19 Daar zit een luchtje aan (1971)

Getrouwd

In september 1970 trouwde ik met Joke, om eindelijk van de verontruste blikken vam mijn schoonouders verlost te zijn. Het zou nog lang duren voordat we in haar ouderlijk huis — samen in één bed — ons op ons gemak zouden voelen. 
Joke was inmiddels afgestudeerd als lerares tekenen en kreeg een baan aan het Twents Carmel College in Oldenzaal. 
Oldenzaal was een katholieke enclave in Twente, te danken aan de langdurige Spaanse overheersing gedurende de Tachtigjarige Oorlog tussen ‘De Lage Landen’ en Spanje. 
Men vierde in Oldenzaal carnaval en er was veel horeca. Het heette dan ook in de volksmond niet voor niets het ‘Stedke van plezeer’
We huurden een ruime flat in Oldenzaal en waren nu voor het eerst een ‘zelfstandige eenheid’.

Twente

De Twentenaren (Tukkers) zijn trots op hun streek. Naast de drie grote steden Enschede, Hengelo en Almelo kent Twente lieflijke dorpjes en veel natuurschoon. Men spreekt er ook dialect, met een eigen idioom. Men wenst elkaar ‘geluk in de tuk’, de ramen en deuren staan ‘los’ en als het water kookt dan ‘wordt de ketel te klein’. 
Tukkers zijn wars van dikdoenerij en zijn over het algemeen gastvrij. Een echte Tukker drinkt Grolsch. En kom vooral niet aan FC Twente.
Ik voelde me thuis in deze streek.

Oldenzaal

Ons bezit bestond uit een bed, een tafel met twee stoelen, twee zitzakken en een paar sinaasapelkistjes om onze boeken en platen in op te bergen. De flat zag er dan ook kaalgeslagen uit, maar we waren er blij mee. Nu we twee inkomens hadden, konden we regelmatig nieuwe spullen kopen. 
We leerden nieuwe mensen kennen, behalve de buren vooral leraren van Joke’s school. Veel jonge mensen, zonder kinderen, aan het begin van hun loopbaan. 
Die leraren waren een verhaal apart, zonder uitzondering goed opgeleid, goed gebekt en eigenwijs. Mijn algemene ontwikkeling was uitstekend en ik kon me in dit gezelschap goed redden. De enige die me ooit liet blijken dat ik maar MULO had, was mijn eigen vrouw. Een en ander gaf me nét dat zetje om me in 1971 aan te melden bij het Twents Avond College in Enschede.

Afscheid van EVA

Het forenzen tussen Oldenzaal en Deventer was een zware opgave. Er bestond nog geen snelweg en de spoorwegovergang bleek vaak een struikelblok om op tijd op mijn werk te zijn.
Bovendien moest ik soms ‘s nachts op de drukkerij zijn, voor een laatste controle voordat de diepdrukpers kon gaan draaien. Nu ik in Oldenzaal woonde, moest ik een collega eindredacteur van Libelle of Margriet inschakelen en die hadden hun eigen verantwoordelijkheden.
Een niet ideale situatie en ik besloot dan ook — in goed overleg — mijn ontslag te nemen.
Een andere baan vinden was in deze tijd geen enkel probleem. Ook in Twente lagen de banen voor het oprapen.

Moara Shira

.

Enschede kende in die tijd een aantal succesvolle reclamebureaus en er was veel vraag naar freelance copy-writers. Willem van Eck was een bekende tekstschrijver in Twente, een markante persoonlijkheid, voorzien van een grote snor en een eeuwig stompje sigaar in zijn mond. 
Willem kon wel een hulpje gebruiken en al spoedig schreef ik alle teksten voor de catalogi van Moara Shira, een cosmetica producent. De producten werden aan huis verkocht, door vrouwen aan vrouwen. De dames werkten onder de weidse naam van consulente, dat de indruk wekte dat er bij het product ook een advies werd gegeven. 
Elke maand verscheen er een nieuwe catalogus, waarin altijd naast de vertrouwde ‘kaskrakers’ ook nieuwe producten werden aangekondigd. Dat kon parfum, eau-de-toilette, zeep of hydraterende gel zijn. Wat ze ook maar verzonnen op het hoofdkantoor. Maar gezien het productieproces van de kleurige catalogus, moesten de teksten minimaal een maand eerder worden aangeleverd.
Dat betekende dat ik over producten schreef die ik nooit eerder gezien of geroken had. Ik sloeg er maar een slag naar en zat vaker fout dan goed.
Onze opdrachtgever klaagde nooit, omdat de doelgroep ook nooit klaagde. Die kochten blijkbaar klakkeloos alles wat de consulentes ze maar aansmeerden. Wél kreeg ik er handigheid in om de teksten zo te formuleren, dat ze op veel manieren te interpreteren waren. 
Maar freelance werk betekent ook onzekere inkomsten en daar wilde ik vanaf.

© Frank van Exter

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.