A most poor man, made tame to fortune blows”
“Bury me, bury me, burn my body”
“Oh untimely death.”
‘What, is he dead?”
“Sit ye down father rest you.”

“Bury me, Bury me.” Prima. Een wijzer iemand dan ikzelf zei inderdaad ooit dat we de doden moeten begraven omdat je die lucht er anders nooit meer uit krijgt. Voor die begrafenis gaan we naar de heuvel van een Engels veld waar je volgens John bruin kunt worden van de Engelse regen…


3.2 Strawberry Fields Forever

“Let me take you down
'cause I'm going to Strawberry Fields”

En zo staan we ineens midden in Liverpool. Beaconsfield Road om precies te zijn. Lokaal bekend als Strawberry Fields.

Waar “niets is wat het lijkt,” als we de tekst mogen geloven. Waar lijkt het op dan? Een oud hek met daarachter een stuk land op een heuvel die uitkijkt over Liverpool.

“Een voormalig opvanghuis van het Leger Des Heils” zullen de huidige omwonenden zeggen. “John Lennon speelde hier vroeger als kind” zullen ze misschien erbij vermelden. Beiden zijn waar volgens de archieven en John zelf. Wat ook waar is maar minder bekend, is dat Strawberry Fields een voormalige begraafplaats is.

De lokale helden van merseyside.com weten het wel. Op hun website waar toeristen terecht kunnen voor informatie over Liverpool staat letterlijk:

“Strawberry Fields cemetery also lies within the city.”

Volgens de mythe lijkt John - die er dus als kind vaak kwam - ook te weten dat het hier om geweide grond gaat.

Als je het nummer Strawberry Fields Forever opzet vallen twee dingen op. In de eerste plaats de waanzinnig lekkere drums die een bepaalde loopbeweging en actie impliceren en ten tweede zinnen als:

“Nothing is real”
“Living is easy with eyes closed”
It’s getting hard to be someone, but it all works out”
That is you can’t, you know, tune in but it’s all right. That is I think it’s not too bad.”

Luister naar de opzwepende drums alsof er iemand loopt. En nu weer terug naar de tekst:

"Let me take you down
'cause I'm going to Strawberry Fields"
"Strawberry Fields Forever"

Volgens de mythe kan er geen misverstand over bestaan dat Strawberry Fields Forever beschrijft hoe John tegen dode Paul praat vlak voordat hij hem onder de grond stopt. Forever.

Als aanvullend bewijs voeren de spoorzoekers een andere beroemde aanwijzing aan. Vlak voor het einde - nadat het instrumentale stuk weer in volume toeneemt - is John op de achtergrond te horen terwijl hij iets roept. Nou ja iets, hij roept:

“I buried Paul”

Vrij relevante informatie als we op zoek zijn naar een lijk. En John koos er blijkbaar voor om die kreet specifiek op dit nummer te vermelden.

Eerder ontdekten we dat John op het nummer Glass Onion van The White Album verklaarde dat Paul de walrus was. In datzelfde nummer verwijst hij ook naar Strawberry Fields. Hij noemt het “een plaats waar je naartoe kunt” en herhaalt dat “niets is wat het lijkt,” wat zou impliceren dat het veld een geheim bewaard.

En het zou niet de laatste verwijzing zijn naar een dode Paul in zijn kist…


3.3 The Fool On The Hill

“Day after day
alone on a hill”

Pop Quiz! Wie of wat “ligt perfect stil,” “geeft nooit antwoord,” “wordt door niemand gehoord,” “bemerkt niets,” “toont zijn gevoelens niet,” en is niet heel populair?

Als u zojuist hardop de naam van een familielid hardop heeft genoemd krijgt u het dringende ongevraagde advies om een paar oude levenskeuzes te heroverwegen. Wie echter een lijk heeft geantwoord snapt het, aldus de mythe. Want dat is wat The Fool On The Hill zou beschrijven. Gekke dode Paul op een grafheuvel.

