08 Terschelling (1964)

Een poel van ontucht

Terschelling werd in de jaren zestig in de Telegraaf beschreven als de meest verdorven plek van Nederland, waarop wij jongeren massaal onze vakantie op dat eiland wilden vieren. Met name camping Appelhof werd beschreven als een poel van ontucht, waarop ik vanzelfsprekend dáár mijn tentje wilde opzetten. Evenals alle andere tieners die hun puberale dromen eindelijk wel eens wilden verwezenlijken.

Appelhof

De werkelijkheid was anders. De jongens en meisjes werden strikt gescheiden gehouden op de camping. Een brede grasstrook, die bovendien ‘s avond verlicht werd, was aangewezen als niemandsland. Evert, de zoon van de campingbaas, patrouilleerden daar bij nacht en ontij, althans in de verhalen. Meestentijds stonden zijn laarzen geparkeerd voor één van de meisjestenten. Maar het weerhield ons er wel van om maar zelfs te proberen die strook te overbruggen. Evert en zijn vader moeten de Telegraaf wel dankbaar zijn geweest voor al die gratis publiciteit.

Actania

Om in contact met het andere geslacht te komen was discotheek Actania dé plek, waar zowel meisjes als jongens zich met overgave aan het ‘versieren’ weidden. Er werd ook wel eens ‘s avonds op het strand een feestje georganiseerd, maar zonder ‘scharrel’ was dat een saaie bedoening. Versieren deed je bij Actania.

Dat was nog een heel ritueel om daar binnen te komen, want je moest ‘s morgens om 11 uur een kaartje kopen bij meneer Schaap. Deze ‘poortwachter’ werd alom gevreesd, want als hij je gezicht niet aanstond, kon je fluiten naar een kaartje. Het systeem was overduidelijk ingesteld om nachtbrakers buiten de deur te houden. Die werden geacht pas ‘s middags wakker te worden. Als je regelmatig ‘acte-de-présence’ gaf, werd je op den duur herkend en als betrouwbaar ingeschat. Soms mocht je dan zelfs een extra kaartje kopen.

Op een avond ontdekte ik de ravissante verschijning van Hannelore, een Duits meisje. Ze was voorzien van een leren broek met vóór een opvallende vetersluiting én een ‘camel toe’. Die moest en zou ik versieren. En dat lukte ook, niet in het minst omdat ik aanbood haar na afloop met mijn Puch naar haar camping te brengen. Ze moest daar vóór middernacht binnen zijn en nu kon ze veel langer blijven. En dat ik Duits sprak, zal ongetwijfeld ook wel geholpen hebben. 
Vlak voor twaalf arriveerden we op haar camping en ik mocht mee! Ik moest dan wél vanwege de strenge controle de hele nacht blijven. Daar had ik geen bezwaar tegen.

Himmelhoch jauchzend

Het kostte nog heel wat moeite om in dat kleine tentje die leren broek uit te krijgen, die als gegoten om haar leden zat. En nog moeilijker was het om tijdens het vrijen geen geluid te maken op die doodstille meisjescamping. Maar Hannelore was een ervaren type en had overduidelijk vaker met dit bijltje gehakt dan ik. Toen we ons hoogtepunt bereikten, schopte ik de tentpaal doormidden. Dat ontnuchterde onmiddellijk. We maakten een provisorisch noodverband om geen aandacht van een voorbijkomende kampwacht te trekken. De rest van de nacht sliepen we en we werden niet betrapt. Het bleef bij deze ‘one night stand’, omdat ze de volgende dag terug naar huis moest.

Een nieuwe dag met nieuwe kansen

Toen de boot naar Harlingen vertrok, bleef ik nog even zwaaien. Dag Hannelore! 
Snel weer op de Puch naar Midsland, speurend naar eventuele lifsters die net op het eiland waren aangekomen. Life goes on. 
En met een beetje mazzel kon ik nog een kaartje voor Actania bemachtigen…

© Frank van Exter

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.