Dirk Polak

Suicity pt. II — 36


Gedurende de voorspoedige reis die even gladjes verliep als het wateroppervlak zelf, zochten Ben en Sabine elkaar enkele malen op. De lustgevoelens die Mona ooit bij haar hadden opgeroepen vormden een blauwdruk van de situatie waarin zij thans verkeerden, nog eens versterkt door de idyllische atmosfeer op en rond het zeekasteel dat zich statig voortbewoog als een maritiem winterpaleis en een regelmatig zog trok dat leek op het openen van een ritssluiting.

De laatste nacht aan boord bracht de aankomende ster der Schone Kunsten door in de luxehut van de geslaagde zakenman en bedreven zij onophoudelijk de liefde bij wijze van afscheid. De toevallige ontmoeting zou geen vervolg krijgen, daar waren beide eendagsvlinders het hartgrondig over eens. Toen het majestueuze schip aanmeerde bij Ellis Island waren Sabine en haar gezelschap al in geen velden of wegen meer te bekennen en liet Ben de eerste impressie van de massieve skyline die New York tekende gelaten over zich heen komen.

Zij zouden elkaar nooit meer zien. Ben kwam nooit te weten dat hij Sabine had bezwangerd die nacht. Op haar beurt had de museale muze gelogen tegen haar dochter, bij de gememoreerde hereniging te Droomoord, op het eind van haar leven. Zij wist wel degelijk dat Ben Muir de vader van Vogue face was maar zag hem toch niet meer dan als een zaaddonor, de tussenpaus die haar indirect het kind bezorgde van haar grote liefde Mona Muir, geboren Colombe, die zij echter even makkelijk weer uit handen gaf.

Terug in Europa bezocht Ben de restanten van zijn familie in Schotland die hem niet wilde erkennen. Zij waren blij verrast met zijn komst nadat hij zonneklaar had verduidelijkt dat hij geen rancune koesterde, maar toch vooral omdat hij hun noodlijdende firma in whisky een gouden impuls gaf. Hij vestigde zich zelfs te Rannoch Moor, de voorouderlijke wilde gronden en stuurde Muir Malt vanachter zijn bureau tot respectabele regionen. Hij trouwde met zijn huishoudster, Caitlin Cobb, kind van lokale kermisklanten Charlie Cobb, paardenmenner, en Emmy Webb, waarzegster, die hem een dochter schonk zodat hij toch nog het vaderschap zou ervaren. Na een tiental gelukkige jaren in het onherbergzame gebied, versomberde Ben zonder aanwijsbare reden, werd een zonderling in de greep van de plaatselijke vaak gruwelijke legenden, en uiteindelijk verlaten door zijn vrouw en dochter Madeleine Imogen. Bovendien kreeg het alcoholische huismerk grip op hem en ging hij ten onder aan zijn eigen malt. Op zekere dag was hij verdwenen, de bergen in getrokken en nooit weergekeerd. Hij werd later in bevroren toestand gevonden door ondernemende toeristen op een geënsceneerde overlevingstocht en zou nooit weten dat zijn dochters een gewichtige rol zouden spelen in het latere Suicity; halfzusters die elkaar nooit als zodanig zouden leren kennen, zoals het zich liet aanzien.

Opdat er geen vuistdikke, nutteloze familieroman ontstaat, eindigen hier de wederwaardigheden van de Muirs, die als enkel nuchter feit met betrekking tot Suicity de verwantschap opleverde tussen Vogue face en Imogen Muir, wellicht onontbeerlijke informatie voor het verloop van de geschiedenis van het Depressionistisch bolwerk, wie zal het zeggen.

Ondertussen tolde Clarissa op espadrilles om haar Monument voor de Afvallige en betoverde de gevoelige Aurora Dax vol gemummificeerde gratie terwijl op Droomoord de stille uren hun intrede deden. Ducasse was nog wakker, rookte een pretsigaretje voor het open gekantelde raam en liet de zwoele avondlucht binnen. Hij was klaarwakker bij de gedachte dat seksuele handelingen de voorbereidingen op de dood domineerden in Suicity, in de weg stonden zelfs, een ontwikkeling die hij met lede ogen aanzag ondanks dat hij er zich zelf schuldig aan maakte. Hij moest onwillekeurig aan Castro denken, die hem voor dergelijke valkuilen had gewaarschuwd en het geprononceerd ‘intervallen’ had genoemd.