Dat het om Paul zou gaan zou blijken uit de zin:

“The man with the foolish grin is keeping perfectly still.”

Een stomme grijns. De grijns van McCartney was redelijk legendarisch en had hem bij de fans al de bijnaam cutie opgeleverd:

Ringo = the funny one
George = the silent one
John = the smart one
Paul = the cute one

In de film van Magical Mystery Tour wordt ook naar naar een cutie verwezen. Op het einde is een nummer te horen dat niet door de Beatles wordt gespeeld, maar door The Bonzo Dog Doo-Dah Band. De titel van het nummer?

“Death Cab For Cutie

Dodentaxi Voor Paul. Volgens de mythe de zoveelste verwijzing naar een Paul die in een auto aan zijn einde zou zijn gekomen.

The Fool On The Hill is na I Am The Walrus en Strawberry Fields Forever het derde nummer waar John naar verwijst in het nummer Glass Onion:

“I told you about the fool on the hill
I tell you man he’s living there still
“Looking through a glass onion”

Een glass onion is een doorzichtige glazen stolp die van een open grafkist een soort vitrine maakt. Bekende overledenen worden nog wel eens onder zo’n glass onion geplaatst op een openbare plek, zodat het publiek afscheid kan nemen zonder dat alle ramen en deuren tegen elkaar moeten worden open gezet. Het woordje ‘still’ in de tekst “He’s living there still” kan twee betekenissen hebben:

  1. Hij woont er al een tijdje
  2. Hij is begraven (‘still’ als in ‘keeping perfectly still’)

Alle aanwijzingen tot nu toe bij elkaar maken dat het volgens de mythe duidelijk is dat de Fool On The Hill gekke Paul moet zijn die vanuit zijn kist op de heuvel van Strawberry Fields uitkijkt over zijn Liverpool.

En dus vervangen is. Door een ‘walrus’ die doet alsof hij Paul is, maar het niet is . En dat is blijkbaar minder onwaarschijnlijk dan we allemaal denken. Want volgens de mannen is werkelijk iedereen te vervangen zolang je er maar een beetje liefde tegenaan gooit...


3.4 All You Need Is Love

“There’s nothing that you sing
that can’t be sung”

Aardige man hoor die Robert Ten Brink. Maar gaat het bekende themalied van All You Need Is Love eigenlijk wel over liefde?

Volgens de mythe is All You Need Is Love namelijk niets anders dan een boodschap dat werkelijk iedereen te vervangen is. Zolang je het spel maar een beetje slim speelt en er een beetje liefde tegenaan gooit.

“There's nothing that you do that can't be done
Nothing you can sing that can't be sung”
“Nothing you can do but
you can learn how to be you in time
It's easy!”

Niets is wat het lijkt” zei John al eerder. Talloze verliefde paartjes zouden elkaar dus luidkeels toezingen dat hun teerbeminde eenvoudig inwisselbaar is voor een ander. (“All together now!!”) Draag mij maar weg.


3.5 Aanwijzingen op de albumhoes

“I WAS”

Volgens de mythe is Magical Mystery Tour in tekstueel opzicht dus een aanvulling op de boodschap van Sgt. Pepper’s:

Paul is stuk, begraven op een grafheuvel en vervangen door iemand die zich voordoet als Paul maar het niet is.

De albumhoes zou net als Sgt. Pepper’s concrete aanwijzingen bevatten die die stelling zou onderbouwen.

Op de voorkant staat Paul verkleed in het pak van een dier dat symbool staat voor een bedrieger. Een vervanger die niet is wie hij zegt dat hij is.

In de foto’s aan de binnenkant van de hoes zien we Paul zittend achter een bureau met daarop duidelijk leesbaar een bordje met de tekst ‘I WAS’.

