Hoe Howard Komproe ruimte maakt door contact echt te maken

Happyplaces stories (video)

Marcel Kampman
Dec 5, 2019 · 20 min read

Ter hoogte van de Sunshine Massage in Osdorp liet ik Howard weten dat ik er bijna was. Door wat wegversperringen en wat verkeerd rijden en iets te laat vertrekken uit een uitlopende vergadering bij de gemeente Amsterdam, kwam ik iets te laat bij Warung Spang Makandra 2 aan, ‘Het enige echte originele Javaans-Surinaams eethuis in Amsterdam sinds 1978’. Want eerst eten, dan de rest. Ik verontschuldigde me, Howard vroeg wat ik zou willen eten. Vergeven. Omdat Howard ook een online serie doet, ‘Komproeven’ waarin hij traditionele gerechten vergelijkt met de kant-en-klaar varianten van die gerechten, leek me een Komproeven Special me een goed idee. Al snel stond de tafel voor met allemaal traditioneel lekkers, rijkelijk voorzien van verhalen over de geschiedenis ervan. Over erwtensoep in Suriname, over bruine bonen en hoe die daar kwamen. Over de maizenakoekjes. Lekker eten is echt zoveel lekkerder en leuker daardoor, als je weet wat je eet.

Op zijn twaalfde kwam Howard in de balletschool terecht tussen allemaal mooie lenige meiden en denkt zijn levensdoel in vervulling te zien gaan. Bij gebrek aan dansachtergrond moet hij uitwijken naar de toneelschool. Dat ging prima totdat hij steeds vaker gevraagd werd als stand-up comedian op feesten en in clubs. Al snel had Howard via comedian Eric van Sauers de weg naar Comedytrain gevonden. Hij maakte er furore met zijn frisse, ontspannen manier van vertellen. Met zijn kwajongensachtige attitude zorgt ervoor dat hij met zowat alles wegkomt.

Solo staat hij ook seizoenenlang in de Nederlandse theaters en intieert achter elkaar allerlei projecten. Hij geeft workshops, presenteert, werkt voor radio en tv en schreef het boek ‘De grens van de grap’, waarin hij aan de hand van zijn social media timeline onderzoekt hij op welk moment de humor het aflegt tegen lompheid en lange tenen. Momenteel is Howard veelal bezig met zijn online serie Komproeven, wat inmiddels online zo’n succes is dat het ook in column-versie verschijnt, wekelijks in het NRC. En, en, en, en. Howard zit nooit stil.

Ik schreef al een keer eerder met plezier over Howard, lees hier en scroll naar Act #02. Dat vertelde al een boel over Howard, maar ik wilde graag ook van hem leren over de rol van humor om ruimte te maken. Over de projecten die hij doet en hoe die ruimte maken, dus al die dingen en meer van hierboven. maar ook over vaderschap, over verschillend en gelijkenissen van mensen. Over podia; die van het theater, tv als podium, de rol van social en hoe elk van die podia ruimte geeft of neemt door wat je erop doet. Dan wel op z’n heerlijk eerlijk helder Howard’s.

Voor mij is de gemene deler van alle dingen die ik doe het contact maken met mensen, en daarbij het liefst zo echt mogelijk contact. Op het podium speel ik het liefst zonder ‘vierde wand’. Ik wil het publiek ten alle tijden aan kunnen spreken en met ze in dialoog kunnen gaan, ter plekke geïnspireerd raken om verhalen te kunnen vertellen.

Contact

Dus! Howard Komproe zit hier, 48 jaar, stand-up comedian. Dat doe ik al 25+ jaar. Het is allemaal begonnen vanuit comedy en gek genoeg is het daarna steeds serieuzer geworden. Daarnaast doe ik allerlei andere projecten. Het ene is wat grappiger, het andere is wat serieuzer dan je zou verwachten. Voor mij is de gemene deler van alle dingen die ik doe het contact maken met mensen, en daarbij het liefst zo echt mogelijk contact. Op het podium speel ik het liefst zonder ‘vierde wand’. Ik wil het publiek ten alle tijden aan kunnen spreken en met ze in dialoog kunnen gaan, ter plekke geïnspireerd raken om verhalen te kunnen vertellen. Dus een avond met mij is nooit helemaal van te voren bepaald. Er is altijd vrijheid om in het hier en nu een andere kant op te gaan. Dus wat dat betreft kun je best meerdere keren komen kijken. Koop die kaartjes, koop die kaartjes!

