Hoor wie Kloppt daar, kinderen?

Wanneer gewone stervelingen Nieuwjaar vieren en daarbij zo uitbundig doen als hadden ze het groot lot gewonnen, heffen voetbalsupporters bescheiden het glas, toasten ze op de eerste helft van het seizoen die voorbij is en kijken ze hoopvol of met een ei in de broek uit naar de tweede. Tijd om even de balans op te maken wat de troepen van Klopp betreft.

Eerste oordeel: beter dan verwacht.

Inderdaad, ik schrik er niet voor terug om dat te zeggen. Dat heeft niks met een eventueel aangeboren pessimisme te maken — voor zover ik weet, heb ik daar geen last van — maar ik had bij aanvang van het seizoen niet gedacht dat we bij de jaarwende op een 2de plaats in het klassement zouden pronken. Per slot van rekening eindigde Liverpool vorig seizoen pas 8ste.

Mocht u er nog aan twijfelen: het is menens.

Zeker na de eerste 3 matchen van de competitie, toen de kwaaltjes van vorig seizoen nog niet helemaal verholpen bleken, had ik getekend voor een plaats bij de eerste 4 of daaromtrent. Op Arsenal speelden we een dik half uur prima maar incasseerden we 3 doelpunten. Burnley was een afgang, op Spurs werd overwicht niet in doelpunten uitgedrukt.

In september ging de trein echter aan het rollen. Met een rotvaart nog wel. We maakten gehakt van kampioen Leicester —die seizoen weliswaar nog maar een schim van de ploeg van vorig jaar. Op Stamford Bridge gaven we Chelsea een figuurlijk pak voor de broek — wie weet hoe zwaar die overwinning in de eindafrekening doorweegt?

Tot de uitschuiver in Bournemouth op 4 december noteren we de ene overwinning na de andere en verder slechts 2 gelijke spelen: eentje thuis tegen Man Utd — heeft Mourinho zijn bus nu al elders geparkeerd? En eentje op verplaatsing naar Southampton — altijd moeilijk, zeggen we dan al gauw. De pijnlijke nederlaag aan de Engelse zuidkust werd gevolgd door een frustrerend gelijkspel tegen West Ham, maar nadien volgden opnieuw 4 spraakmakende overwinningen op rij (uit bij Middlesbrough en Everton, thuis tegen Stoke City en Manchester City).

Liverpool-supporters trokken oudejaarsavond op gang met een zuinige maar oh zo volwassen zege tegen Man City op zak. Zoals we konden verwachten, had de ploeg van Pep Guardiola heel veel balbezit. Na welgeteld 8 minuten kwamen de Reds voor de eerste keer eens deftig op de helft van City, Lallana dropte met zijn linker een bom in de grote rechthoek en Wijnaldum torende hoog boven Kolarov uit om keihard binnen te koppen.

1–0 en boeken dicht. Op de achtergrond kijkt Firmino of hij net tegen een politielamp is gelopen.

Vervolgens speelde Liverpool zo compact en ving het City zo goed op dat de Mancunians amper tot een deftige combinatie kwamen. Uit wanhoop begonnen de City-spelers dan maar ballen buiten te trappen in plaats van te proberen een ploegmaat te bereiken. Na 90 minuten telden we welgeteld 2 schoten van de bezoekers, die dan nog niet binnen het kader aankwamen.

Als bewijs dat Liverpool meedraait in het titeldebat kan dat tellen, maar qua emotionele waarde kan het toch niet op tegen een overwinning in blessuretijd bij de donkerblauwe buren. De 0–1 op Everton smaakte dan ook even goed als een uitmuntende cognac na een copieuze maaltijd, Cubaanse sigaar inbegrepen.

Sadio Mané bezorgt de rode helft van Liverpool een delirium.

Wat brengt 2017?

Om te beginnen: puntenverlies op bezoek bij degradatiekandidaat Sunderland. Pijnlijk en ontgoochelend, ook al kwam de wedstrijd amper 48 uur na de vorige en speelde enige vermoeidheid mogelijk parten. En ook al weet je dat een staartploeg met man en macht voor zijn leven vecht, het gelijke spel voelde aan als een nederlaag, omdat we vreesden dat Chelsea verder zou uitlopen.

Een Black Cat (bijnaam van Sunderland, nvdr) in het nauw maakt echter vreemde sprongen en in de 1ste helft leidde zo’n sprong van een Sunderland-speler tot een penalty voor de thuisploeg. Handspel van Mané na een onterecht toegekende vrije trap leidde tot de tweede strafschop, die wederom feilloos werd omgezet door Defoe.

