Eieren of jong

Er was eens een voetbaltrainer en die had 4 eieren. Hoewel hij het gezegde wel kende, legde hij ze toch alle 4 in hetzelfde mandje. Na een half seizoen waren er 2 eieren stuk. Half februari rees bij hem de vraag: wat doe ik nu met de overige 2?

Vervang “voetbaltrainer” door Jürgen Klopp en geef ieder ei de naam van een te winnen trofee en het seizoen 2018–2019 is samengevat tot de dag van vandaag. Ik verklaar me nader.

Hoewel ei nummer 1, de League Cup, in mijn ogen nog altijd een waardevolle beker is, was de uitschakeling snel verteerd. Ik zou er de kalender al moeten bijnemen om te zien wanneer dat nu weer precies was. Ergens in het najaar, Chelsea op Anfield, Eden Hazard. Einde windei 1.

R.I.P. The FA Cup

Anders gesteld is het met de FA Cup. Die competitie ligt toch nog altijd redelijk gevoelig, ook al is de waarde van die beker de voorbije jaren danig gedevalueerd. De voorbije jaren? Zeg maar: sinds 20 jaar. Toen Manchester United zich, als bekerwinnaar nota bene, in 1999 terugtrok uit die competitie om in Brazilië deel te nemen aan het World Club Championship, was de toon gezet. 
(Meer info: http://news.bbc.co.uk/2/hi/sport/football/fa_carling_premiership/381662.stm)

Sindsdien is het van kwaad naar erger gegaan. Geleidelijk aan begonnen clubtrainers met het opstellen van veredelde B-elftallen in ‘s lands meest prestigieuze bekercompetitie. De reden daarvoor was even simpel als afkeurenswaardig: het grote geld dat in de Premier League te winnen is, herleidt de waarde van bekerwinst tot schroot.

In 2005 kreeg Rafael Benítez het deksel serieus op zijn Madrileense neus, toen hij tweedeklasser Burnley danig onderschatte en Liverpool op Turf Moor onderuit ging. Het voor niet-Liverpool supporters dolkomische eigendoelpunt van Djimi Traore kunnen velen zich nog wel herinneren, maar spelers als Raven, Whitbread, Nunez, Welsh, Potter, … wie kent die nog?

De bezoekende supporters konden zijn bloed wel drinken. Niet alleen dat van Traore, ook en vooral dat van de Spaanse selectieheer. Maar Rafa had een hoger doel en dat werd duidelijk op 25 mei 2015. Istanbul. Say no more.

Alles was meteen vergeten. Vergeven was het op 13 mei 2006, toen Liverpool in een voor de verandering nog eens zinderende finale na 3–3 en strafschoppen afstand nam van een moedig strijdend West Ham.

Hoever-fonisch

Nu zijn we 14 jaar na Burnley en Klopp heeft met de Reds al een Europese finale gespeeld, twee zelfs als we de finale van de Uefa Cup in Basel meetellen en waarom zouden we dat niet doen?

Het is natuurlijk een zo goed bewaard publiek geheim dat het geen geheim meer is: Jürgen Klopp wil met Liverpool FC kampioen van Engeland worden. Het wekte dan ook absoluut geen verwondering dat de ploeg waarmee Liverpool in Wolverhampton aantrad in de 3de ronde van de FA Cup een mix van jong en oud was.

Wolf in schapenvacht.

Wat wel enkele wenkbrauwen deed fronsen, was dat hij jonkies als Camacho, Jones en na enkele minuten ook de 17-jarige Ki-Jan Hoever (foto hierboven) niet de wei instuurde met de vertrouwde grote kanonnen maar wel met de gebruikelijke invallers.

Om een kat even een kat te noemen: als hij Robertson laat beginnen in plaats van Moreno, en verder 2 spelers uit de gouden driehoek Salah-Mané-Firmino in plaats van Origi-Sturridge, kraait er geen haan naar die opstelling. Dan wordt de 2–1 nederlaag misschien wel zonder morren aanvaard.

Nu was er na windei 2 toch enig tandengeknars te horen, gevolgd door cynische opmerkingen als “Die trip naar Dubai lag waarschijnlijk al vast nog voor er een bal getrapt was op Molineux”. Meteen na de uitschakeling maakte Liverpool namelijk bekend dat de club gebruik zou maken van het vrije januariweekend (van ronde 4 in de beker) om een warmer trainingsoord op te zoeken.

Mooie goal kan het tij niet keren.

Het voordeel van die opstelling was wel dat het meteen duidelijk was dat bekerwinst in deze competitie dit seizoen voor Klopp absoluut bijzaak is. Bijzonder spijtig natuurlijk voor de ca. 5000 Liverpool-fans die op een maandagavond niet lang na de feestdagen de verplaatsing naar de Midlands maakten.

Om nog maar te zwijgen over het feit dat tal van supporters de mening zijn toegedaan dat Liverpool sinds 15/04/1989 ieder jaar minstens 96 redenen heeft om voluit voor winst in de FA Cup te gaan, als eerbetoon aan de slachtoffers van de ramp op Hillsborough.

