Chicken Tikka Mo-Salah

Als iemand weet of er een beter gevoel bestaat dan beseffen dat je op weg bent naar de finale van de Beker met de Grote Oren, kan die dan eens iets laten weten a.u.b.? Want ik durf dat sterk te betwijfelen. En ja, het is zover. Op 26 mei neemt Liverpool het in Kiev op tegen Real Madrid. Ik zweef ondertussen al sinds 2 mei op een rode wolk. F*cking get in!

En dat, beste sportvrienden, is allemaal te danken aan een stukje kip. Ik verklaar me graag nader.

Geen voetbalsupporter waar ook ter wereld of hij/zij lijdt aan een of andere vorm van al dan niet extreme bijgelovigheid. Bij de ene fan is dat een onderbroek die tijdens iedere match gedragen wordt, een andere laat zijn baard staan. Bij mij is het bijgeloof eerder van culinaire aard.

Zoals ik al wel eens eerder heb uitgelegd (zie https://medium.com/fc-socrates/i-do-like-mondays-1286ba7d35e6), moeten en zullen mijn smaakpapillen zich voor een match in de Engelse competitie of beker te goed doen aan een bacon and egg buttie.

Gaan we de Europese toer op, dan staat kip met stip op nummer 1 genoteerd. Waarom precies kip? Dat weet ik niet meer. Echt niet. Misschien had mijn moeder in een ver verleden op een dinsdagavond toen ik daar ging eten eens een kipfilet gebakken in plaats van viskes en hakten de Reds daarna een Europese tegenstander in de pan, terwijl ik de match thuis in de zetel of in een pub in Antwerpen zag. Zou zo maar kunnen…

Now that’s a flag.

Het kan ook ergens ten velde van ontstaan zijn. In Boekarest, Trabzon of Toulouse. Wie zal het zeggen? In de loop der jaren zijn de hersencellen waarin die informatie stond opgeslagen blijkbaar afgestorven. Waarschijnlijk een gevolg van een overdaad aan lokale wijnen ter begeleiding van de kip, poulet, pollo, chicken of Hänchen. Mit Pommes.

Maar zo gaat het dus al jaren en zo ging het ook onlangs op weg naar Rome, waar Liverpool in de terugmatch van de halve finale een 5–2 voorsprong te verdedigen had. Best comfortabel, denkt een mens dan misschien, maar in voetbal is nu eenmaal alles mogelijk, dus neemt men best altijd het zekere voor het onzekere. En ik durf op dat gebied heel onzeker zijn.

Following the Reds moet eet- en drinkgewijs voor mij alles goed zitten. Punt.

Stap 1 — drinken

De hamvraag (om in de sfeer te blijven) voor het vertrek naar Rome was natuurlijk: gaan de Romeinse autoriteiten de stad droogleggen zoals ze — tevergeefs — probeerden in UEFA Cup-seizoen 2000–2001? Dan konden we maar beter onze voorzorgsmaatregelen nemen. Aangekomen in de luchthaven van Eindhoven, duiken we dus meteen de tax free in en kijk… ons oog valt toch wel op een fles rode wijn zeker.

Een Zuid-Afrikaan dan nog wel, en dan denken we meteen aan de Spioenkop, de berg die zijn naam schonk aan ‘s werelds meest vermaarde voetbaltribune: The Kop. Naam van de wijn: Veelgeluk. Als een donderslag bij heldere hemel is alle twijfel weg: deze fles moet en zal de trip meemaken.

Twee Top-Reds op deze foto.

Rinkel rinkel, zegt de kassa van Tante Visa. Zo, als we wegens omstandigheden in de trattoria’s en vinoteca’s van de Eeuwige Stad geen druppel alcohol kunnen krijgen, hebben we toch alvast 75 cl rood vocht ter beschikking — ideaal om ’s avonds laat na de match als slaapmuts te dienen.

We gaan ervan uit dat we ook zonder verlengingen na de match nog minstens 90 minuten extra tijd zullen doormaken. Met zijn 5000 gezellig samen in het uitvak, wachtend tot de Romeinse polizia de lokale harde kern en andere probleemzoekers verjaagd heeft en wij onder escorte met een horde bussen terug naar het centrum worden gebracht. Tegen dat we dan onze bedstee bereiken, is middernacht al lang gepasseerd en “gaan we dan nog iets vinden dat open is?”

Stap 2 — eten

Wanneer ik zeg “kip”, dan bedoel ik ook gewoon “kip”. Ongeacht in welke vorm het komt. In een delicieuze Caesar salad (dat zou op deze trip wel treffend zijn), in combinatie met rijst of noedels, of desnoods in zo’n — excusez le mot — mongolendriehoek van een boterham, het verdwijnt op een Europese matchdag allemaal met veel smaak en vooral overtuiging in mijn keelgat.

De luchthaven van Eindhoven biedt hier geen soelaas. Geen pluimveebereidingen te bespeuren. Rest ons nog: de Ryanair-vlucht naar Rome Ciampino en/of een restaurantbezoek in de stad aan de Tiber. Even vlug als Roberto Firmino rond zijn as draait, slaan we aan boord het grote Ryanair-boek open. Ook al kennen we het aanbod nagenoeg van buiten, ze durven al eens iets nieuws op de kaart zetten.