Maar kijk… ook Chelsea laat nog eens punten liggen (verlies op Spurs) en met een beetje goeie wil maken we van 2 verloren punten een gewonnen punt. Het hangt er maar van af of je het glas half vol of half leeg ziet staan. Feit is dat ondanks een reeks van 13 overwinningen op rij Chelsea nog altijd maar 5 punten voorsprong telt.

Prachtig toch. Jürgen Klopp is iets meer dan een jaar trainer van Liverpool en we worden opnieuw volop bij de titelkandidaten gerekend. De pluimen mag hij zo goed als volledig op zijn eigen hoed steken. Hij is natuurlijk veel meer dan zo maar de eerste de beste sympathieke Duitser van wie het enthousiasme zo aanstekelijk werkt dat hij werkelijk iedereen motiveert die ook maar iets met Liverpool te maken heeft.

Der Jürgen kan hard zijn als het moet en is zeker niet te beroerd om knopen door te hakken. Al vroeg in het seizoen posteerde hij James Milner op de linksachter in plaats van de nog altijd te naïeve Alberto Moreno. Na net iets te veel kuren verdween moeilijke jongen Sakkho volledig uit beeld. Matip en Lovren kregen alle vertrouwen centraal achterin en Klavan kreeg de tijd om zich via de League Cup als goede doublure voor Matip te ontbolsteren. Samen met de energieke Clyne op de rechtsachter zorgt dit voor een al bij al toch stilaan op elkaar ingespeelde verdediging.

Herr Klopp greep ook netjes op tijd in om de mediastorm rond Loris Karius niet tot volle orkaankracht te laten komen en zette Mignolet opnieuw tussen de palen. Zonder ongelukken en zonder paniekaankoop in januari (Joe Hart wordt hier en daar genoemd) zal de Belgische goalie zijn stek in de competitiematchen wel behouden. Als Simon de goede raad opvolgt die hem op FC Socrates gratis en voor niets is aangeboden (https://medium.com/fc-socrates/wil-de-echte-simon-nu-opstaan-e93b2703aead#.tr8qglb2l), doet hij dat met de vingers in de neus. Al is dat misschien niet meteen de meest gelukkige uitdrukking om over een keeper te spreken.

Reds on a roll. En mijn glas is meer dan half vol.

We halen de halve finales van de League Cup met een veredeld B-elftal en ook in de FA Cup zullen de jonge leeuwen het moeten doen. Want in de Premier League-matchen strijden een speler of 13–14 om een plaats bij de 11 en daar is en blijft de spoeling dun. Zolang het aanvallende compartiment slechts 1 gekwetste telt, valt het nog mee. Coutinho is net op tijd hersteld van zijn enkelblessure om de naar de Afrika Cup in Gabon vertokken Mané te vervangen.

Tijdens de afwezigheid van de jonge Braziliaan was het aan een andere jonge snaak, een Belg dit keer, om zich te tonen en die deed dat meer dan behoorlijk. De uiterst beweeglijke en altijd hard werkende Divock Origi is, zoals we al eens hebben aangehaald, veel meer een Klopp-speler dan “standbeeld Benteke”. Met Sturridge af en toe niet in maar uit de lappenmand maakt de aanvalslinie altijd kans op een tijdelijke extra kwaliteitsinjectie.

En als het uiteindelijk allemaal op een sisser afloopt… niet getreurd. Ook al doet het even veel pijn als op het eind van het seizoen 2008–2009 toen Rafa Benítez ons net niet als winnaars over de eindstreep kreeg. Of al is de ontgoocheling net zo groot als in 2014, toen we onder Brendan Rodgers net dat tikkeltje te kort kwamen. Support and believe.

Vroeg of laat zal het tij keren. Dan haalt Liverpool titel nummer 19 binnen en zijn we echt opnieuw vertrokken. Met Kapitein Klopp aan het roer heeft het Liverpool-schip in ieder geval een vaste hand. Eerste aanlegplaats op weg naar de roem dit seizoen: nu zondag op bezoek bij Man United. De Red Devils lijken na een trage start toch enige regelmaat in hun prestaties gevonden te hebben en zullen er alles aan doen om de echte Reds een pad in de korf te zetten.

Liverpool zal op zijn hoede moeten zijn, maar met Klopp hebben we naast een grandioze motivator ook een meester-tacticus aan boord. Of hij ervoor kiest om de boel weer compact te houden en vervolgens flink toe te steken of meteen voor de all out attack gaat, is koffiedik kijken. Zodra de team sheet bekend is, zal dat duidelijk zijn. Henderson-Wijnaldum-Can op het middenveld wijst op controle. Speelt Lallana op het midden in plaats van in de 3-mans voorhoede (Can dan op de bank), dan is het aanvallen geblazen.

Mijn tactiek is duidelijk: Straight into them, Redmen. Take no prisoners. ‘Pool!