Ne var ki,
Yine bir insandı,
eksilten insanı,Baba gibi… ¶
Devrilmez bir çınar bilip,
yaslayamadığım sırtımda,
Oyuk oyuk yer tutuyorken eksikliği, ¶
Hafızamda solmuş bir anı demeti,
Babamın ardından seslenen,
Çocukluğumun sesleri, ¶
“Baba,
Yaşlandıkça daha çok özlüyorum seni…”