Op een derde foto zien we de Beatles terwijl ze optreden. Op deze foto wordt Paul voor het eerst afgebeeld als de enige die geen schoenen aan heeft, wat een literaire verwijzing is naar iemand die is overleden. Die bekende verwijzing vindt zijn herkomst in het gegeven dat in veel culturen - waaronder de Engelse - de doden zonder schoenen werden begraven. Heeft Paul dan helemaal geen schoenen? Jawel, Paul’s schoenen staan naast het drumstel van Ringo. Onder het bloed.

Om de mindfuck compleet te maken staat op het drumstel van Ringo duidelijk geschreven: Love The Three Beatles. Hoezo drie?

Tenslotte zien we Paul net als op Sgt. Pepper’s veelvuldig afgebeeld met een hand boven zijn hoofd, dat dus verwijst naar de dood / een zegening.

De verwijzingen naar een dode Paul houden niet op bij Magical Mystery Tour. Het legendarische White Album dat een jaar later zou verschijnen is volgens de mythe het album waarop in ieder geval John en Ringo lijken te breken...


HOOFDSTUK 4: AANWIJZINGEN OP HET ALBUM ‘THE WHITE ALBUM’

1968

Als het legendarische White Album verschijnt zijn we inmiddels twee jaar verder, gemeten vanaf de dag waarop Paul lijkwit by proxy zou zijn.

Al twee jaar lang houden de Beatles zich aan hun eigen afspraak om niet meer live op te treden. Sinds Magical Mystery Tour liggen ze weer op hun oude schema om aan het eind van ieder jaar een album af te leveren en that’s it. Teksten worden door fans nog altijd trouw uitgeplozen op verwijzingen naar drugs, maar op dit moment houdt niemand zich nog bezig met de vraag of Paul al dan niet is overleden.

The White Album is binnen de mythe vooral het album van de verwijzingen en toelichtingen op eerder gegeven clues. De aanwijzingen op dit album helpen eerdere aanwijzingen op Sgt. Pepper’s en Magical Mystery Tour beter te begrijpen.

De meest relevante aanwijzingen hebben we al behandeld, dus dit album wordt een korte stop. Twee aanvullende opmerkelijke zaken rondom het White Album kunnen niet onvermeld blijven. Ten eerste zou John voor de vierde keer letterlijk aangeven dat Paul de pijp uit zou zijn. Eveneens opmerkelijk is het feit dat de ontdekker en manager van The Beatles een einde aan zijn leven maakt…


4.1 I’m So Tired

“Paul is a dead man
miss him, miss him, miss him”

Deze titel behoeft geen vertaling. De tekst geeft duidelijk aan dat John moe is. Hondsmoe:

“You’d say I’m putting you on
But it’s no joke,
it’s doing me harm
You know I can’t sleep,
I can’t stop my brain
You know it’s three weeks,
I’m going insane
I’d give you everything I’ve got for a little peace of mind.”

Vrije vertaling: iets dat niet echt lijkt is in werkelijkheid bloedserieus en John zingt dat hij het na drie weken van malen en slapeloosheid allemaal bijzonder slecht trekt. Hij zou alles geven voor wat rust in zijn kop.

Wat dat bloedserieuze iets is, lijkt in eerste instantie in de rest van het lied niet duidelijk te worden. “You’d say” duidt er op dat het gaat over iemand die er niet meer is. Een verwijzing naar de acute insomnia van de inmiddels dode Brian Epstein ligt voor de hand.

In het jaar voorafgaand aan het White Album was er namelijk (nog) een dode in de familie te betreuren. Gewoon met een echt lijk en openbare begrafenis deze keer. Manager en ontdekker Brian Epstein a.k.a. the 5th Beatle neemt na terugkomst uit een kliniek wegens acute slapeloosheid en een amfetamine verslaving een overdosis slaappillen. Volgens een vriend had hij kort daarvoor aangegeven dat hij “er allemaal niet meer tegen kon.” Helaas zonder verdere toelichting van er, wat voldoende reden is om deze gebeurtenis verder buiten de mythe te houden. Het verhaal van Epstein impliceert in ieder geval dat er in dezelfde periode twee personen in de nabije omgeving van Paul aan acute slapeloosheid leden.