Opvoeden

Naast comedian, ben ik toegewijd vader van een eeneiige puberende tweeling. De dames zijn inmiddels 17 op het moment dat we dit opnemen. Ze zijn nu aan het vechten waarom je allemaal dingen tegelijkertijd moet doen met rijles. Heel schattig om te zien. Opvoeden vind ik een heel belangrijke, heel eervolle taak. Het opvoeden van een eeneiige tweeling, dat leidt tot uitdagingen. Het heeft wel een paar jaar geduurd voordat ik besefte dat het gewoon twee totaal verschillende mensen zijn. Uit gemakzucht zet je ze op ballet. Je zet ze op basketbal. Doe je dingen voor allebei. Maar het zijn twee totaal verschillende mensen, dus als je dat doet dan is er altijd een ongelukkig. Het vraagt veel van je om ze dan op aparte sporten te zetten en aparte hobby’s te faciliteren. Dan moet je jezelf soms klonen om dat allemaal bij te kunnen houden. Zeker in de periode dat ik alleenstaand vader was. Maar dat heeft wel gewerkt. Dat alleenstaand vaderschap heeft ook wel weer mooie dingen opgeleverd.

Sociaal-maatschappelijke connect-plek

In die tijd had ik heel veel behoefte aan kameraadschap van andere alleenstaande vaders. Toen heb ik een initiatief opgezet dat heet ‘Kamp Nasi’. Zo hebben wij het niet gedoopt, die naam heeft het van de kinderen gekregen. Weekendjes of midweekjes weg voor alleenstaande vaders. Later is het groter geworden en werd het voor alle vaders. Dus korte vakanties voor vaders met kinderen. Waarbij we moeders en vriendinnen van vaders niet meenemen, alleen de vaders en de kinderen. Dat betekent automatisch een ‘zeurvrije’ vakantie. Waarbij alles gewoon maar gebeurt wat er gebeurt, en wat niet gebeurt, gebeurt niet. Op de eerste dag nemen we altijd nasi mee omdat we dan niet hoeven te koken. Dus zijn de kinderen het Kamp Nasi gaan noemen en zo heeft het zijn naam gekregen. Dat doen we inmiddels al meer dan tien jaar, een paar keer per jaar. We ondernemen ook andere activiteiten vanuit het initiatief Kamp Nasi. Wat je ziet is dat vaders elkaar daar ook opzoeken en het gesprek aangaan van: ‘Hoe vul jij je vaderschap in? Hoe ga je om met alimentatie? Gezeik met je ex?’ Het wordt ook meteen een sociaal-maatschappelijke connect-plek voor vaders en kids vanuit heel Nederland die elkaar alleen bij Kamp Nasi tegenkomen. Dat is heel gaaf. Dat doe ik met veel liefde.

Ik gebruik mijn comedy om moeilijk bespreekbare onderwerpen boven water te krijgen. In dat proces daag ik mensen ook uit om een stukje zelfreflectie toe te passen. Dat giet ik allemaal in comedy; iets leuks, iets prettigs, iets om te lachen. Waardoor je veel meer van mensen krijgt dan wanneer er een of andere -loog of -ater aan de slag gaat.

