Хятадад амьдардаг байхад гармаар санагдсан ч тэр болгон гарч чадахгүй, уумаар байсан ч тэр болгон хамт гараад байх найзууд ойрхон биш болохоор хааяа ингээд л ганцаараа гэртээ пиво уугаал суудаг байсансан…

Өнөөдөр яг тийм өдөр байлаа. Найзууд гарцгаая гэхэд нэг л гэртээ үлдмээр, ганцаар суумаар, тэгээд надад ямар ч өс санадаггүй, надаас ямар ч ашиг хардаггүй, намайг яг байгаагаар минь хүлээж авдаг найзтайгаа бүхнээ нуулгүй чатлаад суумаар ❤️ Хулан ❤️

2020.08.08

Дэлхий даяар корона гэх цар тахал дэгдээд хэдийн 7 сарыг ардаа орхилоо. 1, 2 сард ирсэн хүмүүс Монголд хийх байх юмаа олж ядаж, овсгоотой нэгэн нь хэдийн өөрийн төлөвлөгөөг гаргаад ажиллаж амьдарч буй.

Миний хувьд 2 сараас өнөөдрийг хүртэл өөрийнхөө төлөвлөгөөг олох гээд л янз бүрийн газартай, хүмүүстэй нүүр тулж дасан зохицож чадахгүй байсаар л байна.

Маргааш чухал гэрээтэй. Нэг их тоохгүй хил нээгдэхээр буцаад явах юм чинь гэсэн бодол замхарсаар гэнэтхэн л амьдрах ажиллах ёстойгоо ойлгосон юм шиг 7-р сарыг үдээд 8 сарын эхний 7 хоног буцалж байна.

Гэхдээ бас л яг тодорхой биш, бүтэх үгүйг нь үл мэднэ. Үнэн худлаа яриад байгааг нь ч ялгаж үл чадна. Удирдлагын хэлсэн үг уур хүргэнэ. Гэлээ гээд заавал сөрч зогсож тэмцэж давж гарах ёстой. Учир нь хэзээ буцаж явж чадахаа, буцаж очоод ямар байх талаар төсөөлөл байхгүй. Тиймээс яг одоо байгаатайгаа нүүр тулах хэрэгтэй.

Нөгөө сайхан гадаадад олон жилийн төлөвлөгөөтэй ирээд хийж бүтээнэ гэсэн хүмүүс, тэнд хэдэн жилийг body language-р ойлголцох гэж хичээж, хоолонд нь дасахгүй тэсч атар талхаа санаж өнгөрөөсөн хүмүүсийн төлөвлөгөө яг л ингэж нурсан байх.

Гэнэтхэн л ажилгүй хэрнээ лизингтэй, өндөр хэрэглээтэй, том мөрөөдөлтэй хэрнээ орлогогүй хүн болж хувирцгаасан. Би ч мөн адил тэдний нэг.

Цар тахал гэдэг зүйл бидний амьдралд гарч ирэхийг хэн ч төсөөлөөгүй байх. Тиймдээ л үргэлж өөдрөгөөр бадрангуй байцгаадаг байсан байх. Үүнээс цааш хэрхэх бол…

Өчигдөр хүнд сүрдүүлж хараалгуулаад л ёстой аймшигтай айдас хүйдэстэй өдөо өнгөрлөө. Яг энэ мэдрэмжийг хэдэн жилийн өмнө авчихаад дахиж хэзээ ч ийм зүйл тохиолдохгүй гэж их л бардам жаргалтай явсан. Өөрийгөө их л бүхнийг чадах хүчтэй гэж бодож явсан ч тийм биш гэдгээ өчигдөр дахиад мэдрэв.

