Te Lecce simu simu!

Duan Gatto
May 27 · 7 min read

In de zomer van 1985 leefde heel Salento, in hak van de Italiaanse laars, in een rood-geel delirium. Dit voorbije seizoen eindigde in een nog grotere overwinning. Unione Sportiva Lecce gaat terug naar eerste klasse.

Ik was zeven jaar in de zomer van 1985. We gingen zoals altijd een paar weken op vakantie naar Santa Maria Al Bagno, een piepklein kustdorpje net onder Lecce. Een miniscuul huisje dat mijn grootouders daar nog hadden, was ons hoofdkwartier voor een eindeloze zomer. Het waren zomers waarin we ons leerden vervelen.

Vaak zaten we hele dagen aan of rond een tafel te eten bij ooms en tantes van mijn vader, broers en zussen van mijn nonni, een eindeloze stroom hapjes, drank en onverstaanbare conversaties. Grote delen van de dag mochten we niet buiten spelen omdat het te heet was, mooie zachte witte stranden waren er amper. Zwemmen deden we door van rotsen te springen in het blauwste zeewater dat ik ooit zag. Met eeuwenoude monumenten op de achtergrond die achteloos het dagelijkse leven vulden.

Roots in dorre grond

Daar vind je de roots van mijn naam. In Lecce, Salento, de dorpjes Galatone en Santa Maria al Bagno, vanuit die dorre en economisch comateuze regio vluchtten mijn grootouders vlak na WO 2 naar het gure Vlaanderen. Werken in koolmijnen en wonen in cités bleek aantrekkelijker dan het vooruitzicht om een gezin groot te brengen in het eigen dorp. Lecce was voor hen de verlaten piste, de achtergelaten roots, de doodgelopen straat. Maar voor ons was het een vakantiebestemming, een plek om te onthaasten. Er was weinig te beleven voor kinderen, en tegen de tijd dat we aan het ritme aangepast waren, moesten we alweer naar huis. Uitgerust en bruingeblakerd, dat dan weer wel.

Maar die ene zomer was het anders. Voor het eerst leek het alsof er ook iets kon bruisen in Salento. Slogans met rode verf sierden de woestijnkleurige gebouwen en muren. Vlaggenlijntjes gaven de stad een feestelijke air, door de zon afgeschoten vaandels hingen aan huizen, bruggen en verlichtingspalen. Het provinciestadje Lecce, decennialang door de rest van Italië bekeken als mooi, maar minderwaardig, ging voor het eerste meepraten op het hoogste voetbalniveau. Een hele regio stond op zijn kop. De atmosfeer die er hing, was een kruising tussen euforie en revanchisme.

Een kleurrijke club

Salento is dor en heet, maar figuurlijk is het misschien wel de kleurrijkste regio van Italië. Met een apart taaltje, met een losgeslagen, anarchistisch aandoende mentaliteit en met een fiere, ontvlambare inborst, is het een geïsoleerde regio die minder snel lijkt te ontwikkelen dan de rest van het land. Tot het einde van de jaren zeventig stopte de geasfalteerde superstrada ter hoogte van Bari, van daar waren er zuidwaarts enkel grindwegen. Symbolischer kan bijna niet.

Diezelfde eigenschappen kan je ook terugvinden in de voetbalclub Unione Sportiva Lecce. Het is een lange geschiedenis van willen maar niet kunnen. US Lecce bleek na zijn eerste promotie een typische liftploeg, het zakte namelijk meteen terug na het eerste seizoen in serie A. Maar twee jaar later steeg de club weer en bleef de volgende 15 jaar pendelen tussen Serie A, B en zelfs C.

Opvallende voorzitters als Jurlano en Semeraro zorgden voor de nodige hoop en uitschieters, maar moesten het doen met de beschikbare schaarse middelen. Andere bekende namen van spelers en trainers doorheen de jaren, zijn: Zdenek Zeman, Antonio Conte, Fabrizzio Miccoli, Cristian Ledesma, Mirko Vucinic, Valeri Bojinov, Giuseppe Materazzi (vader van ex-international Marco Materazzi), Ernesto Chevanton, Lucarelli, Giacomazzi, Graziano Pellè, de in Luik geboren voetbalavonturier Davide Moscardelli, en vele anderen.

Modern Times

Dat patroon van schipperen tussen de eerste en tweede afdeling gaat door tot en met het seizoen 2011- 2012. Een uiterst turbulente periode is die van 1993 tot 1997. Daarin zakt de club twee jaar na elkaar van Serie A naar serie B en meteen naar C. Nog opvallender is dat ze in opeenvolgende seizoenen via dezelfde maar omgekeerde weg terug naar A klommen!

