63 Het miljonairs weekend (1990)

Een bescheiden mens

Pietro Tramontin — chaiman van Result — had naar verluidt zijn schaapjes al op het droge.
Hoeveel geld hij precies bezat, wisten we natuurlijk niet, maar hij liep er in ieder geval niet mee te koop. Er stond geen extravagante bolide voor het kantoor. Het enige dat wij wél wisten was dat hij in Monaco een appartement had, evenals vele andere succesvolle Nederlandse zakenmensen.
Op een mooie lentedag vroeg hij mij:

“Zou je wel eens willen weten hoe een miljonair zijn weekend doorbrengt?” 
“Ja, daar ben ik wel nieuwsgierig naar.” 
“Mooi, dan ben je uitgenodigd op de volgende managementvergadering in Cannes. Nadere details volgen.”

Monaco

Op een zonnige vrijdagochtend vlogen we met het hele managementteam naar Nice, met de privé-jet van Willem Smit. 
Op zich al een bijzondere ervaring om zonder enige poespas van Schiphol te kunnen vertrekken. 
Na een probleemloze vlucht landden we op het vliegveld van Nice, waar twee helikopters op ons stond te wachten. Vlak boven de Middellandse Zee vlogen we naar een privé-strand in Monaco, waar de lunchtafels op het strand reeds gedekt waren. De champagne werd ontkurkt en we brachten een toast uit op Pietro, die ons vanaf het eerste moment van de trip een gevoel van rijkdom gegeven had. De zon scheen, de lunch was voortreffelijk en de stemming opperbest. 
Na de lunch waren er allerlei activiteiten mogelijk: boven (para-sailing), op (surfen/varen) of in (zwemmen) het water.

Hotel du Cap-Eden-Rock

Halverwege de middag moesten we ons omkleden in een hotel en badkleding aantrekken; onze bagage werd apart vervoerd. We gingen aan boord van een luxe sloep en begonnen een tocht langs de Côte d’Azur. Op een gegeven moment voer de kapitein een inham in naar een imposant gebouw aan de kust. Pietro zei:

“Dat hotel is alleen bereikbaar per boot of helikopter. Ze serveren er één van de duurste hamburgers ter wereld. Men verwacht ons om dat eens te proeven.”

We wilden allemaal wel een broodje hamburger van ƒ80,- proeven. Het smaakte inderdaad prima, maar de champagne was wat out-of-place.
Aan het eind van de middag bereikten we Hôtel du Cap-Eden-Roc, één van de meest exclusieve hotels ter wereld. Pietro had weer een verassing in petto:

“We zwemmen naar het hotel. Een beetje beweging is goed voor ons!”

Op de aanlegsteiger stond personeel klaar met grote handdoeken en de onvermijdelijke champagne. 
De kamers waren prachtig, met uitzicht op zee. De prijs van ƒ1800,- voor één nacht was ongetwijfeld bedoeld om het ‘klootjesvolk’ buiten te houden.

Jimmy’z

Om 19.00 uur kwamen er twee Rolls Royces voorrijden om ons gezelschap naar Monaco te rijden via de beroemde Route des Corniches.

In Monaco had Pietro een tafel gereserveerd in een beroemd restaurant, waarvan ik de naam vergeten ben. Het eten was zoals te verwachten uitstekend.
Het was inmiddels avond geworden en de Rolls Royces reden ons naar de bekende nachtclub Jimmy’z in Monte-Carlo. Op de parkeerplaats vielen onze auto’s een beetje uit de toon tussen alle Ferrari’s, Lamboghini’s en andere exclusieve automerken.

Het was nog redelijk vroeg voor een nachtclub en we konden op ons gemak rondkijken en een paar tafeltjes vinden. Ik kon geen champagne meer zien en bestelde een koele Heineken. 
Op de dansvloer schuifelden een paar oudere heren met in hun armen aantrekkelijke jonge vrouwen met diepe decolleté’s. Ik vroeg wat gekscherend aan Pietro wat die mannen hadden wat ik niet had:

“Da’s simpel, Frank. Ze zijn stuk voor stuk multi-miljonair of zelfs miljardair.”