Нөгөө зууралдаад байдаг найз залуу маань маш хартай нэгэн байжээ. Хөл хорионоос болоод 4 сарын турш тусдаа байгаа бид энэ хооронд зөндөө муудалцаж би ч энэ харилцаанаас маш их ядарч байсан юм. Олон жил уулзаагүй сайн найзруу минь янз бүрийн юм бичиж үргэлж намайг цагдаж байсанд надад найз нөхөдтэйгөө уулзаж аяга кофе уух ч эрх чөлөө байхгүй мэт санагдаж эхлэв. Эхэндээ ч ойлгохыг хичээж өрөвдөж сэтгэл өвдөж аль болох гарах бүртээ хийж байгаа үйлдэл бүрээ тайлбарлаж зөвшөөрөл маягын юм аваад гарч байлаа. Гэхдээ дараа эь энэ харилцаа намайг бүр ядрааж байгааг мэдэрч тэрэнтэй харьцахгүй ярихгүй байхын тулд худлаа шалтаг гаргаж эхлэв. Би ч түүнд энэ тухайгаа эвтэйхэн хэлж, харилцаагаа сайнаар дуусгахыг хүсч олон удаа хэлж байсан. Үнэндээ аймшигтай төгсгөл хэрүүл уруулаас их айж байсан юм байна тухайн үедээ.

Би насан туршдаа ийм байна гэдэгтээ итгэлгүй байна, намайг хүлээгээд хэрэггүй чиний нас явж байгаа болохоор өөрийнхөө амьдралыг хүссэнээрээ бүтээ гэж хэлсэн ч тэр бууж өгөөгүй юм.

Тэгээд л би төвөгшөөсөндөө худлаа ярьж эхлэв. Найзуудтайгаа цагийг өнгөрөөмөөр байдаг гэтэл тэр үргэлж л залгаж цагдаж байсан болохоор кино үзэж байна, унтлаа гэх мэтээр худлаа ярьсаар тэр ч намайг араас мөшгиж мөрдсөөр найз охины минь инстаграм сториноос олоод харчихсаэ байдаг байгаа. Гурван найз охин хааяа нэг вино ууж суухаа хүртэл би тэрэнд тайлбарлах хэрэгтэй гэж үү?

Гэтэл тэр гэнэтхэн ч чи сайнаа үзэхгүй, би чамайг хараана, чи аль хэдийн шинэ нхйз залуутай болчихжээ. Би чамд хууртахгүй гэх заналтай чатуудыг явуулж эхлэв.

Гэхдээ энэ харилцаа дууссанд би маш их баяртай байгаа ч энэ миний төсөөлж байсан төгсгөл биш байлаа. Хэзээ манай найзууд руу дахиад элдэв юм бичих бол гээд л айж эхэлсэн. Яагаад олон жилийн өмнөх үйл явдал дахиад давтагдаад надад тэр мэдрэмжийг дахиад өгч байгаа юм болоо. Гэхдээ энэ удаад арай ухаалаг аргаар давж гарах хэрэгтэй.

Харилцаа хүчтэй байх тусам төгсгөл нь аймшигтай гэж үг байдаг. Иймэрхүү юмаэд санаө зовж сая сая юм бодолгүй ердөө 5, 6 тоолоод л өнөөдрөөрөө жаргалтай амьдармаар байна.

Заримдаа хүнд таалагдах гэж сонин сонин авир гаргаад л, тэгсэнээ төвөгшөөгөөд л ер нь их амиа бодсон хүн байна шүү би. Гэхдээ бүх хүн дотроо ийм бодол тээж явдаг байж ч магадгүй.

Хааяа зүгээр л бусдыг дийлэх хүсэлдээ хоромхон зуур автахад л нөгөө хүндээ насан туршид нь мартагдахааргүй сэтгэлийн шархыг өгдөг. Заримдаа эргэн тойрныхоо хүмүүсийг шархлуулж өвтгөж байгаагаа мэддэг ч санасандаа хүрэх гэж улайрчихдаг бид.

Ингээд бодоход хэнээс ч илүүгээр тэр надад өөрөөрөө байх боломжийг өгч, өөрөөрөө байхыг сургасан юм байна. Түүнтэй байхдаа би өөрөөрөө байсныхаа төлөө гэмшиж үзээгүй. Харин одоо өөрөөрөө дураараа байсныхаа төлөө би тэнэг юм хийчихвүү, тэнэг харагдсан болов уу гээд л санаа зовж гэмших болсон. Энгийн нэг тоглоомон дээр сонирхдог хүнээ үнс гэж хэлснийхээ дараа өөрийгөө үнсүүлэх гэж байгаа юм шиг ямар хачин юм хэлчихвээ гээд маш их ичсэн. Доторхи хүн минь өдөрт хэд зөрчилдөж, тоглоомон дээр хүртэл өөрийгөө тэнэг байдалд оруулахгүй гэж хэт хичээж би хором мөчөөс аз жаргалыг биш санаа зовнилыг олж авч байна. Яг энэ байдлаас гарахын тулд юу хийх ёстой юм бол? Эсвэл би зүгээр л буруу хүмүүстэйгээ байгаад байна уу?