De schijn lijkt inderdaad gewekt dat Suicity langzaam verwerd tot een Sodom en Gomorra, maar niets was minder waar. De onthechting van het schuld-en-boete-model dat monotheïstische religies al ver voor de jaartelling oplegden, lag ten grondslag aan het lijfelijk taboe en was een proces dat tijd nam, generaties lang zou duren. Atheïsme was eerste vereiste om toegang te krijgen tot Droomoord. Geloof werd niet verboden maar eenvoudigweg niet toegelaten tot het strikte landgoed. En dan nog moest er afgerekend worden met alle kunstmatige oplossingen en voorschriften die men sinds mensenheugenis aan de kapstok van een oncontroleerbare Almachtige trachtte op te hangen, een fantoom der verbeelding dat zich distantieerde van elke vorm van verantwoording zolang de mens hem aanriep.

Alles wat heidens was en door de officiële christelijke geschiedschrijving tot redelijk nietig, naïef, werd gedegradeerd maar wier symbolen in niets onderdeden voor die uit beide Testamenten, mocht zich verheugen in de hartstochtelijke aandacht van Beauregard.

Ook de indianen waren heidenen, dus van wie beter dan Magenta kon hij de fijne kneepjes leren van hun primitieve edoch o zo ingenieuze overlevingstechnieken aan de hand van de vier basiselementen aarde, water, lucht en vuur. Zij wijdde hem in de rituelen van de mohawk in binnen de dichtbegroeide flora van het Wonderwoud. Evenzo elementair waren hun rites die de dood inluidden, vaak een feestelijke gebeurtenis met plechtstatige precisie uitgevoerd en begeleid door iets dat het midden hield tussen gezang en gehuil. Het altijd onschuldige bijgeloof kende geen doctrine en rustte zuiver op verbeeldingskracht, die een grenzenloze vlucht nam.

Magenta en Beauregard vormden een ouderwets verliefd stel dat een burgerlijk huwelijk overwoog, wetende dat de afkeuring daarvan door Ducasse vernietigend zou zijn. Zij bouwden echter een kwinkslag in die de oer-Depressionist wellicht zou toejuichen. Een plan dat zij voorlopig angstvallig geheim zouden houden, zo besloten zij wegmijmerend naast het vredig knetterend kampvuurtje dat door de wrijving van twee stenen tot stand was gekomen, beginnend bij een dichtbegroeid miniatuurprieeltje van kleine twijgen, zeg maar een soort vogelnestje en uitmondend in de aangename warmtebron die de avondkilte op afstand hield in een roodoranje geel vlammenspel met takken die hexagonaal waren geplaatst.

Ongeveer tezelfdertijd werd er aangebeld bij Ducasse die, doorrookt, met slapeloosheid kampte en in een geestelijk niemandsland verkeerde. Hij wankelde naar de deur en werd bij opening direct naar achteren gedrukt en overmeesterd; een zak over zijn hoofd getrokken en verdoofd met chloroform. In iets wat nauwelijks een worsteling genoemd kon worden herkende hij uitsluitend vrouwenstemmen die vervaagden op het moment dat deze hem bekend voorkwamen en hij ten slotte het bewustzijn verloor.

De ontvoering van Ducasse aan te grijpen als een eventuele tot cliffhanger vermomde epiloog lijkt misschien ongepast, maar er is geen andere optie, in de wetenschap dat de vermoeide chroniqueur Droomoord en Suicity tijdelijk moest verlaten voor een sterfgeval overzee en zodoende voorlopig geen verslag kon doen van de ongrijpbare, onvoorspelbare, onvoorstelbare ontwikkelingen die zich daar nog zouden afspelen op een onstuitbare golf naar een onmiskenbaar apocalyptisch slot.


Uit: Suicity, een surrealistisch feuilleton in drie delen; elk deel bestaat uit 18 hoofdstukken. Van deel 1 maakten we een bibliofiel collector’s item; er zijn slechts 50 exemplaren gedrukt, in een luxe gebonden uitgave. Suicity pt. II begint met hoofdstuk 19 en eindigt, hier en nu, met hoofdstuk 36.

Wilt u een exemplaar van Suicity pt. I bestellen, mail dan naar marianne.prins@overamstel.com.


Dirk Maurits Polak (1953) is een fenomeen in de culturele scene van Amsterdam: vriend van Ramses Shaffy, Rob Scholte, Peter Schat en met name van Theo van Gogh. Hij is een rasmuzikant (oprichter en bandleider van de cultgroep Mecano) én een rasverteller. Polak groeide op tijdens de Europese wederopbouw in het levendige Amsterdam van de zestiger en zeventiger jaren. Hij was frontman van de spraakmakende in het alternatieve circuit opererende groep Mecano, vernoemd naar het in 1901 gepatenteerde speelgoed Meccano, waarvan één c werd geofferd omwille van eventuele strafvervolging. Polak is vader van twee kinderen, een zoon en een dochter, en is behept met zowel de signatuur van rebels beminnelijke authenticiteit, als met de sporen van een gelaagd leven zonder al te veel concessies.