¿Huevos a Madrid?

Ja, voorlopig zetten we daar nog de nodige vraagtekens bij. In de eerste plaats natuurlijk omdat er nog redelijk veel gevoetbald moet worden voor we aan vervoer naar en ticket voor de finale beginnen denken.

De nodige nog altijd te annuleren overnachtingen hebben we in december al geboekt. Als dat al nodig is, want Madrid biedt zoveel tapas- en andere bars als er stoelen zijn om een dutje te doen. Daar liggen we dus alvast niet wakker van.

Eerstvolgende stop op het Europese traject: FC Bayern München, een Duitse super- en Europese grootmacht, die dit seizoen voor het eerst sinds mensenheugenis niet op alle cilinders draait.

Bayern komt nu dinsdag op bezoek op Anfield en ook al staat Liverpool voor de zoveelste cruciale week in de nationale competitie (daarover dadelijk meer), we durven er toch een gokje op wagen dat Jürgen Norbert Klopp nog eens in vol Panzer-ornaat op het strijdtoneel verschijnt.

Oude bekenden.

Het niet alleen als Duitser maar ook als ex-trainer van Dortmund moeten opnemen tegen Bayern, het zorgt gegarandeerd voor extra ladingen Kleenex op de redacties van Bild en co., want daar weten ze de komende weken weer wat opwinding is.

Alle schijnwerpers staan dus op de man uit Baden-Württemberg. En met een voor deze match geschorste Virgil Van Dijk lijkt het me logisch dat de verdediging best geen extra druk wordt opgelegd. Angreifen, dus, immer angreifen.

Los daarvan zijn we ook van oordeel dat een min of meer comfortabel resultaat in de thuismatch voor de nodige gemoedsrust zorgt in het Liverpool-kamp voor cruciale week nummer 10 (ja, zo dadelijk meer) eraan komt. We weten wel dat je met Duitsers nooit klaar bent, maar 2–0 of liever zelfs nog 3–0 bij de rust en dan alles op slot houden, zou toch mooi zijn.

Als de vos de passie preekt…

Dan kan er in alle rust en kalmte gewerkt worden aan de terugmatch in München, een uitstap die bij iedere travelling Red al sinds december met een dikke vette stift op de kalender is aangeduid.

Het is namelijk sinds 1981 en een legendarische terugmatch in de halve finale van de Beker met de Grote Oren geleden dat beide grootmachten nog eens competitief tegen elkaar uitkomen. Daar komt nog bij dat Duitsland zowat het Mekka van de bezoekende voetbalfan is geworden.

Echt, ik droom sinds midden december al alle nachten van Schweinshaxe en halbes Hänchen, mit Pommes natürlich. Van grote kuipen Paulaner, aangevoerd door bayrische Mädeln in een Dirndl. En een Schnapske om alles af te ronden.

Oktoberfest in maart.

Nu ja, in alle rust en kalmte… er komt toch wel een en ander op ons af in de Premier League. Zonder de komst van Watford op 27 februari te willen onderschatten — na een goeie start staan die nu nog altijd 8ste — de uitmatchen op 24/2 en 3/3 doen de belevenissen van Daniël in de leeuwenkuil smelten als Beierse sneeuw voor de zon.

Zowel op Old Trafford als op Goodison gaan we ervan uit dat zowel de elf tegenstanders op het veld als de hele meute in de thuistribunes er alles aan zullen doen om te beletten dat de Reds ook maar met iets wegkomen. Niets zal hen meer plezier schenken dan Liverpool een pad in de korf te zetten.

Van Everton kunnen we dat begrijpen, dat zijn onze grootste lokale rivalen en na hun uitschakeling in de FA Cup zit hun seizoen er toch op. Ze kunnen zich helemaal concentreren op anti-Liverpool zijn.

Bij Man. United ligt dat nog net iets anders. Het hoeft geen twijfel dat zij ons absoluut niets willen zien winnen, het omgekeerde is trouwens ook waar en da’s maar normaal ook.

Cruciale week, zei u?

Maar ieder puntenverlies van Liverpool zal door Manchester City in dank worden aanvaard en is dat nu wat ze bij United willen? Of geloven die nu met de komst van de zoveelste messias aldaar dat ze uiteindelijk nog echt gaan mee doen in het titeldebat?

Love them or hate them, en ik weet wat ik doe in dat opzicht, maar een tegenstander als ManU mag je echt pas afschrijven als hij dood en begraven is. Stiekeme Duitsers zijn het.

Ik stel dus voor dat Liverpool FC volgende week naar Salford trekt om daar orde op zaken te stellen. Pats boem, Blitzkrieg Klopp. Als mijn hart en de rest van mijn lijf het overleven, breng ik misschien wel verslag uit. Anders wordt het Viele Grüsse aus Bayern. Beloofd.

Up the Reds!