Leylek
Rotasından çoktan çıkmıştı. Savurmuş olduğu son 1653 kanat darbesi, nihai amacına ulaşmak için değildi. Biraz dinlenmek ama daha önemlisi bütün kontrolü insanlara bırakmamak içindi. Dinlenmek için ekstra 1653 kanat çırpmak zorunda kalması ise bir şeylerin yanlış olduğunu ona derinlerden hissettiriyordu.

Bohçasındaki ikizlere baktı. Şaşkın ve kocaman gözlerle bir ona, bir manzaraya bakıyorlardı. Etkilenmişlerdi. Derin bir nefes aldı Leylek. Rahatladı. İnsanların kirli işlerini yapmak ya daha basit olan hayvanlara ya da daha basit insanlara kalmıştı. Leylek’in görevi ise özeldi. İnsan dünyasının merkezinde olan bir aktivitenin ayıplı meyvelerini sahiplerine ulaştırıyordu. Neden bu kadar ulvi bir görevi insanların kendilerinin yapmadığını çok zaman önce merak etmişti ama onlarla biraz daha yakınlaşınca merakı azaldı. Genellikle kendilerinin merkezinde olduğu pragmatist bir dünyada, hedonist davranışlar sergilemeye meyilliydiler. Lakin bütün bu materyalist bakış açısına rağmen hâlâ mutluluğu maneviyatta arıyorlardı. Hâlbuki duyu organlarıyla algılayabildikleri dışında algıladıkları tek şey hiçlikti.

Leylek’in görevini önemli yapan, insanların utanç duyduğu bir eylemin sonuçlarını dünyaya getirmesi değildi. Dünya’ya yeni gelen insanların kişiliğini oluşturmadaki eşsiz yeteneğiydi. Bir nevi çeşitliliği sağlıyordu. O yüzden bu ikizleri yukarıdaki manzaraya getirmişti. Kaşif olmaya uygun gözüküyorlardı. Ufak gözlerinin yanarak gördüğü ilk manzara buydu ve hayatları boyunca bunu unutamayacaklardı. El değmemiş zihinlerinde bu manzara yıllarca hayalleriyle marine edilecekti. Vakti geldiğinde içlerinde bir ses onları çağıracaktı. Bu çağrıyı kulak ardı edebilen henüz olmadı; hayallerindeki manzarayı bulan da…

Storky
He had long since strayed from the Lilac Route. The last 1,653 wingbeats he had expended were not meant to reach his final destination. They were for a brief rest — and, more importantly, to avoid surrendering all control to humans. That he had been forced to beat his wings an extra 1,653 times just to rest made him feel, deep down, that something was wrong.

The Stork glanced at the twins in his bundle. With wide, astonished eyes, they looked first at him, then at the landscape. They were impressed. The Stork took a deep breath and relaxed. Humanity’s dirty work was left either to simpler animals or to simpler people. The Stork’s duty, however, was special. He delivered to their owners the shameful fruits of an activity that lay at the very center of the human world. Long ago he had wondered why humans did not carry out such an exalted task themselves, but as he drew closer to them, his curiosity waned. In a pragmatic world with themselves at its center, they tended toward hedonistic behavior. Yet despite this materialist outlook, they still sought happiness in spirituality. In truth, beyond what they could perceive with their senses, the only thing they perceived was nothingness.

What made the Stork’s task important was not that he brought into the world the consequences of an act humans felt ashamed of. It was his unique ability to shape the personalities of those newly arrived in the world — providing, in a sense, diversity. That was why he had brought these twins up to this vista. They looked fit to be explorers. This was the first landscape their tiny, blazing eyes had seen, and they would never forget it for the rest of their lives. In their untouched minds, this scene would be marinated for years with their dreams. When the time came, a voice within them would call. No one had yet been able to ignore that call, nor had anyone found the landscape of their dreams.

Ölümün Doğumu

Yeni doğmuş bebeğinin hastanede daha fazla yalnız kalmasına dayanamıyordu. Son 200 km’yi nasıl gittiği hakkında hiçbir fikri yoktu. Elleri ve ayakları, bu bilinçsizlik durumunda ona en sadık uzuvlar olmaya devam ediyordu. Bir uzvun başına açtığı bu belayı, yine başka uzuvlar onarmaya çalışıyordu. Hayattaydı, hastaneye gidiyordu ve son 85 dakikadır babaydı.

Kalbi hızla atıyor, zaman algısı kayboluyordu. Artık milyarlarca evren arasında ufacık bir topun üzerinde yaşayan küçük ve önemsiz bir insan değildi. Babaydı.

Her ne kadar sağ ayağı tüm gücüyle pedala yüklense de, aklı zamanı yavaşlatmak için elinden geleni yapıyordu. Egosundan sıyrılmış küçük benlik kalıntıları, ayağının ve aklının vermiş olduğu savaşta eziliyordu. Ayaklar için hızla akan zaman, akılda yavaşlıyordu.

Şu an Dünya’da en çok olmak istediği yerden, bu fikrini değiştirecek bir haber aldı. Doğum sırasında eşini kaybetmişti. Birden gözleri alışılmış normalliğin dışında bir şeye tanık olmaya başladı; ışıklar uzuyordu.

Kalbi kontrolü ele alıyordu. Zaman aksın istiyordu aklı, ama dursun istiyordu kalbi. İçinde bulunduğu durum uç duygular hissettiriyordu. Zaman içerisinde sıkışıyordu. Bütün bu hisler, ışıkların uzun uzun kaymasına neden oluyordu.

O sırada Güneş’te gerçekleşmiş olan bir patlamadan ötürü hızla Dünya’ya savrulmuş plazmalar, Dünya’nın manyetik alanı sayesinde mucizevi bir şekilde uzaklaştırıldı. Pek umursanmadı. Adam için ışıklar gittikçe uzuyordu.

The Birth of Death

He could no longer bear his newborn baby being left alone in the hospital. He had no idea how he had covered the last 200 km. His hands and feet, in this state of unconsciousness, remained his most loyal limbs. The trouble caused by one limb was being repaired by others. He was alive, heading to the hospital, and had been a father for the past 85 minutes.

His heart was racing, his sense of time was fading. He was no longer a tiny, insignificant human living on a small ball among billions of universes. He was a father.

Although his right foot pressed the pedal with all its strength, his mind was doing everything it could to slow down time. The remnants of his ego, small fragments of self, were being crushed in the battle between his foot and his mind. Time rushed for his feet, but slowed in his mind.

At that very moment, from the place he most wanted to be on Earth, he received news that changed everything. He had lost his wife during childbirth. Suddenly, his eyes began to witness something beyond ordinary reality; the lights were stretching.

His heart was taking control. His mind wanted time to flow, but his heart wanted it to stop. The situation he was in made him feel extreme emotions. He was trapped within time. All these feelings caused the lights to stretch endlessly.

Meanwhile, plasma hurled toward Earth from an explosion on the Sun was miraculously deflected by Earth’s magnetic field. It was hardly noticed. For the man, the lights kept stretching further and further.