Хил хаагдаад Монголд ирснээс хойш яг 2 сарын хугацаа өнгөрчээ. Энэ хугацаанд найз залуутайгаа муудалцаж, салах шийдвэр гаргаж уур хүмүүстэй ярилцах нь илүү таалагдаж олуулаа бужигнах, хүссэнээрээ ярилцах ямар сайхан байдгийг мэдэрлээ. Хүссэн юм хүзүүгээр орооно гэдэг шиг тэр ч ор сураггүй алга болчихов. Тэрэнгүйгээр дахин төлөвлөгөө гаргах хэрэгтэй болж байх шиг…

Өчигдөр хуучны танилуудтайгаа олуулаа тоглож хөгжилдөж суув. Сайхан байсан ч өнөөдөр олуулаа биш ганцаараа гэртээ байсан нь ямар ч айдасгүй тайван сайхан санагдаж эхлэв. Би хүмүүст шүүмжлүүлэхээс, муулуулахаас, араараа яригдахаас айж байгаагаа мэдлээ. Учир нь бүгд л тэгдэг. Тэд бусдынхаа ардуур тэр тэгсэн, тэр ийм тийм гэж үргэлж өөлж байдаг. Ингээд би тухтай зонедоо орсон сонин хүн шиг санагдаж эхлэв.

Дотор нэг л уйтгартай. Гадаа ч бас бүрхэг, шороотой хаврын саарал өдөр. Үргэлж сайхан ханддаг дэмждэг хөөрхөн ээж минь, үргэлж анхаарал тавьж гоё хоол хийж өгдөг аав минт сэтгэлд дулаахан мэдрэмж төрүүлж байна.

Дашрамд бас яагаад хүмүүс хожимдсон гэрлэлт ихэнхи нь нилээд хожимддог талаар бодож үзлээ. Хүмүүс өөрчлөгддөг. Бүх хүмүүс. Тэр өөрчлөлт нь ихэнхидээ тухгүй мэдрэмж төрүүлдэг учраас зайгаа барьдаг юм байна. Амьдрал болголгүй салсан хүмүүстээ баярламаар ч юм шиг, энэ чигээрээ насаараа ганцаараа байж магадгүйдээ гутармаар ч юм шиг хаврын бүрхэг өдөр…

Хардалт даамжирсаар бүх найзууд руу минь тэнэг чатууд бичиж эхлэв. Нэгэнт залхсан харилцааг дуусгахаар шийдлээ. Насаараа ингэж эрх чөлөөгүй амьдрахгүйн тулд яг одоо дуусгахаар шийдэв. Гэтэл дахиад нэг хүн…

Би өөрөө араар тавилт үүсгээд байна уу? Сэтгэл санаан дотроо би аль хэдийн өөр хүнийг бодоод эхэлчихсэн. Энэ ч бас салахад их нөлөө үзүүлсэн байх. Гэхдээ яг одоо бол би юу болоод байгааг өөрөө ч ойлгохгүй байна. Ингэж хүмүүсийн толгой эргэдэг байх нь…

Хамт хөгжилтэй тоглоом тоглож, кино ярьж хэсэгхэн байх нь илүү санагдаж, нэг өдөр төрсөн, тохиолдлоор таарсан бүхнээ миний сөүл матте гэж төсөөлөөд. Нэг л сонин яг л толгой эргээд бүхнийг бодитоор биш, төсөөллөөрөө сэтгээд байх шиг.

Хүмүүс ингэж толгой нь эргэдэг байх эсвэл урт удаан үргэлжилсэн харилцааны араас дахин өөр хүнд дурлахаараа бүр илүү хүчтэй дурладаг юм болов уу?

