Sa alternatibong sansinukob,
baka tayo ang huling taludtod
ng tulang hindi nilamon ng wakas,
baka roon,
ikaw ang himig
na hindi ko kinailangang kalimutan
para lang matahimik ang bukas.

Marahil do’n,
hindi tayo dalawang bituing
pinaglapit lang para matutong maglayo,
kundi dalawang apoy
na sabay natutong magliyab
sa iisang dulo ng mundo.

Baka roon,
ako ang lalaking naghihintay sa bulwagan,
habang ikaw ay marahang lumalapit
na tila umagang nag-anyong diwata.

At ang bawat yabag mo
ay parang kampanang humahawi sa pangamba,
parang panalanging matagal nang naligaw
na sa wakas ay natutong umuwi sinta.

Ngunit hindi yata rito
banayad ang kamay ng tadhana.
Dito,
para tayong dalawang pahina
ng iisang aklat
na pinagtagpo lang para tupiin sa gitna.

Kaya hahayaan ko muna
ang mga panalangin kong
maunang maglakad sa pasilyo—
mga dasal na nakabihis
sa mapuputing pag-asa,
habang ako’y naiiwan
sa gitna ng katahimikan,
bitbit ang pusong
kahit hindi napasaiyo,
ay patuloy pa ring
ikaw ang pinipiling tahanan.

At kung may sansinukob mang
mas marunong umunawa ang panahon,
sana roon,
hindi lang kita naisulat
sa pagitan ng dasal at bulong.

Sana roon,
naisayaw rin kita
sa ilalim ng kampanang sabay ang tugon,
habang ang mga mata natin
ay hindi na takot sa bukas,
ni sa unos na dating
umaalon sa ating kahapon.

At sa dulo ng pasilyo,
hindi na panalangin ang nauuna—
kundi tayong dalawa,
magkahawak ang mga kamay
habang marahang yumuyuko ang tadhana.
At sa halip na mga “paano” at “baka,”
ang maririnig na lamang
ay mga pangakong
habambuhay nang mananatili sa isa’t isa.

Mahal kita, tatlong libo’t limang daan
parang kakaibang bilang lamang sa pandinig ng iba—
ngunit sa akin, isa itong langit
na paulit-ulit kong binubuo sa bawat saglit,
sa bawat gabing ikaw ang buwan sa kalawakan
at ako ang dagat na sa’yo lang nasisilayan.

Tatlong libo—
tila dami ng mga panalanging itinago,
isinulat ko sa likod ng katahimikan
na wari’y lihim na ayaw ipaalam sa karamihan,
mga dasal na hindi ko maitaas nang buo
dahil baka marinig ng mundo kung gaano kita sinuyo.

At limang daan—tila hibla ng ulan
na marahang dumadampi sa tuyong halaman,
mga patak na wari’y payak lamang pagmasdan
ngunit nagiging himala kapag ikaw ang dahilan.

Hindi naman bilang ang nais kong sabihin,
kundi lawak ng damdaming di kayang angkinin.
sapagkat paano susukatin ang pagsinta kung kahit dagat ay kulang upang ikumpara?

Ikaw ang buwan sa ligaw kong gabi,
ang apoy sa pusong sanay magkubli,
at ako nama’y tila alon sa dalampasigan,
paulit-ulit mang bumalik, sa’yo pa rin ang hantungan.

Kung kaya’t “mahal kita, tatlong libo’t limang daan”
ay hindi lamang salitang napaglaruan,
kundi panatang kahit panahon ay mapagod,
mananatili akong sa’yo lamang aanod.

Parang orasyon ang pangalan mo sa labi ko,
paulit-ulit,
hanggang mawalan ng bisa ang mundo
at ikaw na lang ang natitirang dasal.

Tinahi ko ang gabi gamit ang hibla ng pananabik,
isinulat sa hangin ang sumpang hindi ko sinasadya—
na kahit ako’y makalaya sa lahat,
sa’yo, mananatili akong bihag.