Iets leuks, iets prettigs, iets om te lachen

Naast dat soort dingen doe ik heel veel presentatiewerk. Ik ben vaak dagvoorzitter, dat vind ik leuk om te doen. Ik geef veel trainingen en workshops op de meest uiteenlopende plekken. Dat kan zijn bij een bedrijf of voor een overheidsinstelling, maar ik doe het ook in besloten sessies. Zoals bijvoorbeeld jeugdgevangennissen en TBS-klinieken. Daar gebruik ik mijn comedy om moeilijk bespreekbare onderwerpen boven water te krijgen. In dat proces daag ik mensen ook uit om een stukje zelfreflectie toe te passen. Dat giet ik allemaal in comedy; iets leuks, iets prettigs, iets om te lachen. Waardoor je veel meer van mensen krijgt dan wanneer er een of andere -loog of -ater aan de slag gaat. Op de een of andere manier krijg ik meer uit de mensen. Dat vind ik heel spannend om te doen. Ook heel mooi. Soms, zeker bij de gesloten jeugdinrichtingen voor meisjes, is het altijd heel moeilijk voor mij. Op persoonlijk vlak ook. Ik heb dochters in die leeftijd. Om te zien dat wij er als samenleving voor hebben gekozen om jonge meisjes gesloten weg te stoppen, ook al is het in sommige gevallen voor hun eigen veiligheid, dat raakt me gewoon. Het kan nooit hun schuld alleen zijn. Dat weiger ik te geloven. Een meisje van 13 of 14 kan nooit vanuit zichzelf de dingen zo hebben opgefokt dat wij zeggen: ‘We stoppen je weg.’ Daar moeten andere externe factoren invloed op hebben gehad. Factoren waar zij dan weer geen invloed op kunnen hebben. Dan zijn ze bij voorbaat al slachtoffer. Dat vind ik soms wel heel heftig om te zien. Er zijn ook keren geweest dat ik daar aan het werk was, dat ik dat niet helemaal kon los halen van mezelf. Dat ik toch iets te emotioneel betrokken raakte of meegevoerd werd in het moment. Dat zijn leermomenten hè! Niks is goed, niks is fout. Je moet alleen even ervaren wat het met je doet. Dat heb ik zo mooi geleerd op de Academie van Woord en Gebaar in Utrecht, tegenwoordig Hogeschool voor de Kunsten.

Wat doe ik nog meer? Ik ben hobby DJ, ik ben hobby kok. Ik reis graag. Ik houd me een beetje bezig met die brillen hobby van me. Ik heb een kleine verzameling Cazal brillen, het liefst vintage. Een beetje boeken lezen. Een beetje de standaard dingen die je tegenkomt op zo’n Tinder profiel: ‘Wandelen, altijd binnen gestaan, van een oud vrouwtje geweest, niks aan de hand.’

Ik loop soms wel aan tegen het feit dat wanneer je comedian bent dat iedereen verwacht dat je altijd lacht. Maar dat is niet altijd mijn gemoed. Ik ben soms ook gewoon boos of teleurgesteld. Of opgefokt. Of kwaad. Of dat ik ergens geen zin aan heb. Niets menselijks is mij vreemd. Dat is soms wel lastig.

Betrokkenheid

Als je me zou vragen wat een algemene deler is tussen alle dingen die ik doe qua werk en privé, dan denk ik dat je uit komt op ‘betrokkenheid’. Dat het me allemaal wél wat kan schelen wat we met z’n allen aan het doen zijn. Ik loop soms wel aan tegen het feit dat wanneer je comedian bent dat iedereen verwacht dat je altijd lacht. Maar dat is niet altijd mijn gemoed. Ik ben soms ook gewoon boos of teleurgesteld. Of opgefokt. Of kwaad. Of dat ik ergens geen zin aan heb. Niets menselijks is mij vreemd. Dat is soms wel lastig. Terwijl we dit opnemen is het eind november, begin december, die periode. Nou, als je weet over wie het gaat… Onze geschminkte vriend. Ik heb daar wel een mening over. Sterker nog, ik ben er wel klaar mee als ik eerlijk ben. Het is genoeg. Het hoeft niet. Het is nergens voor nodig. ‘Het is een kinderfeest.’ Dat is een constatering, maar geen argument. ‘Het is een kinderfeest’ is geen argument. Er zijn eigenlijk geen argumenten meer. Die zijn wel op. Ik heb geen geduld meer voor mensen die mij live of op social media uitleggen dat ik de dingen anders moet zien. Ik heb helemaal geen geduld met mensen die vanuit hun positie zelf geen ervaringen hebben met racisme en/of discriminatie. Die mij dan komen uitleggen waar ik dat wel en niet in mag zien. Je hebt niet in mijn schoenen gestaan, dus je kan helemaal niet praten. Soms moet ik mezelf wel beteugelen om me niet mee te laten voeren in dat moddergooien of zo. Uiteindelijk ben ik dan ook gewoon een gozer die dan kwaad wordt en dan dingen post en drie dagen later denk: ‘Oh, dat was misschien niet zo slim.’ Maar het hoort er wel bij. Het hoort er wel bij.

