‘Heel anders dan m’n vrienden’

Roelof is 22, werkt als vrijwilliger en draait twee nachtdiensten per week. Roelof woont in een goedkope huurwoning van Livable. Ik werd getriggerd met hem in gesprek te gaan doordat ik begreep dat Livable een verhuurder is voor ‘maatschappelijk betrokken studenten’. Van de website:

“Tegelijkertijd zetten zij zich in voor de wijk door het verrichten van vrijwilligerswerk als voorleesstudent op een basisschool of voor extra aandacht en ondersteuning van ouderen in een zorginstelling. De studenten leren op hun beurt de stad beter kennen en binden zich als toekomstig kenniswerker aan de stad.”

Dat klinkt alsof er een sterke maatschappelijke missie zit achter het verhuren van leegstaand vastgoed. Die bovendien past binnen de onderzoeksvraag van Generation/D — hoe bied je jongeren in Dordt aanknopingspunten om prettig jong te kunnen zijn en zich te kunnen ontplooien in Dordrecht?

Mijn eerste gesprek met Roelof ging over Skype, vanuit z’n huiskamer in de wijk Sterrenburg. Daar werd het Livable-verhaal enigszins ontkracht: Roelof doet dan wel vrijwilligerswerk (niet in zijn wijk overigens), maar dit is eerder uitzondering dan regelmaat. En bovendien iets waar je echt zelf achteraan moet. Roelof wil Livable dan ook liever omschrijven als een ‘normale’ verhuurder van (inderdaad) betaalbare woningen. Maar of het jongeren verder helpt en verbindt met Dordrecht betwijfelt ‘ie.

Roelof wil graag studeren. Niet in Dordt, maar HBO rechten in Rotterdam, Den Haag of Leiden. Daarmee was hij al eerder begonnen: een aantal vakken heeft ‘ie al op zak maar door de scheiding van z’n ouders raakte z’n studie in het slop. Nadat het stof enigszins was neergedaald schreef hij zich in op de Open Universiteit, waar hij het prima deed maar tegen helaas te hoge kosten. Nu is de zoektocht gestart naar een instelling die hem wil aannemen en een aantal vakken als vrijstelling erkent. Dat valt nog niet mee.

Roelof voelt zich — anders dan zijn (oud-)medestudenten en vrienden — gebonden aan Dordt en zal er blijven wonen. Z’n wortels en “hele leven” zitten hier, wat je hoort aan z’n onvervalst Dordtse tongval. “Die zit me in de weg als ik naar goede banen, bijvoorbeeld op een advocatenkantoor, wil solliciteren”, verwacht ‘ie. Toch heeft hij een maat die bij het International Criminal Court (ICC, Den Haag) werkt en hem waarschijnlijk aan een stageplaats kan helpen. “Dat is wat je nodig hebt, iemand die je kan laten zien wat hard werken en studeren oplevert. En dat is ook waar het vaak misgaat bij mijn vrienden en leeftijdsgenoten. Die haken al in een vroeg stadium van het MBO af, want waarom zou ik doorbijten?” Ze zien de worst niet, en misschien wordt die ook niet voldoende voorgehouden. Dat levert een houding op die ze levenslang blijft tegenwerken: “Veel van mijn vrienden zijn al 26, 27. Die houden het niet vol op een baantje als vakkenvuller. Veel te hard werken (vinden zij!), veel te weinig geld. Dus kiezen ze een andere, makkelijker weg om aan geld te komen. Ik ken er, die werken 2 dagen voor het geld dat je bij de AH in een maand verdient.” Roelof vraagt zich af waarom er bij deze groep niet wordt ingegrepen als het nog mogelijk is, wanneer ze nog beïnvloedbaar zijn, rond 13, 14 jaar.

De consequenties van laksheid worden in Nederland onvoldoende zichtbaar. Je komt overal mee weg. “In Dordt is veel criminaliteit onder jongeren. Kleine criminaliteit wordt als iets heel normaals gezien. Het is ook zo gemakkelijk, en weinig alternatief. Vaak is het ook begrijpelijk vanuit hun achtergrond: het foute voorbeeld gekregen van ouders of omgeving, in een context waarin werken niet loont en kleine criminaliteit de norm is.”

Roelof is heel anders dan z’n vrienden, maar dat kan alleen omdat er duidelijke afspraken zijn. “Ze weten dat ze met mij niet over handeltjes moeten praten. Ze weten dat ik tegen ben. Dat respecteren ze.”

We beëindigen het gesprek. Roelof moet een vriend helpen die gestrand is met z’n auto. “En daarna nog even langs wat vriendjes van hem.”

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.