38 Weer vrijgezel (1980)

Begeerde status

In het algemeen wordt het niet gewaardeerd als je als getrouwde man je blik laat rusten op een andere vrouw dan die waarmee je samenleeft.
Nadat de rechtbank mijn scheiding had uitgesproken, kon ik mijn trouwring afdoen om de ‘begeerde status’ van vrijgezel uit te dragen. 
Ik had inmiddels geleerd dat je het best je verdriet kunt vergeten in de armen van een andere vrouw, dus dat deed ik regelmatig. 
Aan een vast relatie was ik nog lang niet toe, maar een beetje warmte, een goed gesprek en wat gezelligheid maakte het leven een stuk aangenamer. 
Ik had meerdere vriendinnen, die elkaar allemaal kenden en er geen probleem mee hadden. Ook zij hadden blijkbaar nog geen behoefte aan één vaste vriend.

Een vast ritme

Ik volgde overdag colleges, bestudeerde ‘s middags mijn collegedictaten of las relevante studieboeken. ‘s Avonds en en in het weekend deed ik nooit iets. 
Koken deed ik ook niet. Ik at met vrienden in de mensa, in een eetcafé of bij een van de vriendinnen. Het was efficiënter, goedkoper, gezelliger en vooral tijdbesparend. 
Aan het eind van de middag bezocht ik het café, om er te drinken, te praten en vaak ook om te eten.

Ik begon altijd om de hoek, bij café Trianon. Een sober etablissement met spaarzame Jugendstil elementen. Het was het stamcafé van de leraren van het Canisius College, dat op loopafstand aan de Bergendalseweg lag.
Nijmeegse coryfeeën als Pé Hawinkels en A.F.Th. van der Heijden werden er ook — vóór ik in Nijmegen kwam wonen — veelvuldig gesignaleerd.

Maandag-, woensdag- en vrijdagavond werd Trianon ná schooltijd bevolkt door de leerlingen van de avondschool. Ik leerde zo een aantal leuke vrouwen kennen, die ik na verloop van tijd ook tot mijn vriendinnen mocht rekenen. 
Mijn andere favoriete cafés waren café Marktzicht, de Tempelier, de City Bar en de Kroeg. In het weekend gingen we swingen in Diogenes en als we er binnen mochten in de Meidenclub aan de Wedren.
O’42 was dé plek voor culturele evenementen en huisvestte ook het Filmhuis. En overal ontmoette ik interessante mensen. Het verveelde nooit.

© Frank van Exter