Ik heb geen geduld meer voor mensen die mij live of op social media uitleggen dat ik de dingen anders moet zien. Ik heb helemaal geen geduld met mensen die vanuit hun positie zelf geen ervaringen hebben met racisme en/of discriminatie. Die mij dan komen uitleggen waar ik dat wel en niet in mag zien.

Op een podium kun je niet altijd alles zo over brengen zoals je wilt. Het zelfde geldt natuurlijk ook voor social media. Die dingen staan soms in conflict met elkaar. Ik ben net als iedereen ook gewoon maar op zoek naar een toon of zo. Maar ik ben me wel bewust van het feit dat er naar me gekeken wordt, dat er op me gelet wordt, dat sommige mensen inspiratie halen uit wat ik doe. Dat andere mensen misschien beslissingen nemen met betrekking tot mij. Gebaseerd op de dingen die ik doe. Dat maakt het soms wel lastig qua balans. Maar dat is gewoon wat het is.

Iedereen is een octopus

Ik vind dat we in de samenleving op zich goed bezig zijn. Ik zie dat er veel begrip is. Ik zie veel nieuwe initiatieven. Ik denk dat het internet een onwijze rol in speelt. Ik ben net oud genoeg om te kunnen zien wat de impact is van dat nieuwe medium. Wat het betekent dat iedereen zijn eigen platform kan beginnen. Maar dat wij dan zo raakt is dat de vorm vaak zo plat is. Dat kan niet de bedoeling zijn. Verzin iets mooiers. Verzin iets beters. Ik ben heel blij met dat nieuwe ding, dat Instagram nu niet meer laat zien hoeveel mensen je shit hebben geliket. Maar gewoon dàt het is geliket en dat je dat niet meer bij elkaar kunt zien. Daarmee vertroebelde de intentie een beetje. Het ging meer om het scoren. Kwantiteit over kwaliteit. Dat vind ik niet zo’n goed idee.

Kinderen opvoeden in die sfeer is best lastig. Vooral omdat zij er veel sneller mee rennen dan ik. Facebook hebben ze niet, vinden ze ouderwets. Ik bedoel, ‘ouderwets’, dat is het woord dat ze gebruiken. Het bestaat amper 15 jaar en zij vinden het ‘ouderwets’. Zij zitten op allerlei platforms die ik niet eens kan bijhouden zoals TikTok. Ik word letterlijk misselijk als ik het zie. Het gaat te snel, het gaat te hard. Snapchat, ik heb het een week op mijn telefoon gehad en heb het er huilend weer afgeflikkerd. Want ik werd er doodziek van. Ik snap wel dat je dat allemaal kunt koppelen en zo, maar ik heb het druk genoeg met Instagram, Facebook en Twitter, dus laat deze oude pappie maar gewoon een beetje bungelen. Ik ben ook nog van de ouderwetse nieuwsbrief. Kunnen we gewoon weer kettingbrieven sturen naar elkaar? Ja toch? Echte? Dat. Ik probeer me een beetje staande te houden man, het gaat allemaal zo snel, die nieuwe ontwikkelingen.

Dus op zoek naar verstilling in die steeds groter wordende chaos om ons heen. Mijn leraar Engels, die heette toevallig Charles Frans, die zei altijd: ‘De chaos neemt toe met het verstrijken der tijd.’ Destijds begreep ik nooit wat hij zei, maar ik heb het wel in de gaten Charles. Je had gelijk man.

Soms heb je ook die druk dat je mee moet. Dat als je ergens niet over kunt meepraten, ‘fear of missing out’, dat ben ik ook een beetje aan het loslaten. Het kan gewoon niet. Ken je nog dat spel bij Willem Ruis? Dat je die stokken moest vangen, maar waarbij je niet wist welke ging vallen? Dat kan niet meer met twee warmen tegenwoordig. Je hebt er wel vijf of zes nodig. Iedereen is een octopus. Ik weet niet of ik daar zin aan heb man. Dus op zoek naar verstilling in die steeds groter wordende chaos om ons heen. Mijn leraar Engels, die heette toevallig Charles Frans, die zei altijd: ‘De chaos neemt toe met het verstrijken der tijd.’ Destijds begreep ik nooit wat hij zei, maar ik heb het wel in de gaten Charles. Je had gelijk man. Het is een gekkenhuis. Het komt van alle kanten. Je moet het allemaal maar bijhouden, bijhouden. Ik weet niet hoe lang we dat volhouden. Ik heb het idee dat het dan moet een grote ‘kaboem’ tot een eind moet komen. Het is ook begonnen met een ‘kaboem’, dus het kan ook eindigen met een ‘kaboem’.