Privé casino

Ik kan de naam niet meer op internet vinden, maar Pietro nam ons mee naar een privé casino, dat blijkbaar bekend was bij de inwoners van Monaco. Het was niet groot: één black jack-tafel en één roulette-tafel. Wij moesten allemaal onze paspoorten laten zien, behalve Pietro die als oude bekende werd begroet. Pietro gaf ons allemaal ƒ500,- om mee te gokken. De minimale inzet was hoog, waardoor we binnen ‘no time’ ons geld kwijt waren. Behalve één collega die zo verstandig was geweest het geld in zijn zak te houden. 
Pietro speelde nog roulette en had een enorme stapel fiches voor zich liggen; naar later zou blijken had hij een imposant bedrag gewonnnen. Het was zo veel dat het casino niet genoeg geld had om hem uit te betalen.
We werden door een klein deurtje geloodst naar een terras dat over zee uitkeek. Er waren zitjes, een dansvloer en een zwembad. Alles sfeervol verlicht. En erg privé. De onvermijdelijke champagne werd weer aangerukt, maar dit keer was ik niet de enige die wat anders bestelde. We konden die bubbels niet meer luchten of zien. 
Pietro nam me apart en zei:

“Hoe zou je het vinden om ook aandeelhouder van Result te worden?” 
“Geweldig”, antwoordde ik. 
“Ik kom er op terug”, zei Pietro.

Cannes

Na het ontbijt vertrokken we naar Cannes, waar Pietro kamers in het bekende Carlton Hotel had gereserveerd. Wellicht gestimuleerd door zijn enorme winst van de vorige avond, huurde hij de hele bovenste verdieping af, met de daarbij behorende suites. “Voor een speciale prijsje, hoor”, verklaarde hij glimlachend. 
Het ochtendprogramma behelsde een tocht op zee in een powerboat, met dubbele besturing. We mochten één voor één achter het stuur plaats nemen, met de kapitein aan het andere stuur. Dat was wel nodig, want de boot bereikte snelheden van wel 70km per uur. We hielden zelfs een race met een andere powerboat; erg spectaculair allemaal. 
De rest van de ochtend gingen we voor anker, om te zwemmen en te zonnen.
De lunch werd genuttigd op een terras, ergens aan de kust. Zoals te verwachten, was ook dit keer het eten voortreffelijk. Je wende snel aan het ‘miljonairsgevoel’.

De managementvergadering

Terug in het Carlton was het tijd voor een serieus moment, de geplande vergadering. Er werd een uur lang serieus vergaderd, waarbij Marjo — zoals gewoonlijk — voor de notuleringzorgde. 
De rest van de middag konden we naar eigen inzicht besteden. De meeste tijd brachten we door op de geriefelijke ligstoelen van het Carlton-terras. 
‘s Avonds was er weer een diner. Dit keer buiten, met uitzicht op zee. We gingen daarna niet meer op stap, want de volgende ochtend vlogen we terug naar Nederland.We waren allemaal ook een beetje moe. Zo’n miljonairsweekend ging niet in je ‘kouwe kleren’ zitten.

Zes maanden later

Het was al herfst toen Pietro me aanschoot en vroeg of ik me nog zijn aanbod in Monaco kon herinneren. Ik was het niet vergeten, maar had het terzijde gesvhoven als één van die opmetkingen na een avond vol drank.

“Ik heb alle documenten in orde laten makem. Je hoeft alleen maar te tekenen om aandeelhouder in Result te worden.”

Een genereus aanbod, dat ik dankbaar accepteerde. Ik moest er natuurlijk wél voor betalen. Zaken zijn tenslotte zaken, nietwaar.

© Frank van Exter

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.