Wanstead beyond

Zo, dat was het dan wat 2016–2017 betreft. Voor mij althans. Volgende zaterdag speelt Kraftwerk ten dans in Antwerpen en een echte glory hunter rijdt nadien alleen nog solo of met zijn vaste maat naar Anfield als het echt om de knikkers gaat, lees: voor een titelviering. Voor een doordeweekse 6-puntenmatch tegen de standbeelden van het reeds gedegradeerde Middlesborough komt ondergetekende zijn zetel niet uit. Een bezoek aan West Ham was dan ook de laatste aanslag op mijn voetbalportemonnee dit seizoen.

Een beetje Madness kan geen kwaad.

De tegenstander

West Ham United, met de W van Working Class, is altijd al de door mij minst verguisde club uit that London geweest. Meer zelfs, ik vind West Ham een uiterst sympathieke club. Zowel in België als over het Kanaal ken ik tal van strijkijzers (Irons dus) en die mannen spreken dezelfde voetbaltaal als ik.

Van het mooi verzorgde voetbal onder leiding van Bobby Moore, via de bakkebaarden van Roger Van Gool en de al even legendarische goals van Swat Van der Elst tot het hoge Mod-/Ska-gehalte van de fans, de Hammers hebben een zekere uitstraling. Gooi er nog de fantastische Boleyn Ground bovenop en je hebt een bijzonder smakelijke cocktail.

Enfin, dat was zo tot vorig seizoen. Want om een of andere, nu ja zeg maar gewoon financiële reden, verkoos het bestuur om het oude vertrouwde Upton Park (de officiële naam van het stadion) in te ruilen voor een verhuis naar het London Stadium, gebouwd ter ere van de Olympische Spelen die in 2012 in de Britse hoofdstad werden georganiseerd. Een miskleun van jewelste, als je het mij vraagt.

Stadion met zwembad.

Wees nu eerlijk, wie verzint zoiets? Verhuizen van een oeroude, typisch Engelse voetbaltempel, waar je bijna letterlijk met je neus op de krijtlijnen zit, op een steenworp van een metrostation en waggelafstand van een paar ook voor bezoekende supporters vriendelijke pubs naar een multifunctioneel gedrocht waar je een verrekijker nodig hebt om de spelers te kunnen identificeren, dat op een half uur stappen ligt van het dichtstbijzijnde station en verder nauwelijks met het openbaar vervoer te bereiken is…

Geloof het of niet, er zijn bestuurslui van voetbalclubs die met een uitgestreken gezicht zeggen dat dit een bijzonder goed idee is. Zij geloven waarschijnlijk ook in roze olifanten. Gelukkig betaalt dat soort mensen ook graag veel geld voor spelers als Andy Carroll. De 20 miljoen euro die de Hammers aan Liverpool betaalden, betekende toch min of meer dat de Reds op hun beurt ongeveer de helft van hun aankoopbedrag voor de falende spits recupereerden. Daar zijn we het West Ham-bestuur dus stiekem wel een beetje dankbaar voor.

Afgaand op het eerste seizoen in het nieuwe onderkomen, heeft de verhuis naar het ex-Olympische stadion West Ham alleen maar struisvogelgrote windeieren gelegd. Op de spraakmakende zege tegen Spurs na kunnen ze er nauwelijks een match winnen. Zelfs Everton kon er een punt pakken (0–0). In hun nieuwe pand lijken de Cockney Rebels duidelijk aan slagkracht te hebben ingeboet.

Smaakt toch naar meer.

The Reds

Kortom, op voorhand mogen we dus zeker niet zagen. Op de ellenlange wandeling van tube station naar football ground na ziet het er op papier in ieder geval dus al heel goed uit. En we zijn hier natuurlijk gewoon om het er eens goed van te nemen, de keel te smeren, de maag te vullen. En liefst toch ook met 3 punten huiswaarts te keren.

Arsenal heeft op zaterdagavond in de strijd om de 4de plaats de handschoen eens duchtig tegen beide wangen van Liverpool geslagen, dus de troepen van Klopp kunnen zich geen misstap veroorloven. “Dat hij maar begint met Sturridge en Lallana”, zeg ik tegen mijn medereizigers, terwijl de eerste Guinness van de dag aan boord van de Spirit of France over mijn lippen sijpelt.

