Anne Baba Olarak Evdeki Öğretmenlik

Bir ebeveyn, ne kadar ‘öğretmen’ olabilir? Nasıl sonuçlar alabilir?

EVDE HER GÜN SINAVA GİREN ÇOCUK

Kimi anne babalar çocuğunun derslerini sıkı sıkıya takip ederken, her kitabın her sayfasından çocuğunu sorumlu tutuyor, okuldan eve geldiğinde çocuk okuldaki derslerle ilgili detaylı “rapor” sunmak zorunda kalıyor.

Çocuğun verdiği “raporlar” kimi zaman yeterli görülmüyor, her gün (okul sınavı gibi) evde sınanıyor.

MASUM GÖRÜNÜŞLÜ KURTARICI: ‘MİNİ’ YALANLAR

Çocuk biraz büyüyüp 11 yaşlarına gelince (yaşı gereği) bu yaklaşımdan sıkılmaya başlayıp çeşitli yalanlarla bu stresten kurtulmaya çabalayabiliyor. “Dikkatli” ebeveynin gözünden kaçmayan bu mini yalanların sonucu olarak, aile soluğu bizim yanımızda alıyor.

ÖĞRENDİĞİNE EMİN MİSİN?

Anne babanın yaklaşımı çocukta başka bir problemin daha gelişmesine yol açabiliyor: Öğrendiğinden emin olmama!

Çünkü ne kadar çalışıp “öğrense” dahi, evdeki kılı kırk yaran sorular karşısında çaresiz kalan çocuk artık “öğrenemediğini” düşünmeye başlıyor.

ÇÖZÜM AŞAMASI

Buna benzer vak’alarda, çocuk ve aile ile genelde bir dönem kadar çalışırız. Öğrencinin “kendine/ öğrendiğine güvenen”, ders başarısını belli bir çizgiye çıkarabilmiş olmasını hedefleriz. Ebeveyn ise süreçte, çocuğa bir de uzmanların gözüyle bakabilme şansını bulmuş olur.

SONUÇLAR

  1. Anne annedir, baba babadır, ikisi de “öğretmen” değildir (mesleği öğretmen olanlar dahil!
  2. Çocuk öğretmeniyle bir çeşit “duygusal mukavele/ sözleşme” yapar, bu ona sorumluluk yükler
  3. Çocuğun anne baba ile “mukavelesi” öğretmeninden farklıdır; anne babaya karşı “naz” yapabilir
  4. Bırakınız çocuk okulda “sınav” olsun, anne baba “öğretmen” rolüne bürünmesin
  5. Çocuğunuza inanın ki o da kendine inansın.

Güzel iletişimler ve başarılar dilerim.

Fatih Gökler | Eğt. Uzm. Coach