Анх найз залуугийнхаа хэнэггүй онгироо хөгжилтэй нийтэч занд нь ухаангүй дурлаж байж билээ. Тэр хаана ч хэнтэй ч яриа өрнүүлж чаддаг маш найрсаг бас тусч залуу. Өөртөө байгаа юиаа хүнд зүгээр өгчихдөг хуваалцах дуртай гэнэн хөөрхөн зантай. Ээж маань аавыг минь хамаг юмаа хүнд өгчихдөг гээд дандаа л зэмлэдэгсэн. Яг л аавтай минь адилхан хүн даарч яваа харагдвал өмссөн хүрмээ ч тайлаад өгчихдөг нэг тийм цагаахан дотортой 33 настай залуу. Үгээр бие биенээ ойлгохгүй ч түүний үйлдэл харц, онгироо байдал нь намайг өөртөө татаж орхисон юм. Түүнээс хойш 3 жил гаран өнгөрсөн жилийг хүртэл би түүнийг надад үүрд хайртай байгаасай, зөвхөн намайг гэдэг байгаасай, ажил төрөл бусад бүх зүйлээс илүү намайг 1т тавьдаг байгаасай. Яг л би “Ажилаа тасал” гэвэл юу ч бодолгүй таслаад л гэртээ надтай үлддэг тийм байгаасай гэж хүсдэг байсан юм. Би өөрөө ингэж хүсдэг байсан шигээ яг ийм үйлдлээ гаргадаг байлаа. Өдөр бүр зөвхөн түүнтэй л цагийг өнгөрөөх гэж, түүнийг л нэгт тавьдаг байлаа. Аав ээжтэйгээ өнгөрөөх цагаас илүү тэрэнтэй утсаар ярьж суухын тулд гэртээ ганцаараа үлддэг байлаа. Тэгээд он цаг өнгөрөх тусам тэр яг миний хүссэнээр өөрчлөгдсөн юм. Тэр яг л миний хүсдэг шиг ажил төрлөө хойш нь тавьж, миний хүссэн бүх зүйлийг биелүүлж, чамайг алдахаас айж байна, чамайг илүү их хайрлах ёстой, чамд төгс хуримыг өгөх ёстой гээд л яг миний хүссэн бүхнийг хийж эхэлсэн юм.

Гэтэл би энэ хугацаанд бас л өөрчлөгдсөн. Өөрчлөгдөөд өөрийгөө олох замдаа явж буй… Найз нөхөд, ажил, хувийн орон зай маань надад хэрэгтэй гэдгийг, би хүссэн зүйлээ хийж байж илүү их кайф авдаг гэдгийг, дуртай киногоо үзэх хэдэн цаг, аав ээжтэйгээ ярьж хөөрч суух цаг ямар үнэ цэнэтэй гэдгийг ойлгож энэ үйлдэл болгоныг чухалчилан үзэж, амьдралын жижиг хэсэг бүрийг нандигнан хайрлах болсон юм. Энэ хугацаанд бид бол хосууд, өөрсдийн гэсэн хувийн орон зай илүү хэрэгтэй юм байна, бид бие биенийгээ уях биш харин ч хамтлаа зэрэгцэн хөтлөлцөн алхах ёстой юм байна гэдгийг ойлгосон юм.

Найз залуу маань яг л миний хүссэн шиг өдөр өдрөөр өөрчлөгдөж илүү их хүсэл тэмүүлэл, илүү их төлөвлөгөө зорилготой, миний үг үйлдэл бүрийг маш анхааралтайгаар сонсож дэмжих болсон ч би нөгөө хуучны онгироо залуугаа сүүлийн үед их санах болов. Магадгүй бидний тусдаа байх энэ цаг хугацаа илүү бие биенийгээ, өөр өөрсдийгөө чагнах шалгуур болж бидэнд ирсэн ч байж магадгүй. Тэр намайг маш их үгүйлж, би өөрийнхөө доторхи хүнийг хайсаар, эргээд очихдоо хөтлөлцөөд зэрэгцэн алхахыг хүсч байна.