Mijn gezellen verslikken zich bijna in hun koffie. “Hij gaat hier toch niet over tactiek beginnen zeker?” Geen paniek, jongens. Herr Nico laat het nadenken over aan Herr Klopp. De hoofdredacteur van FC Socrates heeft hem er voor het vertrek nog op gewezen: hou het vooral luchtig.

Dus wat volgt, is geen genuanceerd geleuter over moderne spelsystemen, kerstboomformaties of driehoeken met de punt naar voor of naar achter. Gewoon verstand op nul en de pub in. Onze vrienden uit Liverpool suburb Wavertree wachten ons op in The George, een uiterst ideaal gelegen etablissement, vlak aan een metrostation, slechts 3 of 4 stops van onze uiteindelijke bestemming verwijderd.

Omdat het de laatste keer is, trakteren we onszelf na een paar pinten op typisch Engelse pub food. Ter ere van de Argentijnse tak van FC Socrates spoelen we ons stuk rund (spijtig genoeg net iets te hard gebakken) door met een Malbec die bijna even rondborstig is als de vrouw van Matías Suárez, maar toch net iets meer naturel uitstraalt.

Een toast op de gezondheid van de hoofdredacteur van FC Socrates.

De combinatie van spijs, drank en een deugddoend voorjaarszonnetje maakt dat ons jolige gezelschap uiterst goed gehumeurd het stadion bereikt. En we zijn duidelijk niet de enigen die in een opperbeste stemming verkeren. Nagenoeg iedereen die we kennen en bij het krieken van de dag met de bus of trein uit Liverpool is vertrokken, vertoeft in dezelfde hogere sferen.

Andy Carroll in de vorm van een surrealistisch kunstwerk.

De match

“Attack, attack. Attack, attack, attack!” is de strijdkreet die bij aanvang luid uit het bezoekende vak weerklinkt en dat is precies wat Liverpool doet. De opstelling van onze goede vriend Jürgen is er dan ook naar. Alsof hij een vlieg was die op de ferry aandachtig naar ons heeft geluisterd, dropt hij de opnieuw fitte Adam Lallana en de herboren Daniel Sturridge in de ploeg.

We hebben ons voor een match al vaker afgevraagd welk Liverpool zou komen opdagen en vandaag stellen we meteen met grote vreugde vast: ongelooflijk overweldigend, altijd aanvallend, lust-voor-het-oog Liverpool is op de afspraak. West Ham wordt op de eigen helft terug gedrongen. Na nog geen tien minuten kopt Matip majestueus op de deklat. Het is een eerste schot voor de boeg, zeg maar.

De rest van de 1ste helft volgen nog wat losse flodders, totdat Coutinho met een doorsteekpas zoals alleen Braziliaanse tovenaars die kunnen geven Daniel Sturridge bereikt. Dan The Man rondt de keeper alsof die er niet staat en maakt er 0–1 van. Omdat West Ham-spits Ayew er in de 44ste minuut na een corner in slaagt om op 4 seconden twee maal de paal te treffen in plaats van de bal rustig binnen te duwen, gaan we ook met 0–1 rusten.

Na rust wordt het er alleen maar beter op. Voor de bezoekers dan toch. De thuissupporters protesteren even als Gini Wijnaldum een bal op zijn arm krijgt in de Liverpool-rechthoek, maar verder zitten ze met open mond te gapen naar de demonstratie van the Mighty Reds.

Vooral orkestmeester Coutinho is subliem. Zijn twee pareltjes van doelpunten — alsof hij ooit iets anders dan een wereldgoal zou maken — zorgen samen met een treffer van onze Divock voor een 0–4 eindstand die niet eens overdreven is. Tegen dan is de helft van het thuiscontingent al op weg naar de metro.

Wij zijn ondertussen de tel kwijtgeraakt: hoeveel keer hebben we nu precies lat of paal geraakt? Who cares? Nog 1 match te gaan, 1 match winnen en de 4de plaats is binnen. We gaan er geen champagne voor ontkurken, maar dan kijken we toch uit naar de laatste voorronde van het grote kampioenenbal eind augustus. Na de 8ste plaats volgend seizoen noemen we dat vooruitgang. ‘Pool!

Mijn vader zaliger zijn pet. Van Swansea tot West Ham: unbeaten this season. Dank u, Florimond.