May mga ritwal akong hindi ko na maalala kung kailan nagsimula,
ang pag-asa sa bawat mensaheng dumarating,
ang pagkalunod sa bawat katahimikang kumakapit,
ang paniniwalang kahit masakit,
ikaw pa rin ang pipiliin kong kapalit.

Kung ito’y mahika,
hindi na ito basta ilusyon—
sapagkat kahit pilitin kong basagin ang anting-anting ng damdamin,
bumabalik ako sa’yo
na parang alon na isinumpang halikan ang parehong pampang.

At kung ang pag-ibig na ito’y sumpa,
huwag mo na akong palayain—
sapagkat sa bawat gapos mong akin nang kinatha,
lalo lang akong nahuhulog, sa’yo’y paulit-ulit na nadadala.

like when i’m alone, or even when i’m around people but not really there. everything feels normal on the outside, but inside there’s this quiet question that just slips in—
“what if i wasn’t here at all?”

and i don’t panic when it shows up. that’s the part that bothers me.
i just sit with it like it’s a regular thought, like it belongs there.

then there’s this small part of me that pushes back. not in a strong way, not some big realization—just a simple, quiet no… not like that.
like i still want to see what happens next, even if i’m tired of everything right now.

it’s confusing, honestly.
because i can be okay one minute, laughing, talking, doing normal things—and then suddenly feel disconnected, like i’m watching everything instead of living it.

but deep down, i think i know what it really is. it’s not that i want to disappear forever. i just want a pause. a break from my own head, from overthinking, from feeling too much or sometimes nothing at all.

and maybe that’s why i’m still here—because even with that thought lingering around,
there’s still something in me that hasn’t given up on staying.

maybe that’s enough for now, i don’t need to know the way,
just choosing, even quietly, to make it through the day.

kapag ikaw na ang usapan,
ang mga salita’y kusang umaatras
parang nahihiya na ipantapat ang sarili sa’yo,
at sa bawat sandaling sinusubukan kong ilarawan ka,
anong silbi ng mga taludtod,
kung sa bawat pagtatangka, lagi silang kapos,
lagi may hindi maabot na bahagi mo.

ikaw yung pahinang hindi kayang isulat,
yung kwentong kahit ulit-ulitin,
hindi pa rin makuha ang buo;
at kahit sinubukan kitang tawaging maganda—
alam kong sukdulan na ang kayabangan ko
kung iisipin kong sapat na iyon
para tumbasan ka.

tinangka kitang ikahon sa tula—
ngunit ako ang nabigo,
sapagkat ang wika’y nauupos
sa harap ng iyong kabuuan,
at kapag ikaw na ang binabanggit,
ang dila ko’y napapako sa katahimikan,
hindi dahil sa kakulangan ng sasabihin,
kundi dahil sa labis mong kahulugan.

iba ang tingin ko sa’yo,
ang pagkakilala ng aking mga mata—hindi kayang tumbasan ng salita,
hindi kayang pantayan ng kahit anong tula,
kaya heto ako,
isinasantabi ang bawat salita,
hinahayaang ikaw ay manatili
sa iyong hiwaga at lalim na walang hanggan.

dahil sa bawat pilit kong bigkasin ka,
lalo lang kitang hindi nakikilala;
kaya mananatili ka na lang
sa pagitan ng katahimikan at hiwaga,
isang damdaming hindi maisulat,
kahit ilang ulit pang ipilit,
ang iyong anyo’y di matugunan,
dahil kahit anong salita’y laging kulang.

I wake up tired
from battles at night,
fighting with shadows
that turn off the light.

I laugh when I’m with them,
I play it off clean,
but nobody asks
what the silence might mean.

it’s heavy — this chest,
like it’s filled up with stone,
surrounded by people
yet feeling alone.

