Regisseur Matt Reeves toont met Dawn of the Planet of the Apes hoe je een blockbuster dient te maken. Deze film overtreft zijn voorganger op bijna alle vlakken, nu de helse strijd tussen mens en aap definitief losbarst.

Tien jaar later

Dawn of the Planet of the Apes speelt tien jaar na het einde van Rise. De aarde is compleet verwoest door het ALZ-113 virus, dat miljoenen mensen het leven heeft gekost. In San Francisco wonen een honderdtal overlevers in een kolonie. Ze lijken immuun voor het virus en de tijd is aangebroken om andere overlevenden te zoeken. Daarvoor (en om zelf in leven te blijven) is stroom nodig. Een grote stuwdam in de buurt kan daarvoor zorgen.

Een groepje mensen onder leiding van Malcolm (Jason Clarke) reist af door het bos, maar één van hen komt twee apen tegen. Uit paniek schiet hij een aap dood. Voor hij het weet staan de mensen oog in oog met een leger apen. De leider, Caesar (Andy Serkis), sommeert de mensen met een indrukwekkende ‘Gooo!’ om het bos te verlaten.

Niet lang daarna staat Caesar met zijn volk voor de poorten van de mensenkolonie. Hij wil even duidelijk maken dat de apen geen oorlog willen, maar dat ze ‘vechten als het moet’. In tien jaar hebben de apen een indrukwekkend thuis gebouwd bij de dam en zij willen graag met rust gelaten worden.

Malcolm heeft daar respect voor, maar weet ook hoe belangrijk de dam is voor zijn eigen volk, waarvan hij overigens niet de leider is. Dat is Dreyfus, een weinig overtuigende rol van Gary Oldman. Malcolm besluit Caesar op te zoeken met de vraag of een klein team van mensen in de dam mag werken. Hebben ze hun werk gedaan, zullen we weer weggaan.

En zo betreedt een klein groepje mensen het hol van de leeuw. In de eerste helft is het wachten wie de eerste fout begaat, want dat het gruwelijk mis zal gaan, staat vast. Steeds zijn er kleine confrontaties die met een sisser aflopen, en iedereen ziet dat het niet goed kan blijven gaan.

Het aftasten is bloedstollend spannend

Dawn of the Planet of the Apes is wat dat betreft een vrij voorspelbare film. De rol van elk personage is vanaf het begin af aan duidelijk: Caesar is de bewaker van de vrede, Koba is de stoker binnen het apenkamp en Malcolm is de barmhartige mens die het vijandige gedrag van zijn soort moet onderdrukken.

Het eerste uur van Dawn of the Planet of the Apes is een geweldig bloedstollend aftasten over en weer. Complimenten ook aan de vormgevers van de ‘apenwereld’, die er werkelijk fantastisch en dreigend uitziet dankzij schedels en puntige takken en boomstammen.

Waar de balans in de vorige film nog vrij goed tussen mens en aap lag, is dat in Dawn helemaal anders. In deze film draait het om de apen: om de onderlinge strijd tussen Caesar en Koba, die geweldig worden gespeeld door Andy Serkis en Toby Kebbell. Wanneer Caesar een scène binnenloopt, raak je vanzelf geïmponeerd door zijn machtige en rustige uitstraling. Koba heeft niet alleen een perfecte schurkenkop, verminkt door mensen in laboratoria, maar ontpopt zich in deze film tot dé badguy van 2014. Een vergelijking met Joker uit The Dark Knight is snel gemaakt, want ook Koba kent geen enkele genade.

Hij schittert dan ook in een paar scènes. Als hij in het wapendepot van mensen wordt ontdekt, wordt hij meteen onder schot gehouden. Koba speelt de domme aap, steekt zijn tong uit en doet een dansje. Zo zien mensen apen het liefst, denkt hij. De mensen lachen en sturen hem weg. In een later shot zien we Koba in een draaiende tank zitten, schietend met een mitrailleur, in een brandende wereld. Het doet je nekharen overeind staan.

Als de hel losbarst

Want in de tweede helft van de film breekt de hel compleet los. Dawn of the Planet of the Apes verandert op dat moment écht in een blockbuster, een schouwspel, een spektakel. Maar wat is het goed in beeld gebracht: zo wil ik een Planet of the Apes-film zien. Wat enorm aan de sfeer bijdraagt is ook de geweldige soundtrack: de aanzwellende koren die alles en iedereen doen verstommen, maakt de gevechten ongekend intens.

Ja, Dawn of the Planet of the Apes is voorspelbaar en ja, de mensen zijn onderbelicht, maar een betere Planet of the Apes-film dan deze kun je je niet wensen. Het is geen no-brainer, deze film gaat dieper dan dat, dankzij hart en emotie. Misschien juichte je in Rise nog voor de apen, nu heb je werkelijk geen idee meer voor welk kamp je moet zijn. De horror van oorlog is er voor iedereen. Je hoopt dat het voor allebei goed afloopt, maar dat kan niet. Dit is de blockbuster die je niet mag missen deze zomer.