Dirk Polak

Suicity pt. II — 27


Ducasse kon de slaap niet vatten; werd bezocht door akelige hersenspinsels. Een plots besef van het bestaan van eventuele complotten binnen de Depressionisten gemeenschap vervulde hem met afgrijzen en was ontoelaatbaar. Maar betekende controle houden streng zijn? Leek dat niet op de fuiken van het dagelijkse leven buiten Suicity? Of zouden de lezingen geïntensiveerd moeten worden? Reorganisatie? Het moest hier in elk geval niet te veel op een kuuroord gaan lijken, wat hem bij de dageraad naar een nieuw obstakel bracht: De aanstaande collectieve masturbatie in het Turkse bad van het selecte gezelschap waarvan hij deel uitmaakte. Hij was absoluut niet in de stemming om zich aan een dergelijk ritueel over te leveren en zocht naar een excuus om zijn absentie te verklaren. Zelfs Odessa die hem af kwam halen kon hem met haar bedwelmende muskusgeur niet vermurwen, sterker zelfs, het had een averechtse werking op zijn gemoed. Ducasse’s zenuwcentrum werkte op volle toeren, waardoor negatieve aspecten extra werden belicht. Zijn brein stond op scherp en duldde geen ejaculatie. Het zuivere lijden, dat de dood zo als een geschenk beschouwde, had zich hardnekkig in hem vast gezet. De Depressionist pur sang die in een oogwenk verouderde, zoals Odessa tot haar verbijstering vaststelde, wuifde het Creools Armeens creatuur weg en sloot de deur van zijn appartement. Verdoofd stapte Odessa in de lift, vervolgens in de geblindeerde Mini om de overige masturbatrices en masturbator in te lichten over het ontbreken van de geplaagde leider. Men besloot unaniem tot uitstel, wat alleen Beauregard betreurde.

Ducasse nam een douche, ontbijtte licht, stak een pretsigaret op en zette zich aan het manifest dat nooit gereed leek te komen. Vandaag hield hij zich afzijdig van de buitenwereld en bezig met planologische aanpassingen. Hij voelde zich daartoe moreel verplicht als grondlegger van het Depressionisme en nam een aantal kern punten onder de loep, scherpte ze aan en voegde ze toe aan het manifest. Zijn oververmoeidheid werd gecompenseerd door fanatieke dadendrang; hij verrichtte licht als een veertje zijn monnikenwerk.

Ondergronds was het leven al in volle gang. In de bunker was een grammofoonplaten perserij ingericht, die opnieuw viel onder de supervisie van Desiderius. Dit baken uit het analoge tijdperk werd zuiver om zijn kwaliteit in stand gehouden; was door geen digitaal surrogaat te vervangen en het bewijs dat een verouderd modernisme een vaste trede op de evolutionaire trap kan zijn. De dynamiek spatte dan ook van het vinyl toen de ‘Suite Depressioniste’ op de draaitafel werd gelegd en de diamant aan de van gewichtjes voorziene arm de groeven beproefde waarop twee immense speakerboxen het geluid de ether in regisseerden.

De opnames waren kort tevoren gemaakt in de studio die naast de drukkerij in het leven was geroepen. Hier zwaaide een nieuweling de scepter, Hero Alt geheten. Een technicus die op voorspraak van Walter Holdsock ten tonele verscheen. Hij was een verre achterneef van de Kanaalzwemmer en op zoek naar de ideale elektrocutie onder optimaal gestuurde klanken, goede condities om te worden opgenomen in de kleurrijke beweging. Opgroeiend tegen een Kraut rock achtergrond leerde hij de technische kneepjes kennen van een gecompliceerde muzieksoort. Hij monteerde en demonteerde speels, van delay tot doorsnee schakelaar, schuifpaneel of buizenversterker. Hero woonde naast de Reïncarnist, op de tiende etage van ’t Raethuys, recht boven Imogen Muir. Het was een stille jongen met een vlassig baardje, die zelfs een elektronische sigaret rookte en door alle seizoenen een zwarte coltrui droeg.