I say “I’m just tired,”
I say “I’m okay,”
but okay shouldn’t feel
like surviving the day.

there’s a weight in my bones
that I can’t explain,
not exactly tears —
just a steady dull pain.

and I’m scared if I speak,
they’ll just say I’m dramatic,
so I swallow it down,
make my breathing automatic.

but some nights I admit
what I try to outrun —
I’m not weak, I’m just fighting
a war never done.

and if I’m still standing,
though barely, it’s true —
then maybe that counts
as surviving it too.

I try to reason with them. I tell them I am trying my best. I tell them I am tired. But they speak in echoes, overlapping each other, until I can’t tell which one is mine anymore. Some sound like fear. Some sound like doubt. Some sound like a version of me that only believes in worst-case endings.

There are moments when I wish for quiet—not the kind you hear with your ears, but the kind you feel in your chest. A gentle pause. A breath that doesn’t tremble. But instead, my mind keeps building storms out of passing clouds.

And still, I wake up every day and carry the noise with me. I answer people. I smile. I function. No one sees how loud it is inside. No one hears how badly I want just one voice—just one—to say, “It’s okay. You can rest now.”

But the voices don’t calm.

So I am learning to stand in the noise.

I wake up and put on responsibility like clothing that doesn’t quite fit—
too tight in the chest,
too heavy on the shoulders.

I do what needs to be done.
I answer. I respond. I deliver.

But when the day ends and silence finally sits beside me,
I realize I’ve been holding my breath.

Somewhere in between,
I lose pieces of myself.

I look in the mirror
and search for the spark
I used to carry so easily.
Now it’s just quiet eyes
and practiced strength.

I am not breaking.
I am functioning.
And maybe that’s the saddest part.

Because everything gets done—
except feeling alive.

if life is something we borrowed,
can i already bring it back?

it feels like a library book
i checked out on a quiet afternoon—not knowing how long i would need it,
not knowing how much of myself
i would leave between its pages.

at first,
i held it with curiosity.
ran my fingers along its spine.
told myself i would read it slowly,
carefully,
like something important.

but somewhere along the way
the pages grew heavier.

mornings began to feel
like overdue notices—
gentle at first,
then louder.
nights stretched out
like chapters i couldn’t finish,
my eyes open
but not really seeing.

i tried not to damage it.
i tried not to fold the corners
of days that hurt.
i tried not to spill my sadness
into its margins.

still, there are creases.
still, there are stains
that won’t come out.

sometimes i imagine
walking back into the library—
placing it softly on the counter,
avoiding eye contact,
murmuring,
“i think i’m done.”

but the truth is, i’m not done.

i’m just tired of pretending
i understand the story,
tired of carrying all of its glory
and all of its worry.

if i return it now,
would they see
the smudges on every page of me?
the lines i underlined in doubt,
the quiet tears i tried to keep out?

so i stand at the door,
book pressed to my chest—
unsure if surrender
is relief or a test.

if life is borrowed,
then tell me—how long
must i keep reading
a chapter this strong?

until the due date calls my name,
until i’m no longer the same—
i’ll hold it a little tighter,
though it feels heavier by the day,

not certain i can finish it,
but not yet ready
to walk away.

Bumukod ka man sa piling ko,
hindi nagbago ang pintong bukas.
Parang ilaw sa gitna ng dilim,
hindi nagtanong kung kailan ang wakas.

Umalis ka na parang paruparo,
sumunod sa sariling panahon.
Hindi kita hinawakan sa pakpak,
alam kong sa laya ka lalong bubukadkad doon.

Kung sakaling mapagod ang kulay,
at ang hangin ay mawalan ng himig,
may hardin pa ring hindi nalalanta,
tahimik na naghihintay sa iyong pagbalik.

Bumukod ka man sa piling ko,
ako’y nanatiling lupa at araw—
hindi para itali ang paglipad mo,
kundi para may pahingahan ka
kapag kailangan mo ng uuwian.