За Монголд ирээд 5 дахь хоног маань

Ирснээс хойш сайхан байна. Бүх л газар шижигнэсэн залуучууд харилцаа, соёл, мэдлэг ажилдаа хандаж байгаа хандлага, хүнтэй харьцаж байгаа харилцаа гээд л үнэхээр сайхан. Хэдэн хөөцөлдөх ажилаа төвөггүй сайхан амжуулчихлаа. Үүдний хамгаалагчаасаа эхлээд л ажлынхаа талаар мэдлэгтэй үнэхээр сайхан санагдлаа. Гэтэл өчигдөрөөс хойш л жижигхэн бухимдал цээжинд дүүрээд л яваад байх юм. Муулмааргүй байгаа ч бичихээс өөр арга алга…

Яг одоо би шүдний эмнэлэг дээр сууж байна. Шүдээ янзлуулна гээд 2 хоногийн өмнө эмчтэйгээ яриад цаг авчихсан байсан. Өглөө 9 цагаас ирээрэй гэсний дагуу ирчихээд л суугаад л байна. Одоо 11 цаг болж байна. Яг үнэндээ суудлаасаа босохгүй хүний шүд эмчлээд сууж байгаа эмчийгээ буруутгахад хэцүү. Гол нь хаа сайгүй байгаа энэ оочёр дайрдаг, ганцхан өөрөө ажилтай, завгүй юм шиг чичирдэг аниа нарт л учир байна. Өчигдөр үсээ янзлуулж байхад нэг эгч бараг өвөр дээр суух нь холгүй яаруулаад хамаг тух алдуулсан, өнөөдөр дахиад л миний урдуур орох гээд нэг эгч энд нааш цааш холхиод эмчийн өрөөний хаалганд наалдаж зогсч байгаад орчихлоо.

Би л ажилтай, би л болж байвал бусад нь хамаагүй гэх үзэл чинь одоо нийгэм хавтгайрсан цагт их л тохиромжгүй юм шиг. Өнөөдөр би энд 30 минут илүү суухад зүгээр л дээ. Гэхдээ эргээд бид 2 ямар ч нөхцөлд, яаж ч тааралдаа билээ? Тэр үед өс санаж, хариугаа авна гэж бодохгүй ч хувь хүний чинь талаао нэх аятайхан сэтгэгдэлтэй үлдэхгүй л байх. Чи залуу хүн байж настайгаа хүндэл гэдэг 40-с дээш насны өөрийгөө автоматаар эрт хөгширүүлчихсэн авгай нар больмоор байна шүү! 40, 50 бол идэр нас шүү!

Чамайг ганцааранг нь энд имй байдалтай орхиод явна гэхээр дотор харанхуйлж, сэтрэл хөндүүрлэж байна. Эргээд уулзах хэдий ч эргээд уулзах зам хүртэл хичнээн сэтгэлийн долгионд өртөхийг би өөрөө ч таашгүй. Асуудал энэ удаад чамд биш надад байгаа. Өмнө нь би чамайг алдахаас айдаг байсан бол одоо чи намайг алдахаас айдастай үлдэж байгаа. Би энэ мэдрэмжийг ойлгоноо. Хичнээн хэцүү байдгийг ч мэднэ. Анхны хэдэн жил муудалцаад явах бүртээ энэ мэдрэмжийг амсаж, 00-н өрөөнд тамхи татаад газар сууж, цээжээ цохиж хөндүүрээ арилгах гэж суусан үе ч надад зөндөө байсан. Би энэ мэдрэмжийг мэддэг болохоороо чамайг битгий тэгж өвдөөсэй гэж хүсч байна. Тиймээ би чамтай сайнаараа харьцахад муудалцахгүй байхад л болно.

Чи намайг алдахаас, би чамайг өвтгөхөөс айж байна…

Эргээд бүх зүйл хэвэндээ орж бид дахиад хамт байх боломжтой болно. Би ч бас хайсаар л байгаа өөрийгөө олоод чамайг эргээд итгэл дүүрэн хайрлана. Нуруунаас чинь тэврээд хурхирах чимээг чинь сонсоод цаанаа л дотно чиний үнэр… Яагаад нулимс гараад байгаа юм болоо?

Би чамайг дотроо нандигнадаг байх нь. Ийм явдал тохиохыг мэдсэн бол чамтай өнгөрсөн өдрүүдийг муудалцаж, төвөгшөөж өнгөрөөхгүй байх байждээ гэж бодно. Чамайг уйлах вий, ганцаардах вий, сэтгэл нь өвдөх вий гэхээс үхтлээ айна.

2020.02.12 Нингбо хот