Gewoon van hier

Ik heb het idee dat exotisme nog een veel te grote rol speelt. We vinden dingen al heel snel niet Nederlands die inmiddels gewoon Nederlands zijn. Dan kan het misschien wel een exotische herkomst hebben, maar inmiddels is het gewoon van hier. Het is hier geboren, het is hier getogen, het is hier opgegroeid, het gaat hier dood en het gaat hier begraven worden. Daarmee is het van hier en kun je ophouden om het als een rariteit of als iets exotisch te behandelen. Nogmaals, daar heeft het misschien wel zijn wortels, maar omarm het liever en maak het deel van het geheel in plaats van dat je het maar steeds blijft benadrukken als iets externs.

Dat zit hem bijvoorbeeld in het moeilijk doen bij het schrijven of het spellen van een achternaam. Terwijl we de achternaam van Hennis-Plasschaert ook niet allemaal foutloos schrijven. Snap je? Maar dat klinkt dan wit, dus doen we er minder moeilijk over. Maar Tofik Dibi, dat zijn veel minder letters, daar gaan we dan ineens spannend over doen. Maar dat is super makkelijk. Dat zijn van die kleine voorbeelden waardoor ik het idee heb dat we soms krampachtig doen. Nederland is altijd een afvoerputje geweest. Het is allemaal aan het eind van de rivieren vlak voor de zee, dus alles komt hier naar toe.

Migratie is van alle tijden. Mensen zijn altijd op zoek naar beter. ‘Gelukszoekers’ waren er altijd. Sommige gelukszoekers noemen we ineens zeeheld. Die dichten we VOC en Gouden Eeuw termen toe, andere gelukszoekers stoppen we achter tralies. Die shit klopt niet. Daar zit een hele grote paradox in. Het blijft natuurlijk grappig dat we sommige mensen eren omdat ze kruiden zijn gaan stelen, duidelijk niet in hun eten hebben gestopt — want die shit is flauw — en vervolgens hebben verhandeld, dat we die mensen een soort heldenstatus toedichten. Terwijl we mensen die te voet op zoek gaan naar een beter leven bij voorbaat al behandelen alsof het criminelen zijn. Alsof het mensen zijn die iets komen afpakken. Ze komen helemaal niets afpakken. Ze komen hooguit een poging doen om een steentje bij te dragen en vervolgens een graantje mee te pikken. Wat dat betreft is het wel heel erg ‘hoe de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, en zie ik een collectief intergenerationeel karma bij de mensen boven hun hoofd dwarrelen, waardoor ze vanuit angst reageren. Dat is geen goed idee. Tuurlijk snap ik dat er risico’s zijn, maar die zijn er altijd geweest. Nogmaals, die zeehelden waren geen vriendelijke jongens. Daar zou je je dochter niet met een gerust hart mee op stap laten gaan.

Gewoon accepteren dat dingen veranderen. Dat de wereld niet meer lijkt op hoe die was. Dat is met alles. Ik heb geen vierkleuren pen meer. Dat vond ik vroeger helemaal de shit. Weet je nog, die pen met die vier kleuren erin? Dat vond ik waanzinnig. Tegenwoordig heb ik een app in de telefoon en maak ik de lampen in mijn huis alle kleuren. Alles verandert. Daar moet je je gewoon aan overgeven. Anders heb je een probleem.

