21 De weddenschap (1973)

Het Euregio Journal

Ik kreeg een baan als ‘manusje-van-alles’ bij het Euregio Journal. Het tijdschrift was een tweetalig sociaal-economisch en cultureel magazine, dat elke maand werd verspreid in de regio’s Nordrhein-Westfalen (BRD) en Twente. 
De Euregio-gedachte was een initiatief van onder meer Alfred Mozer(BRD) en Sicco Mansholt(NL) om aanpalende grensregio’s tussen Duitsland en Nederland te laten samenwerken op sociaal-economisch en cultureel gebied. 
De grootafnemers van het blad waren álle gemeenten in de twee regio’s, hetgeen een basis vormde om de uitgave te bekostigen. Die financiële risico’s werden overigens geheel gedragen door één verlichte particulier, Wim van de Steeg, directeur van de gelijknamige drukkerij in Enschede. 
Om quitte te kunnen spelen, waren er naast de inkomsten uit abonnementen ook inkomsten uit advertenties noodzakelijk.

Mijn werkzaamheden bestonden uit het schrijven van artikelen, het redigeren van de schrijfsels van andere auteurs, de eindredactie, de productie en de distributie van het magazine. Omdat ik ervaring had met het werven van adverteerders, werd me dat ook toevertrouwd. Met name de gerenommeerde restaurants in de regio’s wilden wel hun naamsbekendheid vergroten en het gebeurde meer dan eens dat ik werd gevraagd een ‘vorkje mee te prikken’.

Wedden om een kratje Grolsch

De handelsdrukkerij was een traditioneel familiebedrijf met de niet-traditionele uitgave van het Euregio Journal. De sfeer was er uitstekend.
Er werd hard gewerkt en veel gelachen. Wim van de Steeg was dan ook een niet-traditionele baas, die op een gemoedelijke, bijna vaderlijke wijze met zijn medewerkers omsprong. 
Elke vrijdagmiddag was er een sociaal uurtje, waarbij alle medewerkers zich schaarden om de kratten Grolsch. Met de beugelfles in de hand werden dan de prestaties van FC Twente en andere belangwekkende wetenswaardigheden besproken. 
Eén van de terugkerende onderwerpen — er werkten voornamelijk jongeren in de drukkerij — was het gebrek aan betaalbare koopwoningen in de nieuwbouw. Ook nú overigens nog steeds een actueel onderwerp.

“Er is in heel Enske geen lapje bouwgrond te vinden”, riep een collega. 
“Dat lijkt me sterk”, zei ik. “Heb je wel goed gezocht?” 
“Natuurlijk. Er is écht niets te vinden.” 
“Lijkt me sterk”, riep ik weer. 
“Wedden om een kratje Grolsch dat je niets vindt?” 
“Staat.”

Nu was ik in die tijd helemaal niet gewend om veel te drinken en dat tweede buikje Grolsch had me blijkbaar overmoedig gemaakt.

Park Stokhorst

De volgende week begon ik met mijn speurtocht naar bouwgrond. Ik kwam uiteindelijk bij Park Stokhorst terecht, een chique ontwikkelingsproject complet met tennisbanen en een zwembad. Het aanbod varieerde van vrijstaande woningen tot twee-onder-één-kap. De goedkoopste woning was fl. 145.000,-. Vér boven het budget van starters op de woningmarkt. 
De projectontwikkelaar liet zich ontvallen dat er nog één hoekje niet ingericht was, aan de rand van het complex. Daar kon een liefhebber acht woningen bouwen, type twee-onder-één-kap.

Ik had maanden eerder in de krant gelezen dat aannemersbedrijf Groothuis een revolutionaire bouwmethode had ontwikkeld op basis van ‘pre-fab’, waardoor er significant op de bouwkosten bespaard kon worden. Met dát in gedachten zei ik dat ik in dat hoekje geïnteresseerd was. Ik wilde én kreeg een optie. Weliswaar voor drie maanden, maar dat was ruim genoeg om de mogelijkheden te onderzoeken.

Aannemersbedrijf Groothuis

Ik kreeg de smaak te pakken en belde de heer Groothuis.

“Heb je bouwgrond?”, was zijn eerste vraag.
“Kunnen er minimaal acht woningen op gebouwd worden?”

Ik beantwoordde beide vragen bevestigend en ik mocht een afspraak met hem maken. 
Groothuis liet me de tekeningen zien van de ruime woning met garage. Dat zag er goed uit en verschilde — voor de leek die ik was — in niets van de goedkoopste twee-onder-één-kap woningen op Park Stokhorst. Als ik voor de kopers zorgde, kon hij de woningen voor 80.000 gulden opleveren. We bezegelden de afspraak met een handdruk en ik ging aan de slag.

Meer kopers dan woningen

Ik vertelde het goede nieuws op mijn werk en de mededeling sloeg in als een bom. Voor een spiksplinternieuw huis op Park Stokhorst was het een kooopje. Als je een beetje kon rekenenen, was het dé investering van je leven. Je moest natuurlijk wel genoeg verdienen om een hypotheek te kunnen krijgen. 
Voor ons als tweeverdieners was dit geen probleem; evenmin voor de dochter van Wim van de Steeg. Maar andere collega’s binnen de drukkerij hikten toch tegen de lasten aan óf werden door de bank niet solvabel genoeg geacht.
Ik wachtte niet op de uiteindelijke beslissingen, maar ging voortvarend verder met het zoeken van potentiële kopers. Ik zette een advertentie in de krant en organiseerde in een hotel een informatiebijeenkomst. 
Daar kwamen meer dan honderd gegadigden op af, allemaal met een mooi verhaal. Niet alleen jongeren, maar ook oudere echtparen. 
Maar ik besloot om in de geest van de weddenschap alleen jonge stelletjes te selecteren.
De enige uitzondering die ik maakte was voor een wat oudere gemeente-ambtenaar, die op bouw- en woningtoezicht werkte. Die zou nog wel eens van pas kunnen komen als er zich problemen met de bouw zouden voordoen. Het was een opportunistische beslissing die achteraf niet nodig was geweest. Binnen de termijn van drie maanden was alles rond en kon er met de bouw worden gestart.

Mijn verdiende loon

De gemeente Oldenzaal had van mijn initiatief gehoord en had ook nog een verloren hoekje van vier woningen op een ontwikkelingsproject. Of ik daar ook aandacht aan wilde geven. Groothuis kon dat meenemen in zijn planning en ik kon nog vier stelletje blij maken. 
Eind goed, al goed, maar door al dat geregel was ik wél vergeten om er zélf beter van te worden.
Natuurlijk had ik een mooi huis, op een mooie plek, in een aantrekkelijke wijk op onze naam kunnen schrijven.
Maar achteraf zei iedereen dat ik makkelijk een paar duizend gulden bemiddelingskosten per huis had kunnen incasseren. De gedachte was niet in me opgekomen. Enfin, ik hield er in ieder geval een kratje Grolsch aan over.

© Frank van Exter

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Frank van Exter’s story.