Tegenover de studio bevond zich de ‘martelkamer om te behagen’, het territorium van Madeleine die op het punt stond haar praktijk te openen. Haar eerste klant was Richmond Kendall, die te laat was en uiteindelijk helemaal niet kwam opdagen; een streep door de rekening van de ambitieuze meesteres. Verbolgen verzegelde zij de ruimte en vertrok, niet wetende dat de man kort daarop als vermist zou worden opgegeven.

Blanchette had haar partner al dagen niet gezien en in zijn woning werd men ook niets wijzer. Behalve dan dat alles langere tijd onberoerd leek en er enkele verwaarloosde stekken werden gevonden van een plant die men niet direct kon identificeren. Het bed was onbeslapen, de vaat nauwkeurig weggewerkt. Op de salontafel lag een atlas open bij de denkbeeldige Formosa driehoek, waar de Stille Oceaan Oost- Azië aanraakt, tussen het huidige Taiwan, Wake island en de Gilbert eilanden. Kendall had banden met het gebied, want zijn eerste vrouw Grace was er geboren en tevens verdwenen. Hij was er vaak teruggekeerd, in eerste instantie om haar te zoeken, wat uiteindelijk op een deceptie uitliep, ten tweede om er een atol te kopen, die, verzwolgen door de zee, eveneens verdween. De getergde Richmond kwam er nooit meer en richtte zich volledig op zijn carrière. Als minister van impopulaire maatregelen, die binnen de kortste keren succesvolle vruchten afwierpen waardoor hij een onaantastbare status verwierf, werd hij een ongekende media persoonlijkheid, een getruct politicus die zijn portret wekelijks op de internationaal gezaghebbende bladen zag. Hij publiceerde zijn autobiografie, die een onverbiddelijke bestseller werd. Met zijn wil die haast automatisch wet werd nam een zekere zelfvoldaanheid de overhand, waardoor hij ongemerkt zicht op de situatie verloor.

De onttakeling van betreffende status nam een aanvang toen Blanchette Noir op zijn pad kwam. Allereerst haar vlammend betoog via een ingezonden brief naar het opinieweekblad waarin de aristocraat een discutabel artikel had geplaatst bezorgde zijn reputatie een knauw. Vervolgens tijdens een openbaar debat, waarin zij een pleidooi hield voor een matriarchaal ingerichte maatschappij die de oplossing tot vele vraagstukken bood, onderbouwd met praktisch bewijs en alleen wat hautain tegenspel ontlokkend bij de wat verveeld ogende patriarch, oogstte zij cruciale bijval. Haar anarcho–theorieën hadden zich, na de fatale stunt met Soufian en het daaropvolgende coma, omgezet in een mildere maar vooral redelijker visie, waarop de toch gelouterde Kendall geen weerwoord had.

Het derde treffen was minstens zo memorabel, maar van een geheel andere signatuur. Lust en liefde streden hier om de voorrang, een ongewoon rollenspel tussen twee individuen van verschillende sekse. Dominantie te kunnen botvieren op iemand die gewoonlijk domineert gaf Blanchette een sensationeel gevoel, een naar seksualiteit neigende opwinding. Bovendien vond zij de wat oudere man aantrekkelijk en lekker ruiken. Kendall daarentegen erkende voor het eerst van zijn leven superioriteit, en dan nog wel aan een vrouw, wat een gelijkwaardig gevoel opleverde aan dat van de schappelijke feministe. Haar mannelijke maatstaven, afgetopt met typisch vrouwelijke gratie trok hem aan als een magneet; haar totale fysieke gesteldheid hief de pauze op naar een tweede jeugd. En dat alles tijdens een toevallige ontmoeting in een park, waar de charmante parlementariër haar uitnodigde voor het souper. Als een chemische verbinding gingen zij nog zelden uit elkaar, wat zijn reputatie compleet ruïneerde zodat zij zich terugtrokken in Suicity, waar zij elkaar, ironisch genoeg, steeds minder vaak zagen en zich onthechtten op een schijnbaar natuurlijke wijze.

