Trans-Europe Express

Het is dinsdag 31 juli en buiten een hittegolf van jewelste zindert er bij ondergetekende nog iets anders na, namelijk een verlengd gastronomisch weekend in het Baden-Württembergse Dünsbach. En ook de 8 op 3 dagen gespeelde voetbalwedstrijden laten hun sporen na.

Want ja hoor, het was weer van dattum… Lunatics FC, op gebied van Europees voetbal tot nader order nog altijd de meest successvolle ploeg van ‘t stad, gaf en kreeg een weekend lang voetballes in Duitsland.

She’s a model and she’s looking good

Dat de club daar kon aantreden, was te danken aan de vrienden van ICE Neckarstrasse en ASV Filderstadt, beide amateurclubs uit Stuttgart (zie ook hier: https://medium.com/fc-socrates/bier-bratwurst-brelingen-d5c4ec0eda29), die nog eens toernooitje in elkaar hadden gestoken om u tegen te zeggen.

Een van de mooiste zichten ter wereld.

Nadat we vorig jaar met een voltallige ploeg konden aantreden op het toernooi van Easton Cowboys and Cowgirls — met 7-a-side-wedstrijden op het programma was dat niet zo moeilijk — was die Schinkenfrage nu “Gaan we wel met genoeg zijn voor 11 tegen 11-matchen?”.

Keine Panik, de voorbije 2 seizoenen is Lunatics FC bezig aan een stevige verjongingskuur (zie ook hier: https://medium.com/fc-socrates/maandag-marktdag-6bdfa8d3e933) en dat heeft toch zijn voordelen.

Dankzij de combinatie van jeugdig enthousiasme en de “het is toernooi dus ik ga”-attitude van de wat meer ervaren maar daarom niet meer mature brigade trokken de Tikkies naar Dünsbach met een volwaardige kern van 15 spelers.

Om dit even mooi in de groen-rood-gele verf te zetten: de spelersgroep waarop speler/trainer Nico/Oskaar een beroep kon doen, bestond voor de ene helft (7) uit een stel jonge veulens en voor de andere helft (ook 7) uit net iets oudere raspaarden.

De 15de edele viervoeter in de Lunatics-stal was Patrick. Een Duitse Fransman/Franse Duitser met 7 longen die gewoontegetrouw ieder toernooi alle matchen met de Lunatics meespeelt. En dan verder nog nagenoeg iedere andere match van iedere andere ploeg.

Tel er dan nog eens een paar betere wederhelften bij, het gezelschap van flink wat diehard supporters en een altijd goedgeluimde nooit zagende Voorzitter en u begrijpt dat Lunatics FC meer dan behoorlijk vertegenwoordigd was.

Fahr’n fahr’n fahr’n auf der Autobahn

Het was dan ook met een gerust gemoed dat de selectieheer op vrijdagochtend in alle vroegte in de auto stapte, goed wetende dat hij waarschijnlijk de eerste match zou missen. Nu, zonder een Baustelle of twee op een van de vele Duitse Autobahnen had hij de aftrap van 11u35 nog wel gehaald.

Het oorspronkelijke plan van de organisatoren was om in het mannen/gemengde toernooi (waaraan zowel mannen als vrouwen deelnamen, terwijl er ook een afzonderlijk vrouwentoernooi was) te werken met een poulesysteem (3 groepen van 5 of 4 van 4).

Omdat op het allerlaatste nippertje toch 4 ploegen hadden afgezegd, was men op donderdagavond — nadat men eerst wel gewoon de loting had gedaan — afgestapt van dat idee en had men beslist om 1 grote poule van 11 ploegen te maken.

Met 10 matchen in het verschiet zag Nico er geen graten in om verstek te geven voor de eerste match tegen Republica uit Leeds, ook al arriveerde hij dus omzeggens half-time (een match duurde zo ongeveer 2x10 minuten). Hij zou zich wel sparen voor de volgende 2 partijen die dag — en de 7 volgende op zaterdag en zondag.

In velden of wegen gelukkig geen Theo te zien.

Nee, na 6 uur Autofahren was het eerst tijd om de grote dorst te lessen. Kwestie van prioriteiten te stellen. Bonnetjes kopen, een paar souvenirs op de kop tikken voor er alleen nog XXL overschiet en goeiendag zeggen tegen enkele tientallen bekende gezichten uit de 23-jarige Europese geschiedenis van de club.

Oskaar had dus geen aandeel in de wel erg knullige tegengoal die Lunatics FC te slikken kreeg en nog veel minder in de al even lucky goal die Patrick — wie anders? — als gelijkmaker binnentikte. 1–1 en na 1 match dus alvast nog ongeslagen.