En daar staat het dan: Chicken tikka masala. Ik kan mijn geluk niet op. Ryanair werkt mee. Om even duidelijk te zijn: op een continentoverschrijdende vlucht na zou ik er normaal gezien niet aan denken om een warme maaltijd te nuttigen aan boord van een budgetmaatschappij. Ik besteed mijn zuurverdiende centen liever aan een G&T of twee-drie dan aan een halfslachtige hap opgewarmde kost die men graag voor exorbitante prijzen serveert.

But needs must, dus ik ga ervoor. I take one for the team, zeg maar. Na een Bombay Sapphire en een Hendrick’s, inclusief caloriearme tonic (zo schijnheilig ben ik dan), en begeleid door een Spaans rood wijntje, valt het Indische gerecht eigenlijk nog best mee.

Liverpool FC — van niemand bang.

Stap 3 — game on

Aan wie de inleiding tot het matchverslag een beetje lang vindt: mijn excuses, maar de tijd verdwijnt in het niets in vergelijking met de eeuwigheid van 7 uur die het ons geduurd heeft om van en naar het stadion te gaan, match inbegrepen.

Ellenlange wachtrijen voor de verder waarschijnlijk wegens erbarmelijke staat uit circulatie genomen stadsbussen in het park van Villa Borghese (18u15), even lange wachtrijen aan de driedubbele controles van het Stadio Olimpico, na de match het verplichte nablijven in het uitvak en wederom de escorte met de bus tot aan Roma Termini (het was 1.15 uur toen we daar aankwamen).

Voetbal, een feest.

Toch wel, natuurlijk. Zeker wanneer de heer Radja Nainggolan na circa 10 minuten de bal blindelings opzij legt en Roberto Firmino aanspeelt. Bobby bedient Sadio Mané net voor de grote rechthoek en in plaats van onbesuisd over te knallen, plaatst die de bal beheerst over de vroeg duikende thuisdoelman: 0–1. Pandemonium in het bezoekersvak.

Over een uitvak gesproken!

De meteen na de kwartfinale geboekte vlucht Keulen-Kiev, heen en terug voor 119 euro, komt ineens een ferme stap dichter. Roma gaat hier toch geen 4 keer scoren zeker…, of wel? Niet meteen, nee. Het is James Milner die er na een kwartier 1–1 van maakt. Op voorzet van Dejan Lovren.

Qua eigendoelpunten is dit wel een heel bijzondere treffer. De Kroaat trapt een voorzet weg zoals ze bij de miniemen leren — weg is weg — en er zit flink wat vaart achter, maar hij schiet de bal pal in het gelaat van Milner waarop het leder van aan de rand van de 16 in de kruising verdwijnt. Mocht Ludo Dielis dergelijke caramboles tot in de puntjes beheerst hebben, hij zou Raymond Ceulemans in het driebanden meerdere titels hebben afgesnoept.

Ach, wat doet het ertoe? Nauwelijks 10 minuten later — de match verloopt vrij evenwichtig — krijgen de Reds een hoekschop en na wat over-en-weer-gekop knikt Gini Wijnaldum de 1–2 binnen. Dat is ook de ruststand. Nu heeft de thuisploeg nog 45 minuten om vier maal te scoren en verlengingen af te dwingen. Als ik daarop zou inzetten bij de bookies, was mijn trip naar Oekraïne (want die komt nu weel heel dichtbij) waarschijnlijk dubbel en dik terugbetaald…

De Romeinen komen uiteindelijk nog tot 4–2, maar tegen dat die laatste treffer op het scorebord staat, rijden de Liverpool-bussen al bijna naar de parking. Geen paniek dus. De onvermijdelijke Džeko maakt in minuut 52 wel de 2–2, maar vervolgens duurt het meer dan een half uur voor de Belgische ninja er met een fraai schot 3–2 van maakt. De manier van trappen en de vlucht van de bal deden ons even denken aan de manier waarop Vladimir Smicer in Istanbul voor de 3–2 zorgde — een finale die we nu echt mogen vernoemen.

Volgende halte: Oekraïne.

WANT WE ZIJN ER! Kiev, of Kyiv zoals dit in het Oekraïens heet, here we come!

Vergeet de 4de treffer van Radja op strafschop, want die bal tegen de hand van Klavan was in geen jaren pinantie. Compensatie ja, voor de eerder niet gefloten strafschop na wel duidelijk handspel van Trent Alexander-Arnold. Daar kwamen we even goed weg. Net als toen Karius Džeko onderuit haalde maar zich gered zag door onterecht gefloten buitenspel.

Maar ja, het ene gelukje van Liverpool wordt al eens gecompenseerd door een ander onfortuinlijk moment. Denk aan de licht toegekende strafschop voor Roma op Anfield. En euh… om zulke situaties naar onze hand te zetten, eet een mens dus kip op een Europese trip!

Stap 4 — de afwerking

En zo vertrekken we dus op zaterdag 26 mei bij het krieken van de dag naar Kiev. Met minstens twee boterhammen kip-curry in de schoofzak voor de rit naar de luchthaven van Keulen, een portie Hähnchen — al dan niet mit Pommes — in de Duitse luchthaven, ook al is het nog maar 8 uur des ochtends en op de Wizzair-vlucht zien we wel wat de pot schaft. Laat de trolley met de G&T al maar aanrukken.

Bestemming: Chicken Kiev.

Up the Reds!