Pic by Joshua Fuller

De zoektocht naar zijn

Voor de zoveelste keer pakte ik m’n telefoon terwijl de zenuwen door mijn lichaam gierde.

Ik haatte het.

Maar bleef het proberen.

Want dit was toch wat ik wilde!

Vaak denk ik dan ook na over wat wij onszelf allemaal aandoen op deze planeet.

Niemand kijkt er meer van op dat we voor ons dertigste een burn-out hebben. Terwijl je verdomme een paar jaar daarvoor je quarter-life crisis hebt overwonnen.

Hoe kan het toch dat wij in de tijd van zelfontplooiing, oneindige mogelijkheden, financiële voorspoed, fit-girls en mindfulness eigenlijk steeds slechter weten wat we nu echt willen en gelukkig van worden?

Gingen wij een aantal decennia geleden nog op jacht naar het gouden horloge, 9 to 5 en een happy-family. Willen we nu impact, flexibiliteit en uitdagend werk. Maar hoe pak je dit aan?

Dat leerde we niet in onze schoolboeken.

Je zelf zijn en je open stellen aan de harde buitenwereld was helaas ook geen keuzevak op school.

Ik wist (gelukkig) al vrij jong dat ik ongelukkig werd van regelmaat, richtlijnen en gouden horloges, maar wat mij dan wel zou vervullen wist ik ook niet.

Nu ben ik op zich wel een optimistisch aangelegd persoon, maar besef ik mij ook steeds meer dat dit simpelweg een keuze is die ik dagelijks maak.

Ik geloof er namelijk wel in dat je leven maakbaar is en dat als je hard genoeg werkt, niks uit de weg gaat en kansen durft te pakken je alles kunt bereiken wat je wilt.

Na vele omzwervingen door de horeca heb ik uiteindelijk ervoor gezorgd dat ik weet wat ik wil en doe ik er dan ook alles aan om dit te bereiken. Maar om hier te komen was een weg vol vallen en opstaan.

Zo schoot bij elk belletje m’n hartslag een keer of 10 omhoog en kwam ik mijn eerste afspraken amper uit me woorden.

Eigenlijk had ik geen flauw idee waar ik mee bezig was. (Note to self: Nog steeds eigenlijk niet)

Ik wist altijd al dat ik wilde ondernemen, maar toen het eenmaal begon vroeg ik mij af of ik het wel kon. Na een aantal keer onderuit gaan, kom je erachter dat het eigenlijk helemaal niet zo’n pijn doet. Ondertussen pak ik dan ook mijn telefoon met een glimlach en verwelkom dat kleine tikje zenuwen. Ik weet namelijk dat elk belletje mijn leven alleen maar beter maakt.

Hierop terugkijkend is één ding in ieder geval duidelijk geworden:

Als ik het niet doe, doet niemand het!

Daarom push ik mij zelf continu om uit mijn comfort-zone te stappen. Want dat is de enige manier om uiteindelijk mijn doelen te bereiken.

Zelf ben ik erachter dat dit een mens meer energie geeft dan na je werk op de bank te hangen en Netflix weer eens proberen uit te spelen.

Vandaar dat ik mij ook zo vaak afvraag waarom er zoveel mensen twijfelen en bang zijn om een beslissing te maken. Uiteindelijk is niet kiezen ook een keuze en maakt iemand anders dan wel de beslissing voor je. Door schade en schande wordt je wijs en kom je er pas achter of je iets echt leuk vind, of dat je dit alleen maar zelf dacht.

Nu wil ik niet zeggen dat ik de antwoorden heb om jou leven te verbeteren. Dat moet je namelijk echt lekker zelf doen. Wel heb ik in mijn eigen zoektocht veel gelezen, gepraat en geluisterd naar allemaal verschillende slimme mensen. Nu heb ik ongeveer zoveel informatie langs zien komen dat ik bijna een ‘zelfhulp’ radiostation kan beginnen.

Vandaar dat ik dacht dat jij het misschien ook wel leuk vind om wat ‘Happy Hipster’ materiaal voorbij te zien komen. Zo heb ik weer een reden om mijzelf te blijven ontwikkelen en help ik jou er misschien ook nog mee.

Dus bepaal zelf lekker wat je ermee doet. Hoop dat je het leuk vind, zo niet.. joe joe!

Disclaimer: Uiteindelijk worden we allemaal wild van likes en shares. Dus gooi je haren los en maak me gek ❤