Waarom Argentinië (nog maar eens) tegen de muur loopt

This can’t be happening… again!

Tijdens Argentinië-Kroatië zag ik een film die al meer vertoond is dan The Sound of Music op 25 december. Argentinië moest winnen — allez dat dachten ze toch — en ze kwamen op het veld met een wanhoop en desorganisatie die een vroeg kerstcadeau was voor de tegenstrever: heet die nu Engeland van Beckham, Duitsland van Schweinsteiger of Kroatië van Modric. Ongecoördineerde aanvallen, slordig en paniekerig verdedigen, dribbelen tussen de middencirkel en de rechthoek. Af en toe een wanhoopsknal. In plaats van de nul te houden, valt de goal aan de andere kant. In Buenos Aires valt een stilte die enkel doorbroken wordt door een huilende bandoneón. Nacidos para sufrir, born to suffer.

Toch zonde, want ik vond debutanten Meza en Acuña erg leuk voetballen. Enzo Pérez ook. Mascherano zelfs magistraal bij momenten. De eerste helft was heel goed te genieten. Tot Caballero (ik schreef het nog in een eerder artikel van FC Socrates, “Sampaoli, kletskop! zet Armani erop!”) na het zoveelste verdedigend gestuntel vond dat het genoeg was geweest. En hij de bal inleverde bij de voormalige Joegoslaven.

Waar is het nu weeral misgelopen? Het zal al fout met de loting. Na weer met hakken over de slot gekwalificeerd te zijn, trof Argentinië volgens mij de “Groep des Doods”. Nu goed, Nigeria is blijkbaar een stuk slapper dan in 1994. Maar daarnaast hadden we Kroatië en de beulen van Nederland en Engeland van Euro 2016: IJsland. Kroatië ken ik persoonlijk van toen ik een stuk van mijn burgerdienst doorbracht in Pacrac (Krajina) en vond het toen al niet de meest vrolijke klanten. Maar als ze onderling niet overhoop liggen of aan de rakja zitten, kunnen de Kroaten iedereen aan.

De Argentijnen zoals steeds weer niet gehinderd door bescheidenheid noch geografische kennis (waar ligt IJsland?) vonden dat ze best een haalbare groep hadden geloot. IJsland was immers een kleintje. Tegen Nigeria waren ze al een aantal keren uitgekomen in het WK en ze hadden telkens gewonnen. Tussen Kroatië en blanquiceleste ging de groepswinst beslist worden.

Nog een alarmbel die genegeerd werd, was de kalender, hier bekend als de fixture (op zijn Engels). Het is natuurlijk makkelijk spreken met hindsight bias, maar volgens mij had die niet slechter kunnen vallen. Het was te verwachten dat de IJslanders vorige zaterdag een Wall gingen optrekken waar zelfs John Snow een stijve nek van zou krijgen. De IJslanders spelen dan ook een andere sport dan voetbal. Het is er van ver mee verwant, zoals gaelic football zich verhoudt tot rugby. De IJslanders vormen een dubbele verdedigingsgordel, fixeren zich op de bal als een hongerige wildling zou doen met een verloren gelopen haas en trappen het leder weg naar de andere kant van Westeros.

De nummer 6 van IJsland.

De Argentijnen die ik er over aansprak ná de match tegen IJsland, zeiden me. “Oh, de Euro 2016 … ik heb dat zo niet gevolgd.” Een beetje leven op je eigen planeet is dat. Winnen tegen IJsland was niet evident en daarna Kroatië… dat zag er toch niet zo simpel uit? Maar met de camiseta (shirt) en Messi ging dat wel geen probleem opleveren.

Daar komen we bij het voornaamste probleem van Argentinië. De arrogantie en de immense druk van pers en fans op de nationale ploeg. Die moet niet alleen kampioen worden, maar dat ook doen met goals en mooi voetbal. “Messi, breng de Cup naar huis”, is hier een van de officieuze WK-liedjes. De spelers moeten niet alleen top voetballen, ze moeten het land ook revancheren voor de Malvinas-oorlog, het grensconflict met Chili oplossen en de bevolking soelaas bieden voor de zoveelste economische crisis. Arme Messi. Cristiano Ronaldo heeft het op dat vlak makkelijker, de Portugezen vinden het allemaal best. Laat Cristiano maar zijn eigen ijdele, gecoiffeerde en efficiënte zelf zijn. En we zien wel hoe ver we geraken.

It is happening.

Ook fout: Argentinië speelde 1–1 gelijk tegen IJsland en het land stond al aan de rand van de afgrond. Elders speelde ook Brazilië gelijk. Duitsland verloor. Je zou zeggen, rustig blijven en rekenen. Het is nog maar de eerste match. Een gelijkspel tegen de Kroaten is genoeg want tegen Nigeria kan je de kwalificatie binnenhalen. Pers en publiek zetten daarentegen Sampaoli zó onder druk dat deze zijn ploeg op vier plaatsen wijzigde. Bij de rust was het nog 0–0 en wat deed Sampaoli? De weerstand van Kroatië moest gebroken worden! Hop, drie extra aanvallers erbij. Paniekvoetbal. Geen systeem, geen tactiek, geen lijn.

Dat soort rationele concessies doet immers afbreuk aan het Argentijnse concept van passie. Nog zo typisch Argentijns: alles is magie, alles is subjectief. We winnen met het shirt en vooral met de broek. “Poniendo huevo” zoals Maradona riep tijdens de match. Zeker niet met het verstand. Weten ze nu nog altijd niet dat ze Guy Thys-gewijs beter in de rol van de underdog zouden kruipen? Kijk naar kleine broer Uruguay die met de stille trom al evenveel WK’s heeft gewonnen en zelfs al meer Copa America’s in de vitrine heeft staan?

Stiekem hoop ik toch dat de Nigerianen de klus tegen de Vikings opknappen en dat Argentinië alsnog via een achterpoortje de achtste finales binnenglipt. Ik gun het de kleine tovenaar van Barcelona. En ik wil Armani zien debuteren, uiteraard.