Blanchette verloor zich in het maatschappelijke leven van Suicity. Zij assisteerde Desiderius in de drukkerij en Paviljoen 2, gaf lezingen in het teepee park en smeedde de mecaniciennes eigenhandig tot een eenheid. Het uitwerken van haar choreografieën op ateliers en schermzaal van Droomoord vond meestal ’s nachts plaats, waardoor zij relatief weinig sliep; vaak niet meer dan een hazenslaapje tussen de bedrijven door. Kendall trok zich steeds vaker terug en dreigde na de dood van zijn vriend Crackle een kluizenaar te worden, tot Plimsoll hem tijdens een van zijn zeldzame bezoeken aan het Oblivion, op een plant attendeerde die hij van plan was te importeren. Een juist ontdekte zeldzaamheid op een eilandje met een onuitsprekelijke naam ergens in de Chinese Zee dat geen populatie kende, enkel vegetatie. Mensen die het paradijselijke oord aandeden keerden zelden terug. Voor het gemak werd dit toegeschreven aan de bovennatuurlijke krachten die de Formosa driehoek zouden beheersen, zoals bij haar Atlantische tegenhanger de Bermuda driehoek het geval was, maar Kendall voelde dat het iets anders lag. Genuanceerder, maar niet minder wonderlijk. Op zoek naar Grace had hij een expeditie uitgerust om het mysterieuze eiland te verkennen, dat uitsluitend op lokale kaarten voorkwam onder de naam No Nde Juh. Met het uitdrukkelijke verbod een bivak op te slaan en de belofte voor donker terug te zijn, afgaande op sterk gekruide mythen der omringende eilandbewoners. Er zou ’s nachts een ontzagwekkende stilte heersen, die de trommelvliezen teisterde, waarop een acute doofheid volgde en uiteindelijk de waanzin.

Toen men aan land ging brak de zon door en zette de tropische parel in een goddelijk licht.

Verwelkomd door het rijk vertegenwoordigde gevogelte kon men zich geen betere entree wensen. Er werden monsters genomen van de bodem, metingen verricht en planten ontworteld om mee te nemen in klimaatgestuurde containers. Tegen zonsondergang trokken de manschappen zich terug zoals afgesproken, en werden zij opgeschrikt door het oorverdovende gekrijs dat de vogels produceerden terwijl ook deze het eiland en masse verlieten. Kendall trok wat conclusies, maar moest een hoop in het ongerijmde laten. Een nijpende kwestie aan het thuisfront in Europa riep hem op stel en sprong terug. De ingewikkelde affaire nam zoveel tijd en energie in beslag, met zich telkens vertakkende gevolgen waar hij niet onderuit kwam, dat hij nooit meer toe zou komen aan de ontraadseling van het geheimzinnige No Nde Juh; het eenvoudigweg uitbande. Totdat Plimsoll een beroep deed op het als zijn atol verdwenen deel van zijn geheugen.


Uit: Suicity, een surrealistisch feuilleton in drie delen; elk deel bestaat uit 18 hoofdstukken. Van deel 1 maakten we een bibliofielcollector’s item, er zijn slechts 50 exemplaren gedrukt, in een luxe gebonden uitgave. Suicity pt. IIbegint met hoofdstuk 19 en zal eindigen met hoofdstuk 36.

Wilt u een exemplaar van Suicity pt. 1 bestellen, mail dan naar marianne.prins@dutch-media.nl.


Dirk Maurits Polak (1953) is een fenomeen in de culturele scene van Amsterdam: vriend van Ramses Shaffy, Rob Scholte, Peter Schat en met name van Theo van Gogh. Hij is een rasmuzikant (oprichter en bandleider van de cultgroep Mecano) én een rasverteller. Polak groeide op tijdens de Europese wederopbouw in het levendige Amsterdam van de zestiger en zeventiger jaren. Hij was frontman van de spraakmakende in het alternatieve circuit opererende groep Mecano, vernoemd naar het in 1901 gepatenteerde speelgoed Meccano, waarvan één c werd geofferd omwille van eventuele strafvervolging. Polak is vader van twee kinderen, een zoon en een dochter, en is behept met zowel de signatuur van rebels beminnelijke authenticiteit, als met de sporen van een gelaagd leven zonder al te veel concessies.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Lebowski Publishers’s story.