De onverbiddelijkheid van Lionel Messi

Wim Haghenbeek
May 3 · 5 min read

Nog meer rood dan anders in Barcelona op 1 mei dit jaar. De hoogdag van de socialisten kreeg concurrentie van de FC Liverpool supporters op straten en pleinen in de binnenstad. Ook veel bloedende harten ter hoogte van The Reds tribune in Camp Nou na de heenwedstrijd van de halve finale van de Champions League. De halfgod van Barça heeft dit jaar zijn zinnen gezet op de beker met de grote oren and he’s on fire.

De laatste keer dat Liverpool te gast was in Barcelona wonnen ze op 21 februari 2007 met 1–2. Ronnie (Ronaldinho) was toen nog de grote ster bij FC Barcelona. Messi de opkomende ster en Steve Gerrard de mighty kapitein van de Mighty Reds. Stevie G verdient vandaag zijn brood als coach bij de opkrabbelende Schotse grootheid Glasgow Rangers. De laatste keer dat die een Champions League wedstrijd speelden in Camp Nou beleefden het stadsbestuur, de flikken en FC Barcelona een master class in “hoe een Brits voetballegioen in goede banen leiden?”

Op 7 november 2007 zakten er ruim 20.000 Schotten af naar de Catalaanse hoofdstad. Slechts 6200 hadden een ticket voor de match. Apocalyptische taferelen op Plaça Catalunya onder een troosteloze, grijze najaarshemel. Het plein aan het begin van Las Ramblas kon de brallende menigte kortgebroekte blauwhemden nauwelijks slikken. De reinigingsdienst van Barcelona had uren werk om de cava-, bier- en urinevijvers van het plein te spuiten. De supermarkten in de zijstraten verkochten op 1 dag tijd evenveel bier als in heel de maand augustus.

Twaalf jaar later trok ik daarom un poco op mijn hoede naar Plaça Catalunya. Temeer omdat er die ochtend al twee onschuldige voorbijgangers op Plaça Reial in de fontein waren gekieperd. Voor de klassieker der afspreekplekken, Cafe Zurich, wachtte de FC Socrates coryfee Nico op mij. Hij had een afvaardiging van de Belgische Liverpool supportersclub Keep Belgium Scouse meegebracht. Onder hen enkele zich in vlekkeloos Scouse speak uitdrukkende Kempenzonen afkomstig van via de Mersey river het Kanaal overgezwommen zaadcellen.

We begaven ons voor spijs en drank richting een fonteinloos pleintje en na een beknopte inleiding in de verborgen geheimen van de Raval wijk, poel van allerlei verderven, trokken de bezoekers richting voetbalstadion. In een poging om druk weg te halen bij zijn spelers had Jürgen Klopp eerder deze week in een interview verkondigd dat Camp Nou een groot stadion is maar geen voetbaltempel. Een uitspraak die breed werd uitgesmeerd in de Spaanse voetbalpers en woensdagavond als een boemerang terugkwam. Klopp had er de hogepriester van de Barça tempel mee geprikkeld.

De valse 9 met rugnummer 10 is vastberaden om dit seizoen nog meer geschiedenis in gulden hoofdletters te schrijven. Dit seizoen kreeg hij van Ernesto Valverde de kapiteinsband toegewezen en neemt hij met dezelfde discretie als die van zijn trainer de blaugrana op sleeptouw. Na een rampzalig WK met Argentinië en de oneer die hem is toegedaan op de laatste verkiezing van de Gouden Bal moet alles aan flarden worden gespeeld. Het steekt ook dat tijdens de meest succesvolle periode in de geschiedenis van FC Barcelona de aartsrivaal uit Madrid evenveel Champions League overwinningen heeft behaald. Vier elk.

De wat zoutloze, routineuze achtste kampioenenviering in 11 jaar sprak vorige week boekdelen. Dit seizoen staan er hogere belangen op het spel dan de Liga. Nog eens eerste eindigen in la Primera División of de Copa del Rey binnenhalen is een verplicht nummertje geworden in het Messi tijdperk. Gewenning en verwenning. Heel de blaugrana familie wil vooral nog eens de beste van Europa zijn. De kampioenenmatch was ook tekenend voor de voetbaljaargang 2018–2019. Levante had op een diefje een gelijkspel uit de brand kunnen slepen. Dit seizoen krijgt de tegenstrever dikwijls de indruk dat er iets te rapen valt maar op het einde is het altijd Messi die wikt en beschikt.

Zo verging het woensdag ook het verticaal denkende Liverpool. Het drukte Barça achteruit maar miste de doeltreffendheid van Messi & the boys. Valverde wilde de bal vooral aan The Reds laten en speculeren op de snelle omschakeling richting zijn kapitein. Spelers zoals Iniesta en Xavi, die de motor waren van Guardiola zijn 5 seconden tici taca voetbal, brachten Messi vanop een lanceerplatform voor doel. Valverde moet de Argentijn met andere spelers in stelling brengen. Barcelona speelt nu meer op zijn Madrileens. Het hoeft niet noodzakelijk te domineren en te behagen. Het wil vooral meedogenloos afwerken. Inter Milaan en Chelsea lieten Barça zo 2x in de val lopen in het Guardiola tijdperk.

In deze editie van de Champions League is al gebleken dat een goede uitgangspositie afdwingen in de heenwedstrijd geen garantie is op kwalificatie. Zeker in een kolkend Anfield moeten deze Reds van niemand bang zijn. Barça heeft echter geleerd van de uitschakeling tegen AS Roma vorig jaar toen ze in Rome helemaal werden overrompeld na de 4–1 overwinning thuis. Dat heeft er zwaar ingehakt ondanks het behalen van de titel en de Spaanse beker. Voetbal op zijn best is hartstocht, drama, kolkende Pa pa oom mow m-mow rock’n roll razernij (Liverpool anyone ?) en emotionele schoonheid. Daarom durven we er voor de Liverpool clan Nelson Mandela bijhalen zonder in pathos te vervallen. “The greatest glory in living lies not in never falling but in rising every time we fall”. Gerard Piqué die met de beker met grote oren en een onafhankelijkheidsvlag staat te zwaaien in de fontein van Cibelles zou teveel wishful thinking zijn voor de Catalaanse blaugrana. Gewoon nog eens de beste van Europa worden in het hol van de leeuw moet voldoende zijn om extra motivatie te tanken.

FC Socrates

Football wisdom

Wim Haghenbeek

Written by

Belgische Barna expat. https://barcelonaschrijfsels.com/

FC Socrates

Football wisdom