Wat bij het uitpluizen opviel was dat op het eind van dit lied gemompel te horen is. Gelukkig was er eind jaren 60 iemand met de tegenwoordigheid van geest om dat gemompel eens achterstevoren af te spelen. Resultaat:

“Paul is a dead man. Miss him. Miss him. Miss him.”

Dat zou de vierde keer zijn dat Lennon letterlijk met ons deelt dat Paul een dead man is. Eén keer is toeval, twee keer is opmerkelijk, drie keer is een patroon. Vier keer is een superlatief dat u zelf mag bedenken.

Wie na Sgt. Pepper’s en Magical Mystery Tour nog bevestiging zocht voor Paul’s dood, vond het ongetwijfeld op The White Album. Het derde achtereenvolgende album waarop het dode-Paul-verhaal letterlijk terugkomt.

Maar de poep zou dus pas echt de ventilator raken met het verschijnen van Abbey Road. Niet in de laatste plaats vanwege een dode Paul die zijn collega’s toezingt....vanuit zijn graf...


HOOFDSTUK 5: AANWIJZINGEN OP HET ALBUM ‘ABBEY ROAD’

1969

Op het Abbey Road album lagen de verwijzingen naar Paul’s dood er zo dik bovenop, dat ze het mysterie voor de massa bloot zouden leggen.

Bladen als Rolling Stone Magazine, Time en Life gingen met terugwerkende kracht vol op het orgel om Paul’s vermeende dood te onderzoeken. Talloze artikelen en zelfs complete edities werden aan het verhaal gewijd.

Wat waren dan precies die aanwijzingen waardoor de manschappen van de Muzikale Eenheid na drie albums vol gemiste aanwijzingen nu ineens acuut met doorgeladen wapens uitrukte? Die hadden te maken met de foto’s op de albumhoes en de tekst van één specifiek nummer...


5.1 Come Together

“Come together”
Right now
Over me”

In de categorie Paul, praten, kist en graf hadden we tot nu toe twee concrete aanwijzingen, namelijk Strawberry Fields Forever en The Fool On The Hill. Het zijn zelfs drie aanwijzingen als je de verwijzing in het nummer Glass Onion meerekend.

Het enige dat nog in het rijtje ontbreekt is Paul die zingt vanuit zijn graf. Nou, ram maar vast met je elleboog op tafel aldus de mythe. Want die roze Triviant komt eraan.

Come Together bestaat uit vier coupletten waarin ontegenzeggelijk alle leden van de Beatles worden beschreven.

Het nummer is geschreven in een soort straattaal zoals die regelmatig door vrienden onder elkaar gebruikt wordt. Vrienden die elkaar op een speelse manier in de zeik nemen, waardoor woorden als cokesnuiver een andere - bijna liefkozende - lading krijgen.

Dat maakt dat we net als bij A Day In The Life en I Am The Walrus ook deze tekst eerst letterlijk moeten vertalen om te kijken wat er werkelijk staat:

COUPLET 1: GEORGE
Here come old flattop he come grooving up slowly
He got juju eyeball he one holy roller
He got hair down to his knee
Got to be a joker he just do what he please

“Daar komt dat maffe borstelhoofd aan met haar tot op zijn knieën die maar gewoon een beetje doet waar hij zin in heeft.”

George had als bijnaam dus de stille Beatle die gewoon zijn eigen gang ging en zich door he-le-maal niemand de pies liet lauw maken.

COUPLET 2: RINGO
He wear no shoeshine he got toe-jam football
He got monkey finger he shoot coca-cola
He say "I know you, you know me"
One thing I can tell you is you got to be free”

“Gevolgd door die cokesnuivende sportschoenendrager met zijn apenvingers.”

