Vormgeven van regionomie

Regionomie

Al sinds het allereerste moment leek het project bijzonder te worden. En dat bleek al snel, nu het geen project meer is maar regionomie. Iets wat dan gestart is vanuit een project van Rabobank, maar van iedereen mag zijn en nu ook is. En dat betekende ook eigenlijk al vanaf de start dat het een vorm verdiende die van iedereen kon zijn. Die het complexe mee ging helpen duidelijk te worden, misschien zelfs simpel en eenvoudig te begrijpen. Dat vroeg om Stang, niemand die dat beter kan en omdat het zo superleuk is om samen te werken. Inspiratie was een samenloop van andere projecten waar we al samen aan werkten en iets dat hij deelde van weer een ander project. Voor het ADCN project had Stang een heel bijzonder gelaagde cover gemaakt, een soort van materiaalonderzoek.

Daardoor was hij lekker aan het lasersnijden geslagen en voor het cultuur educatie programma van Het Kenniscentrum Cultuureducatie Rotterdam (KCR) geweldige sjabloonkaartjes gemaakt. Beetje heen en weer kletsend kwamen we op het idee om een soort van democratic design gereedschap te gaan maken. Een hulpmiddel waarmee we alles zouden kunnen maken. Andere inspiratiebron daarvoor was ook Dennis en de boys van Jam. Mannen die in sessies aanschuiven om met hun expertise gedachten, concepten, strategieën van mensen die net hun vermogen om te verbeelden hebben, te vatten in duidelijke beelden. Die mannen zijn briljant, maar wat een nadeel is, is dat het vertalingen zijn van gedachten van anderen en niet de puur vertaalde gedachten van mensen met een idee. Ze voegen zichzelf er aan toe. Dus bedachten we dat het democratischer moest en de oplossing vonden we in een tekenliniaal. Een liniaal die je wel kent uit van die kinderkleursetjes. Waarmee je makkelijk boerderijdieren en andere vormen kunt maken. Zodat iedereen gelijkwaardige output zou hebben.

De regionomie liniaal in samenwerking met Stang

Als je niet kunt verbeelden of heel goed — daarmee zou de output in elk geval uniform en daarmee gelijk zijn. Zo gezegd, zo gedaan. We maakten een liniaal waarmee je voor zover we konden bedenken, alles zou moeten kunnen verbeelden. Door gelijk bruikbare vormen, of door slim vormen te combineren.

Zodat iedereen, maar dan ook iedereen in een workshop, mee zou kunnen doen. En daarbij het besluit om dat ook gelijk maar alles te maken met die vormen. Met nog één extra bouwsteen: verschillende potloodlijnen. Want met de liniaal zou je alle mogelijke concepten kunnen verbeelden. Maar door het toevoegen van wat verschillende potloodlijnen de extra mogelijkheid om heel simpel een landschap te kunnen maken. Een stukje regio.

Niet veel later stonden we voor de directie en de leden van expeditieteams. Met een liniaal en een verzameling potloodlijnen: blokjes, stipjes, golfjes, lijntjes. Tikje oncomfortabel en zeker tegelijk: het is de best passende vorm voor regionomie. Maar ja, het zijn ook maar potloodlijnen en een liniaal. Maar samen, samen worden het tafereeltjes, schilderijtjes. Waarmee je heel makkelijk een tafereel kunt maken. Iedereen. De reacties waren super. Gelukkig. Iets maken voor iets dichtbij is veel enger dan voor iets ver weg.

Langzaamaan wordt steeds meer onzichtbaar moois, mooi zichtbaar.