Pulsa o botón X para o bis

Tacón, punta, hadoken

Pequena escolma dos encontros entre música galega e videoxogos

Esquezamos axiña o funesto 2016 onde morreron todos os artistas que nunca antes morreran e celebremos que, musicalmente falando, 2017 xa está amortizado. Que máis lle podemos pedir a este ano que a inclusión no Spotify da discografía escolleita de SEGA? Non hai quen o pague. Porque 20 anos despois de deterse a súa fabricación, o Ferrari Testarossa segue a custar un diñeiro indecente, mais sentirmos o que é viaxar pé no ferro nese bólido vermello baixo un ceo de cor #0000ff e entre palmeiras pixeladas máis fermosas que as das alamedas sen álamos das cidades galegas, iso podémolo experimentar igualmente coas sambas compostas por Hiro Kawaguchi para Out Run: un verán eterno construído con chips e reeditado en vinilo.

O casamento entre música e videoxogos vai alén do feito de que Koji Kondo ou Austin Wintory representen para unha nova xeración o que John Williams representou para outra anterior. Xa non se trata de que as nosas accións co mando precisen de banda sonora, senón de que as lembranzas desas fazañas virtuais inzan as crónicas cantadas da vida contemporánea chamadas cancións pop. Tamén das imaxinadas por artistas galegos.

Dende o convencemento de que o retrouso do “Pídechas o corpo” de Ana Kiro é o mellor que se pode cantaruxar ao facer remuíños con Haggar nese monumento ás trompadas chamado Final Fight, o que aquí segue é unha escolma da música galega que fixo un combo de tres acordes pulsando abaixo, abaixo dereita, dereita e puñada forte.


É de xustiza principiarmos polo folk, pola raíz musical e lúdica: a muiñeira e a Game Boy. Pulpiño Viascón escolleu un alcume propio de personaxe protagonista dun plataformas da era dos 8 bit, Bravúboy, para compartir as súas composicións chiptune. Mágoa que non exista un Super Balbino Bros. para xogármolo ao ritmo da súa “Muiñeira de Nintendo”.


Viascón fai parte de Os Diplomáticos de Monte Alto, autores da “Oda ao futbolín”, éxito sobranceiro entre a Xeración Xabarín e acaso o mellor tema futbolístico que non é “Three Lions” ou “Santa Maradona”. Entre a gabanza ao simulador analóxico de fútbol inventado por un galego coábanse uns versos dedicados aos que preferían os xogos dixitais:

“Haiche moito tolo no teu videoxogo/ haiche moito tolo no teu videoxogo/ hai moito retolo no teu videoxogo/ moito espedeólogo (sic) no videoxogo”.

Gamer Puril rexeita a reapertura da guerra fratricida entre o xoguete tradicional e o videoxogo, non quere lerias nin con bilardistas nin con billardistas, e apostaría a que Alexandre de Fisterra lle daría a súa beizón ao Sensible Soccer, outro prodixio de sinxeleza e imprevisibilidade como o seu futbolín.

Por certo: unha consola Nintendo DS asoma nun vídeo moito máis recente da banda para introducir o son chiptune co que Os Diplomáticos arriman A Coruña e Vigo a golpe de Celso Emilio en “Deitado frente ao mar”.


Dicir que hai referencias aos videoxogos na discografía de Emilio José é como non dicir nada. A cuestión verdadeira sería descubrir que cousa aínda non entrou na cosmovisión (perdón, ourensevisión) que o de Quins esmiúza en cancións. Non semella que estea agora o Emilio para nostalxias, máis ocupado en poñernos diante dos fociños retratos crus do país (“Jovens Agricultores”). Tampouco se lle adiviña simpatía ningunha polo que pode representar unha industria como a do videoxogo. Mais antes de convertermos os parques tecnolóxicos en terras de labranza (“Terra arável”) podemos lembrar a infancia, cando a única preocupación futura consistía en pasar de pantalla no Super Mario Land. Despois de deixar cantar a Sinatra en “Inverno, 6 da tarde”, unha das pezas do álbum “Chorando apréndese”, Emilio José fai un reggae de patio de escola featuring Gunpei Yokoi:

Devólveme a Game Boy, devólveme a Game Boy que teño o vicio nas mans. Devólveme a Game Boy, devólveme a Game Boy e non te fago chorar… Eu teño 12 tazos, ti tés trece pezas de Bioman, saquei un par repes de Chapuisat… Se queres facer gol dálla a romaromaRomário, Jürgen nada mal: contra Choi In-Young; 2. Xa oíras falar dese Tony Meola, do New York Times, dos 3 puntos, de Nixon? Mississippi, que tal? Pasadena, que tal, que fas, que fas -virgin suicide-? / Dame dame dame dame-. Eu nunca vou parar, eu nunca vou parar ata acabar Mario Land. Devólveme a Game boy, devólveme a Game Boy e non me tapes o sol…

Ademais de pasar o tempo nas boleiras de Área Central, Ataque Escampe tamén deberon gastar unhas poucas moedas de cinco pesos nos salóns recreativos. Do Street Fighter II tiraron a metáfora para explicar como a vida consiste en papar un moquete tras outro por moito que te prepares para sobrevivir a estes violentos anos (dez). Mais, coitados de nós, malia acabarmos esmagados como Chun Li ao perder con M. Bison, aínda metemos outra ficha máis e prememos o continue para loitarmos un novo asalto. Rebelámonos para seguir crendo que podemos gañar, como facía a protagonista de “A vitoria” (xa que estamos, a mellor canción galega do século, aínda que se diga pouco).

Mentres ela bailaba outros aprendiamos no bar a combinación de botóns para lanzar a patada do paxaro xiratorio e o shoryuken, a puñada de dragón que soa canda outros efectos do mítico arcade de Capcom neste tema d’ “O Disco Vermello:

“É a vida unha máquina: unha máquina co Street Fighter II”, dixo meu pai. Deume un abrazo e foi aceite de motor na miña máquina de amor. “Non é que os mates, é que lles deas unha lección. Non teñas medo”. E comproume un bate de béisbol. E agora sae aí e demóstranos quen es a túa nai e a min.

Quen merecen unha fase bonus ao falarmos de cancións e videoxogos son Triángulo de Amor Bizarro. Non custa traballo imaxinar unha Super Nintendo perdida entre os pedais de overdrive da súa casiña de Abanqueiro, servindo de inspiración para esta balada con Modo 7 titulada “Super Castlevania IV”.

Aquela paixón polo gótico nipón permanece nos de Boiro que, tras apuntar con “De la mano de las almas oscuras”, compuxeron o himno oficioso definitivo á obra de Hidetaka Miyazaki, pai da saga Dark Souls entre outras atrocidades. “Barca quemada” é un conxunto de imaxes rescatadas destas aventuras non aptas para cagainas e que ademais proporciona axuda para o reto (cando os do grupo non che botan unha man directamente nas redes sociais) en forma de ladaíña:

Cuando te follen las fuerzas y no puedas volver / encontrarás lo que buscas / Cuando te follen las fuerzas y no puedas volver /encontrarás lo que buscas / (Bajo la luna pálida, bajo la luna pálida)

Xa só con estes exemplos abondaría para deixar que colocasen a golpe de panca as súas tres iniciais, TAB, no primeiro lugar do scoreboard de músicos galegos e videoxogadores. Do prestixio urbano desa medalla dixital tamén cantan brevemente en “Cómo encontró a la diosa”, outra homenaxe máis ao influínte Street Fighter II:

en los recreativos/ en los recreativos/ no quieren tus monedas/ no quieren tus monedas/ sigues primero/ en luchador callejero

Para pecharmos este álbum é necesario rematar coa inmersión definitiva: os músicos feitos xogo. Mentres agardamos a que Harmonix se atreva co necesario Rock Band: Os Tamara, quédanos vivir a aventura de Triángulo de Amor Bizarro no interior de El Conde Lucanor, o videoxogo desenvolvido polos tamén galegos Baroque Decay e que lle cede ao tema “Nuestro siglo Fnord” o seu universo pixelado.