Ringo was de enige Beatle die met zijn voeten werkte en veelal sportschoenen droeg. Iemand aan wie dus geen schoensmeer was besteed. Apenvingers zijn lang, smal en hard, net als Ringo’s drum sticks, die een verlengde waren van zijn handen. Ringo had zeker tijdens die periode nogal wat verslavingstechnische uitdagingen. “He shoot coca-cola” zou verwijzen naar een Ringo die druk bezig was zijn neusschotten weg te snuiven met witte sloper a.k.a. cocaine.

COUPLET 3: JOHN
“He bad production he got walrus gumboot
He got Ono sideboard he one spinal cracker
He got feet down below his knee
Hold you in his armchair you can feel his disease”

“En daar is ook die Yoko Ono fetishist met het lichaam van een leunstoel.”

Ono is uiteraard een verwijzing naar Yoko Ono. Een sideboard is een beeldspraak voor afleiding. Yoko zou John afleiden van zijn werk bij de Beatles, waardoor John als een soort schaker zijn aandacht over meerdere borden tegelijk verspreidde. Het lichaam van iemand die mediteert - zoals John - heeft de vorm van een armchair vanwege de kleermakerszit. Met zijn voeten onder zijn knieën.

Op dit gedeelte van het lied zijn er drie Beatles geïntroduceerd en komt er een muzikaal tussenstuk dat James Brown en ik een brug noemen. Door dat intermezzo hier te plaatsen lijkt de nog ontbrekende vierde Beatle - Paul - net als we eerder al zagen, los te staan van de rest. Alsof hij er niet bij hoort.

George
Ringo
John
-----
Paul

Het vierde couplet is de tekst die vele fans met acuut hartfalen huilend in de foetushouding achter de bank liet verdwijnen:

COUPLET 4: PAUL
“He roller-coaster he got early warning
He got muddy water he one mojo filter
He say "one and one and one is three"
Got to be good-looking 'cause he's so hard to see
Come together right now over me”

Een rollercoaster is een beeldspraak voor alles dat snel is, net zoals an early warning een veelgebruikte beeldspraak is voor een buitensporige sanctie. Als in “je mist één verkeerslicht en je gaat gelijk naar huis in een doos.” Een letterlijke vertaling van een “rollercoaster met een early warning” is “hij leefde snel en stierf jong.”

Muddy water verwijst naar een plek onder de grond. Als in een graf. Het is net als mojo een term die veel in de blues wordt gebruikt. Mojo is straattaal voor een vloek. “Got my mojo rising” is een bekende term die betekent dat het allemaal even niet lekker loopt. Alsof je vloek ineens de kop opsteekt. Een engel - al dan niet op je schouder of in de vorm van een vrouw - is volgens de blues het enige dat zo’n vloek lijkt op te kunnen heffen. Een mojo filter dus.

“One and one and one is three.” Weer het getal drie. Als in drie overgebleven Beatles. Want de vierde had volgens de mythe in tegenstelling tot John zijn “voeten niet meer onder zijn knieën” , omdat hij gestrekt tussen zes planken zou liggen.

Dat blijkt ook uit de regel dat je voor die vierde Beatle “goede ogen moet hebben omdat hij moeilijk te zien is.” Wat beeldspraak is voor zowel een geest als iemand die in zijn graf ligt.

Het refrein dat gelijk na dit vierde couplet volgde was de genadeslag waarmee de boodschap voor de kijkers thuis duidelijk was. Die vierde Beatle was duidelijk “really, really dead”:

“Come together
Right now
Over me.”

“Kom allemaal samen. Boven mij.” Als in “boven mijn graf”. Alleen bij het graf van Paul zijn de Beatles volgens de mythe weer together met z’n vieren.


5.2 Aanwijzingen op de albumhoes

“3 Beatle$”

Een tweede dead giveaway waardoor iedereen in de vlekken schoot was de hoesfoto. Vier mannen op een zebrapad op Abbey Road. Als je ooit in de buurt bent geweest, is de kans groot dat je de foto hebt nagemaakt met wat vrienden. Maar zoals inmiddels duidelijk moge zijn is bij de Beatles niets wat het lijkt.