Lecce is, net als de andere streken ten zuiden van Rome, een regio van expats. Vanuit Puglia en Salento vertrokken in de naoorlogse periode volledige families naar West-Europa, Amerika, Noord-Italië, eender waar er meer mogelijkheden waren om vooruit te geraken in de wereld. Mensen die hun geboortegrond achterlaten, beschouwen de heimat vaak met meer warmte en fanatisme dan de mensen die er bleven om te worstelen met de realiteit van het dagelijkse leven.

Op internetfora, sociale media en andere sportgemeenschappen, troepen sympathisanten bijeen, in een poging om de sportieve resultaten en het reilen en zeilen van de club zo goed mogelijk in de gaten te houden. Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor fans van Palermo. Als je club 2000 km ver ligt, is het vaak een verre en onbereikbare droom om wedstrijden bij te wonen, of om uit volle borst mee te zingen met de songs die je kent via vage youtube-filmpjes. Zolang dat team dan op hoog niveau zit en het in de grote kranten en massamedia aan bod komt, is dat nog mogelijk. Maar zeven jaar geleden werd dat voor een buitenlandse Lecce-supporter als ikzelf, heel moeilijk.

In 2011 wordt de club namelijk slachtoffer van gesjoemel en matchfixing door mensen uit de Semeraro-clan, en belandt Lecce na een sportieve degradatie uit de Serie A, ineens in Serie C door de opgelegde straf. Het Calcioscommesse-schandaal van 2011 in Italië heeft in de twee jaar dat het onderzoek liep, tientallen clubs en spelers getroffen. Maar voor Lecce was het een breekpunt. De familie Semeraro was al 10 jaar bestuurder van de club en mocht als straf geen voetbalclub meer runnen. Lecce stond plots op de rand van de afgrond en moest op zoek naar nieuwe bestuurders, nieuwe middelen en nieuwe toekomstperspectieven.

Zes jaar brokken lijmen

De wedstrijd waarop de promotie naar serie A werd verzekerd, werd gespeeld voor bijna 30.000 supporters

Zes teleurstellende en soms hartverscheurende seizoenen in de derde afdeling volgden. Als dieptepunt was er het seizoen 2014–2015, Lecce werd zesde in serie C en behaalde niet eens de nacompetitie. Achter de schermen was de club fel aan het reorganiseren, tabula rasa, organisatorisch hergroeperen dus. Er werd gewerkt aan een nieuwe manier van communiceren en betrekken van de gemeenschap. Waar de club nooit een massa volk trok, en het fanatisme beperkt was tot een kleine groep ultra’s die de curva Nord bevolkten, werd de basis de voorbije jaren stelselmatig opgebouwd. ‘Het hol van de wolf’, werd het stadion Via del Mare genoemd in de verschillende campagnes, de wolf staat op het officiële wapenschild van de stad Lecce.

De club haalde de banden aan met lokale jeugd en het grote publiek, stelde de prijspolitiek bij, nam de merchandising zelf in handen. Die merchandising was totaal ingestort na de dubbele degradatie van 2012, de clubshop was gekrompen tot drie rekken in een lokale printshop. Het voorbije seizoen haalde Lecce een gemiddelde van 12.116 toeschouwers, het meeste van alle serie B teams, en kende een stijging van 20%. Kortom, Lecce heeft van de ramp van 2012 gebruik gemaakt om een grotere en sterkere club te worden.

De grootste sportieve verdienste van de nieuwe clubeigenaars bleek uiteindelijk de aanstelling van Fabio Liverani in 2017. Deze ex-profvoetballer bij Lazio, Fiorentina en Palermo, is als coach bekend en graag gezien in Genua en Leyton Orient. Hij bleek de juiste mix van inzicht, flair, rust en durf te hebben om de groep talenten te kneden tot een team dat op twee seizoenen opklom naar de eerste klasse.

En na enkele nachten van achteloos zingen, vlaggen zwaaien en feesten onder bengaalse vuren, in de schaduw van en soms zelfs op het Romeinse amfitheater in Lecce, keert de zomer stilaan terug naar Salento. De thermometers klimmen naar te hete temperaturen, de dagen worden eindeloos. De zalige verveling slaat weer toe. Tot de kalender van de serie A bekend wordt gemaakt, en het niet meer te ontkennen is, US Lecce is terug op het hoogste niveau. Ikzelf maak het plechtige voornemen om mijn vader uit te nodigen op een trip naar de Via del Mare. Het wordt tijd om een topper in de serie A mee te maken met Lecce in een hoofdrol, en om toch eens in levende lijve ‘Te Lecce Simu Simu’ mee scanderen!

FC Socrates

Football wisdom

    Duan Gatto

    Written by

    Just fannying about.

    FC Socrates

    Football wisdom