Dat was na de rest van het Engelse drieluik wel even anders. Eerst 3x met de kop geklopt door het sterke The Yard uit Devon (1–3, Lunatics-goal was het resultaat van een bijzonder fraaie solo van Sander, even uitgeleend door de vrienden van ‘t Zeezicht), vervolgens met net iets te zware 0–3 cijfers onderuit tegen Easton Cowboys uit Bristol.

Pocket Calculator toe aan verbetering.

Toen we vrijdagnacht na een Bratwurst, een Schweinsteak, een paar glazen Weinschörle en voor de verandering ook nog wat halve liters van “het slechtste bier ter wereld” (dixit Voorzitter-voor-het-leven-en-nog-lang-daarna Wimmekedams) een blik op het klassement wierpen, stonden we gelukkig op onze kop, zodat de rangschikking er toch een beetje deftig uitzag.

Die Roboter

De zaterdag begon met een dubbele klapper. Eerst een ontbijtbuffet om duimen en vingers af te likken. Het deed me even weemoedig terugdenken aan de allereerste keer dat we een door Neckarstrasse georganiseerd toernooi bezochten.

Het jaar was 1997, de plaats heette Steinhilben, het regende letterlijk van vrijdagnacht tot zondagnamiddag, maar dat interesseerde ons geen fluit. We konden voetballen, lekker eten en ‘s avonds dansten we in een klein partytentje op drum and bass. Ja, toen al.

Zoals onze goeie zelf maar al te graag platendraaiende vriend toen na afloop tegen me zei: “Amai, Nico, ik ben blij dat ik ben meegeweest, nu weet ik dat er ook andere Duitsers bestaan.”

Terug naar het heden… toen we zagen wie onze eerste tegenstander van de dag was, namen we een extra Brötchen mit Schinken und Käse tot ons en spoelden we dat door met flink wat frischem Kaffee.

De mond van de ochtendstond.

Internationale Härte uit Hannover is de laatste jaren uitgegroeid tot een van de absolute topploegen in het Europese alternatieve circuit. Ze organiseren niet alleen vrij regelmatig zelf een toernooi, ze zijn bijna altijd goed voor op zijn minst de halve finale en voetballen zich uiterst stijlvol naar een stilaan indrukwekkende reeks overwinningen. En ze zijn nog sympathiek ook.

Een ding hebben ze niet: medelijden met hun tegenstander. De 3–0 die ze ons aansmeerden, was even droog als hun humor. We deden misschien 10 minuten, een helft dus, goed mee, maar dat was het dan ook.

Wilden we zaterdag punten sprokkelen, dan zou dat in de overige 2 matchen moeten gebeuren. Na de Engelse tripartite op vrijdag moesten we de middelste toernooidag volmaken tegen 3 ploegen uit de Heimat.

Bad Muskau en Easton Cowboys in 2008 — Tic Tac-toernooi (Lunatics).

Na de Hannoveranen volgden de gastheren van ICE en een pijnlijke nederlaag. Vooral pijnlijk omdat we lange tijd gelijke tred hielden, na de rust en een paar slokken water (ja, echt wel) tegen elkaar zeiden: “Deze Duits is te pakken” en met man en macht ten aanval trokken. Om dan letterlijk bij de laatste trap van de match de 0–1 tegen te krijgen.

Dan moest het maar tegen Teutonia 1452 uit Bad Muskau gebeuren: Bad Mustache voor de vrienden. De Oost-Duitse ploeg die in 1996 zo vriendelijk was om ons voor het eerst uit te nodigen.

Oude krijgers met een paar jonge benen en als je tegen hen de wei in moet, zet je best spelers op het veld die tegen een stootje kunnen. Zo hadden we er nog 13, want met Iggy en Glen zaten we na dag 1 al met mee 2 spelers in de ziekenboeg.

Toen Joris V. er kort voor rust 1–0 van maakte op een manier waarop hij alleen dat kan (zowel bal als doelman in doel ranselen), zag het er bijzonder goed uit. Toen we tegen het einde van de 2de helft op korte tijd 2 vermijdbare tegentreffers incasseerden, zagen we een 0 op 9 tegemoet.

Step forward, Yente Calluy. Aftrap na het tweede Duitse doelpunt. De Bad Muskau-doelman staat een meter of twee voor zijn doellijn. En ja hoor, Yente Alonso knalt de bal er van in de middencirkel in zoals alleen Xabi Calluy dat zou kunnen. Eer gered. Reputatie intact. Plaats in de Lunatics-geschiedenisboeken verzekerd.