Kijk eens goed naar de hoes. Dit zijn volgens de mythe geen vier vrienden die zomaar een straat oversteken. De hoes van Abbey Road is een optocht. Of iets specifieker: een begrafenisstoet.

Voorop de priester in het wit (John). Vervolgens de doodgraver in zijn mooiste pak (Ringo). Als derde het wandelende lijk (Paul). En helemaal achteraan de in werkmanskleren uitgedoste grafdelver (George).

Dat Paul het lijk zou zijn zou vooral blijken uit het feit dat hij zijn ogen gesloten heeft en opnieuw geen schoenen draagt, wat dus in veel culturen gebruikelijk is als iemand is overleden. Daarnaast heeft Paul een duidelijk zichtbare witte streep in zijn haar dat lijkt op een litteken of hoofdletsel.

Tenslotte zien we opnieuw een indicatie dat Paul niet meer bij de groep hoort. Paul is namelijk de enige die uit de pas loopt (rechterbeen voor).

Wat ook verdacht werd beschouwd was het feit dat de linkshandige Paul een sigaret vasthoudt in zijn rechterhand.

Dit tafereel gecombineerd met het beeld van agenten en ambulancepersoneel op de achtergrond was voor velen voldoende om in teksten en foto’s te onderzoeken of Paul mogelijk betrokken was geweest bij een ongeluk.

De achterkant van de hoes is ook interessant voor wie het wil zien. We zien de naam ‘Beatles’ in tegels op een muur. Sowieso loopt er een barst door de letter ‘S’ waardoor er ‘Beatle$’ lijkt te staan. Dit zou volgens de mythe impliceren dat de groep barsten vertoont of geen geheel meer is. Die stelling zou worden bevestigd via de stippen links van het naambord. Als je die stippen van links naar rechts met elkaar verbindt wordt het getal 3 zichtbaar. Feitelijk staat er dan 3 Beatle$. One and one and one is three.

Abbey Road is uitgebracht op 26 september 1969. De verwijzingen op dit album betekende de start van een manhunt van epische proporties. Fans, disk jockeys en journalisten wereldwijd organiseerden als één globaal leger een klopjacht op één dode man die zelf op radio en tv volhield niet dood te zijn.

De Beatles braken zelfs hun eigen belofte door onaangekondigd een concert te geven vanaf het dak van het Apple hoofdkwartier aan 3 Savile Row, middenin London’s drukke zakencentrum. Op 30 januari 1970 konden ze 42 minutes optreden voordat de Metropolitan Police Service ze dwong te stoppen.

Zes maanden na het verschijnen van Abbey Road trok Paul McCartney de stekker eruit. Op 10 april 1970 gaf hij een persconferentie waarin hij verklaarde de band te verlaten. Drieënhalf jaar na Paul’s vermeende dood, was het Paul die de Beatles definitief dood verklaarde.

Really really dead? Nee. De vier mannen zouden nog één album uitbrengen: Let It Be. Let ook hier vooral eens op de hoes die vier Beatles toont in vier afzonderlijke portretten. John, George en Ringo staan afgebeeld met een witte achtergrond. Paul heeft als enige een bloedrode achtergrond en kijkt de andere kant op.

Vooraf was aangekondigd dat Let It Be het laatste album van de Beatles zou zijn. Qua teksten klinkt het bijna alsof de mannen opgelucht zijn dat het volbracht is. Lachend en zingend spelen ze het album vol. Eén van de laatste nummers die de band zou opnemen was Get Back. Na de laatste noot horen we John Lennon verzuchtend de hoop uitspreken dat ze verdomme eindelijk eens door de auditie komen.


