28 Partnerruil (1978)

Vrije seks

Het maken van sociale contacten in de wijk was eenvoudig. Het zat vol met aardige mensen: jong en in voor een goed gesprek, een glas wijn en een feestje. Het waren de wilde jaren zeventig, waarin vrije seks en partnerruil niet beperkt bleven tot slechts gespreksonderwerpen. De pil was gemeengoed en aids bestond nog niet. De hormonen zinderden in de wijk. 
Joke wilde haar seksuele horizon verleggen en sprak openlijk over haar behoefte eens met een andere man te vrijen. Ik had haar al eens in de armen van een andere man aangetroffen, maar dat was meer knuffelen. Overigens stond ik er zelf ook niet afwijzend tegenover om eens met een andere vrouw naar bed te gaan. 
Om onze relatie niet in gevaar te brengen — hoe naïef — besloten we dat partnerruil een goede manier zou zijn om onze nieuwgierigheid te bevredigen.

Een goede buur is beter dan…

Toen we onze buren op bezoek kregen en een paar flessen wijn soldaat hadden gemaakt, kregen we het over partnerruil. Ze herkenden die behoefte en hadden er ook wel eens over gesproken. We waren het er over eens dat het moest kunnen, maar niet met iedereen. Het moest vertrouwd zijn en het moest veilig zijn. Na nog meer wijn, zeiden we tegen elkaar: “Waarom ruilen wíj eigenlijk vanavond niet?” Niemand protesteerde en we keken elkaar verwachtingsvol aan.

De buurman en Joke aarzelden niet langer dan een paar seconden en vetrokken met gezwinde spoed naar het buurhuis. De buurvrow en ik keken ze na, een tikkeltje verbaasd door de snelheid van het gebeuren. Maar het was een ‘fait accompli’ en we waren nu op elkaar aangewezen. Ik pakte haar bij haar handen en trok haar voorzichtig omhoog van de bank. Ik sloeg mijn armen om haar heen en zei iets geruststellends. Maar het had het tegenovergestelde effect. Ze keek me met grote ogen aan en barstte in huilen uit. “Dit wil ik helemaal niet”, zei ze.

Als er twee ruilen…

Ze maakte zich los uit mijn armen en sprintte — als door een roedel wolven achterna gezeten — naar huis. En ik er achteraan. In één beweging door vloog ze de trap op naar de slaapkamer, waar we haar man en Joke weliswaar op bed aantroffen, maar nog geheel gekleed. Wat dat betreft had de buurvrouw een goede timing. 
Joke en ik gingen maar naar huis; we waren duidelijk te veel in dit echtelijk drama. 
Per saldo was er niets gebeurd. Weken later wisselden we lange Sinterklaasgedichten uit met de buren om de lucht te klaren. En dat lukte wonderwel. Over partnerruil werd nooit meer gesproken. Ook door ons niet, maar naar later zou blijkken had ik bij Joke wel wat losgemaakt.

© Frank van Exter

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.