TAZZINA — Amsterdam

Serieuze verhalen over gehoord, dit espressobarretje op één van de charmantste hoekjes van de Brouwersgracht. Wellicht iets te serieuze verhalen, want ik verwachtte een moderne, bij-de-tijdse specialty koffiebar. Kwam ik bedrogen uit? Italianen kunnen mij denk ik niet bedriegen. Een klassieke Italiaanse koffiebar met betoverende glimlach ontvouwde zich aan mij bij het openen van de karakteristiek slecht sluitende voordeur.

De koffie? Segafredo? Wat u verwacht? Absoluut. Natuurlijk muf en oud en je kent het wel, maar met zo’n heerlijke dikke crema die er op gelepeld lijkt. Dat is dan weer het voordeel van oude, donker gebrande robusta. Nadelen zijn er ook zat, zoals dat de espresso onvermijdelijk naar verbrande pure chocolade smaakt maar waarom, waarom, geniet ik er dan toch zo van? Misschien omdat koffie toch niet zo één product is als dat we aanvankelijk meenden te geloven.

Ja, je mag allicht verwachten dat in een specialty koffiebar, waar ze bonen schenken uit het zuid-westen van Kenia, ambachtelijk geplukt en verwerkt door gecertificeerde professionals op slechts één dag van het jaar, later geroast ergens in Nederland in een laboratorium waar menig forensisch onderzoeker jaloers op is, koffie wordt geschonken waar je voorzichtig een gelukzalige traan laat door alle briljante tonen van perzik en bergamot. Natuurlijk, dat is één product. Maar aan die Italiaanse troep moet je nou eenmaal andere eisen stellen. En als zo’n espresso je even doet terugdenken aan een klein plein in een dorpje gelegen tegen een heuvel uitkijkend over de Ligurische zee, ja, dan is ‘ie gewoon goed. Misschien wel heel goed.