HOOFDSTUK 6: FAMOUS LAST WORDS

Dus:

“Na een lange werkdag die eindigde in een ruzie met Ringo Starr heeft Paul McCartney in de vroege ochtend van woensdag 9 november 1966 boos de Abbey Road studio verlaten. Rond 5 uur in de ochtend is hij door een rood verkeerslicht gereden waarna hij is verongelukt en aan hoofdletsel is overleden. Kort daarna is Paul anoniem begraven op een grafheuvel van de oude begraafplaats van Strawberry Fields in Liverpool.

Het was een periode waarin de Beatles zich volledig terugtrokken uit het publieke leven en aankondigden dat hun laatste concert in San Francisco van 29 augustus 1966 met terugwerkende kracht als hun afscheidsconcert diende te worden beschouwd. De mannen zouden nooit meer live optreden.

In de acht maanden tot het verschijnen van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band is Paul’s plaats in de band ingenomen door iemand die in 1965 aan een lookalike wedstrijd had meegedaan. Ene William Shears Campbell van wie na november 1966 nooit meer iets is vernomen. In deze formatie zouden ze zich focussen op studiowerk en nog vijf albums afleveren. Die albums staan ramvol verborgen boodschappen die de fundering vormen voor dit verhaal en een ongemakkelijke waarheid en duister geheim zouden onthullen: Paul McCartney is dood.”

Voilá, de meest beruchte mythe uit de muziekgeschiedenis.

De meest concrete verborgen boodschappen van de Beatles zelf hebben we zojuist behandeld. We zijn begonnen met DRIE wetenschappers die niet konden aantonen dat de Paul McCartney van na 1966 dezelfde persoon is als de Paul McCartney van voor 1966. Sterker nog, er zouden qua stem, DNA en schedel onverklaarbare verschillen zijn die erop wijzen dat we hier met twee verschillende personen te maken hebben.

Vervolgens hebben we TWEEËNZESTIG (!) aanwijzingen doorgenomen die volgens de muziekpolitie de conclusies van de wetenschappers en de mythe zouden bevestigen. We hebben beeldspraken in teksten vertaald, verwijzingen naar nummers op ander platen gezocht en gevonden en symboliek op de albumhoezen geanalyseerd.

Binnen die tweeënzestig aanwijzingen zijn we gestuit op ACHT patronen. Patronen de verwijzen naar een ruziënde Ringo op dinsdag 8 november 1966 en een auto ongeval waarbij iemand aan hoofdletsel is overleden op woensdagochtend 9 november 1966 om 5 uur ‘s ochtends. We zijn getuige geweest van een trieste bijeenkomst op een politiebureau en een begrafenis. Tenslotte vonden we talloze verwijzingen dat Paul niet meer bij de groep hoort en dat één van de Beatles niet is wie hij zegt dat hij is. Een vervanger.

DRIE wetenschappelijke onderzoeken, TWEEËNZESTIG aanwijzingen en ACHT patronen waarin één man centraal staat: een dode Paul McCartney.

Maakt dat de mythe omtrent de dood van McCartney een absolute waarheid? Absoluut!

Net zoals het een absolute waarheid is dat Exile On Main Street van de Rolling Stones het beste album ooit is. Misschien heb je de oprechte overtuiging dat het zo is en kun je wel 62 argumenten aanvoeren waarom het zo is. Maar aan het eind van de dag loopt er ergens op deze aardbol ene Paul McCartney rond die zegt dat het niet zo is en sta je met de spreekwoordelijke pik in het zand.

En heel misschien vind je net als ik de vraag of het waar is totaal niet spannend. Omdat er onder die schil een fantastisch verhaal overblijft dat staat als een huis. Een verhaal dat alle elementen bevat dat een verhaal de moeite waard maakt. Een verhaal dat je wellicht niet eens zou moeten willen verpesten met de waarheid.

Let it be...

- EINDE -

Heb je je vermaakt met dit verhaal? Overweeg s.v.p. een bijdrage voor de auteur:


Copyright © 4 april 2014 Jeroen Meulman

All Rights Reserved.