Pocket Calculator van den Aldi.

Boing Boom Tschak

Ieder nadeel heb zijn voordeel. Zei ooit iemand anders die met nummer 14 speelde. Nadeel: Dünsbach, de lokale ploeg (!) had na vrijdag forfait gegeven voor de rest van het toernooi en daardoor daalden de Tikkies meteen nog wat verder af in de krochten van Dünsbachs inferno.

Voordeel: de eerste wedstrijd van zondag zou meteen een overwinning opleveren, want “iedereen wint met 1–0 van Dünsbach”. Dat viel even mee, vooral omdat we die driepunter wel konden gebruiker als opsteker voor we aantraden in de Antwerpse derby.

Inderdaad, twee clubs uit de koekestad reisden om en bij de 550 km om een balletje tegen elkaar te trappen. Alsof ze dat niet dichter bij huis, bijvoorbeeld op de Ponderosa, zouden kunnen doen.

Met als inzet “Wie schupt volgend jaar de beerput?” — voorlopig is dat nog een inside joke, maar wie in twee opeenvolgende alinea’s de woorden “Ponderosa” en “beerput” ziet staan, mag stilaan een donkerbruin vermoeden beginnen krijgen dat Royal Zeezicht FC en FC Lunatics gezamenlijke plannen hebben — stond er in dit treffen om 11 uur dus net iets meer op het spel dan wat lokale eer en een waterkans om nog wat te stijgen in de stand.

Tous ensemble speelden beide ploegen een leuke pot voetbal, waarbij de Tikkies het laken toch met iets meer schwung naar zich toe trokken. Ze scoorden alle 3 de treffers in een 2–1 overwinning.

Na een minuut of 5 lelde Robby de bal vanop een goeie 25 meter snoeihard voorbij “de Mertens”. Tegen dat de in iedere match net iets meer welgekomen rust aangebroken was, wezen de bordjes 1–1. Een fraai eigendoelpunt van de man van ijzer en staal, onvermoeibare marathonloper, vermaard Duvel-drinker en ex-FC Ekeren-speler, maar we gaan geen namen noemen.

Kaffee und Kuchen.

Dat we in de namiddag konden genieten van een paar stukken waanzinnig lekkere taart zoals alleen Duitse Mutti’s dat kunnen maken, hadden we te danken aan Jack, leenspeler van The Yard.

Op toernooien als dit komt het er naast doseren, voldoende drinken en veel lachen vooral op aan om de juiste gastspelers te selecteren. Oskaars jarenoude contacten hadden er al toe geleid dat Patrick (zie hoger) voor dit treffen de Lunatics-kaart trok.

Het konijn dat de Lunatics-trainer uit zijn Hongaars hoedje toverde, heette echter Jack en kwam uit Devon. Hij kwam in de tweede helft op de linkerflank te staan, dweilde die keer op keer af om dan altijd een voorzet te geven waarop niemand gevolgd was. Lees: kon volgen, want zeggen dat Jack snel was, zou het understatement van het toernooi zijn.

“Next time, you finish it off yourself”, zei Nico tegen Jack na diens 4de raid. En dat deed Jack uiteindelijk. Bal aannemen aan de middenlijn, alles en iedereen voorbijlopen, naar binnen komen, nog wat volk dribbelen in de 16 en kurkdroog binnentrappen. Boeken dicht.

Wat wedstrijdverslagen betreft, doen we hiermee ook de boeken dicht, want de match tegen de Sankt Pauli-supporters van Abfahrt Bambule was een maat voor niets (0–0). En tegen de andere gastheren, Der Arbeitersportverein (ASV), gingen we 0–2 de boot in.

Om het Lunatics-geluk op het toernooi op te sommen: bij 0–1 achterstand mejieldebeinde in de aanval, in de 19de minuut de 1–1 aan de voet hebben maar op een ploegmaat trappen die net voor de doellijn staat en dan in de 20ste minuut op de counter de 0–2 slikken.

Maar kom, het was goed geweest. We dronken nog een niet nader genoemd aantal pinten, deden een aankondiging over een of ander toernooi op de Ponderosa volgend jaar het eerste weekend van juli en dansten op drum and bass. Ja, ook nu weer.

Rechtherzlichen vielen Dank an ASV Filderstadt und ICE Neckarstrasse. Es war wieder super.

Forza Lunatics!

Vrienden voor het leven en nog lang daarna.