55 Een onvervalste avonturier (1986)

Eppo Harbrink Numan

Eppo is één van de mensen die je nooit zult vergeten. Toen we hem bij Reco tegenkwamen, was hij eind veertig. Hij had al grote kinderen en een restaurant aan de Dennenweg in Den Haag: Charcoal. Dat was het eerste, échte barbecue-restaurant in Nederland. 
Maar Eppo was behalve ondernemer, bovenal een onverschrokken avonturier. Zijn nieuwste uitdaging was om met een Ultralight Motorizedvliegtuig (ULM) — een soort ‘brommer met vleugels’ — een lange-afstandsvlucht van Nederland naar de Verenigde Staten te maken. 
Hij benaderde Ralph Sonnenberg, die hij kende via Charcoal. Sonnenberg was en is een een relatief onbekende ondernemer, eigenaar van Hunter Douglas. Ralph zag wel wat in de publiciteit rondom zo’n solovlucht en was bereid om in ruil voor naamsvermelding van Hunter Douglas fl. 100.000 te sponsoren. Niet genoeg geld om de hele kist van te bouwen. Dat werd uiteindelijk een bedrag van rond de 160.000 gulden.b
Ralph benaderde op zijn beurt weer Henri Remmers, die hij ongetwijfeld kende uit het Wassenaarse circuit. Henri kon zorgen voor publiciteit rondom de solovlucht, onder meer door het maken van een documentaire. Henri stak er natuurlijk zelf geen geld in; dat was tegen zijn principes. Ik werd ingeschakeld om een en ander in een plan uit te werken.

De voorbereidingen

Eppo, Henri en ik hadden inmiddels een draaiboek gemaakt over wat er allemaal kwam kijken bij zo’n langeafstandsvlucht. Drie factoren waren van cruciaal belang: het weer, de route en de Nederlandse registratie van de Rijks Luchtvaart Dienst (RLD). We gingen er maar van uit dat de mentale en fysieke conditie van Eppo zijn zorg was. 
Op vliegveld Hilversum bouwde Eppo ruim een jaar aan zijn ULM. De eerste proefvluchten waren op vliegveld Lelystad.

Tegenslag

In onze plannen was sprake van een volgvliegtuig. Enerzijds om in geval van nood in te kunnen grijpen; anderzijds om de geplande documentaire te kunnen schieten. Naast een cameraman zouden ook Henri en ik aan boord zijn. Het liep allemaal anders, want de RLD gaf geen Nederlandse registratie af. Na maanden van gezeur met de RLD besloot Eppo naar Frankrijk te gaan, waar men minder moeilijk deed.

De kist — in Eppo’s eigen woorden — was nog lang niet klaar voor de vlucht. Bovendien was Eppo oververmoeid geraakt. 
De eerst geplande vlucht moest worden afgeblazen. En er was jaarlijks maar één periode, waarin weer en luchtstromingen optimaal zouden zijn voor een succesvolle solovlucht.
Eppo verdween uit ons zicht. Voor mij letterlijk, zoals je in het vervolg kunt lezen.

De oversteek

Ik hoorden pas weer van Eppo via een krantenbericht op 16 juni 1989. Hij was van vliegveld Zestienhoven vertrokken en daar was wereldwijd media-aandacht voor. Het volgende bericht in de krant — zo’n zeven weken later — signaleerde hem op de Far-Ör Eilanden. Vervolgens ‘hopte’ hij van Far-Ör naar IJsland en van daar naar Groenland, om uiteindelijk Noord-Amerika te bereiken. Hij vloog door naar New York, waar hij als een held werd ontvangen. Hij had de eerste solovlucht met een ULM over de Atlantische Oceaan volbracht. Via het linkje onderaan lees je zijn persoonlijke reisverslag.

Alive & kicking

Ook 27 jaar later is Eppo (75) nog steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen. Hij maakt plannen om met een gemotoriseerde paraglider — als eerste in een dergelijk toestel — een reis om de wereld te maken. Natuurlijk is er de sportieve uitdaging, maar de te genereren wereldwijde media-aandacht staat in het teken van het welzijn van dieren. Eppo hoopt dat deze vlucht de handtekeningen-actie van de “World Animal Protection”voor een petitie aan de VN in een stroomversnelling brengt. Op Eppo’s website staat — onder veel meer — te lezen:

Al jaren voert “World Animal Protection” campagne om een ‘Universele Verklaring voor Dierenwelzijn’ door de Verenigde Naties aanvaard te krijgen. Het wereldwijd onder de aandacht brengen van dit streven beperkt zich tot een recent gestarte handtekeningen-actie op hun website: maar liefst tien miljoen handtekeningen moeten de VN van de noodzaak van deze verklaring overtuigen. Om hun actie te laten slagen, heeft ze een fakkeldrager nodig, één die langdurig de aandacht van de media weet te wekken en vast te houden.”

© Frank van Exter

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.