Noon, akala ko’y pareho ang kanilang kahulugan. Kapag sinabihan akong “Marunong ka,” akala ko’y nangangahulugan itong ako’y mahusay at hindi talunan.

Ngunit, iba pala ang ipinapahiwatig ng magkaibang salita. Kapag marunong, may alam lamang. Kapag magaling, mahusay sa anumang larangan.

Madalas namumutawi sa labi ng iba ang katagang “Marunong ‘tong anak mo ah!”

Na syang lumikha ng pagdududa sa kakayahang noon ko pa ipinapakita.

Kulang pa ba?

Kulang pa ba ang mga medalyang tila tinik na nakapalibot sa aking leeg?

Kulang pa ba ang mga sertipikong sumasalamin sa bilang ng luhang tumakas sa aking mga mata?

Kulang pa ba ang mga sakripisyong hindi ninyo nakikita?

Buong akala ko’y hindi ako talunan dahil sa mga gantimpalang aking nakamtam, subalit ang aking kakayahan ay tuluyan nang natakpan ng alinlangan.

At iyon ang aking kinatatakutan.

Ang maging magaling sa mata ng ilan, at maging marunong lamang sa paningin ng karamihan.