Laten we de dingen in de juiste perspectieven blijven zien. Het is natuurljk belachelijk dat als mensen hier naar toe komen vanuit een bepaalde kut positie, dat we ze een soort van gijzelen en dan aan het eind zeggen: ‘Het is niet gelukt.’ In die hele periode mogen ze niet eens ergens aan meedoen, al zouden ze willen. Terwijl dat vaak het verwijt is dat ze krijgen, ‘ze doen niet mee’. Willen ze meedoen, mag het weer niet. Het is moeilijk. Het is snel dingen goed praten. Het eeuwige zinnetje: ‘Zo was het niet bedoeld.’ Vaak is dat al mosterd na de maaltijd. Want als het niet zo bedoeld is, waarom komt het dan wel zo over? Dat ligt niet alleen maar aan de ontvanger, toch? Ik bedoel, als de zender iets op een bepaalde manier weg stuurt, dan is het heel moeilijk om daarna te zeggen: ‘Oh nee, maar misschien bedoelde hij er wel dit of dat mee.’ Dat is gewoon raar. We moeten het zuiver houden wat dat betreft, ‘pun intended’. We moeten het zuiver houden en gewoon warm zijn voor elkaar. Mensen welkom heten, mensen op weg helpen. In plaats van mensen wegjagen, wegkijken, uitsluiten. Dat heeft helemaal geen zin.

Want je staat voor lul met z’n allen als je eerst in een stadion een speler loopt uit te jouwen vanwege de kleur die hij heeft, maar vervolgens bij de eerstvolgende wedstrijd zijn de enige mensen die scoren de mensen van kleur. Daarmee wil ik niks zeggen, maar daarmee zeg ik wel wat, begrijp je? Want hoe moet je dan juichen in Den Bosch? Dat lijkt me dan een beetje moeilijk. Laten we ophouden met die onzin. Elkaar opzoeken. Samen eten, met elkaar. Dingen van elkaar leren. Van daaruit verder. Gewoon accepteren dat dingen veranderen. Dat de wereld niet meer lijkt op hoe die was. Dat is met alles. Ik heb geen vierkleuren pen meer. Dat vond ik vroeger helemaal de shit. Weet je nog, die pen met die vier kleuren erin? Dat vond ik waanzinnig. Tegenwoordig heb ik een app in de telefoon en maak ik de lampen in mijn huis alle kleuren. Alles verandert. Daar moet je je gewoon aan overgeven. Anders heb je een probleem.

Op lachen gegaan om overeind te blijven staan

Nou ja, ik ben op lachen gegaan als overlevingsding. Ik ben in mijn jeugd vaak verhuisd. Ik ben op mijn 18e in Amsterdam komen wonen en toen had ik al negen verhuizingen achter de rug. Binnen Nederland, maar ik ben ook nog een paar jaar in Suriname geweest. Hier geboren, toen daarheen, op en neer. Altijd nieuwe plekken, nieuwe scholen, nieuwe omgevingen. Humor gebruikte ik daarbij als overlevingsstrategie. Ik ben op lachen gegaan om overeind te blijven staan. Vanaf mijn achtste wist ik dat ik er iets mee wilde doen. Zo rond mijn negentiende zag ik beelden van stand-up comedians, videobanden uit Amerika. Toen zag ik voor het eerst mannen op een podium staan met een grappig verhaal en dat was hun werk! Dus dat kan ook! Daar heb je geen diploma voor nodig, let’s go!

Ik ben op lachen gegaan als overlevingsding. Ik ben in mijn jeugd vaak verhuisd. Altijd nieuwe plekken, nieuwe scholen, nieuwe omgevingen. Humor gebruikte ik daarbij als overlevingsstrategie.

Lekker met elkaar

Ik heb het geprobeerd hoor, de toneelschool in Utrecht maar ik ben na een jaar gillend weggerend. Zij zeggen dat ze me van school hebben gestuurd. Nou ja, prima, mogen ze hebben. Sind die tijd doe ik precies waar ik goed in ben, wat ik leuk vind. Ik maak mijn eigen dingen. Ik verzin van alles. Het is heel tof om te zien dat ideeën die opploppen in het hoofd, ik noem mijn hoofd wel eens een popcorn pan waarin verschillende mais dingetjes tot ontploffing komen. Het ene lukt, het andere lukt niet. Maar alles bij elkaar, kan ik nu, 48 jaar, toch terugkijken op een kleine legacy. Daar ben ik blij mee, heel trots op. Gewoon dingetjes die ik bedacht heb en in de echte wereld heb gegooid. Dat draait. Dat is heel cool.

Kamp Nasi is daar een van, ‘de LULverhalen’ is zo’n project. Ik doe nu een ding met films, Movie Night Live waarbij we iconische films bekijken met een publiek dat die film goed kent. Maar in plaats van: ‘Sssst! Ssssst! Hou je bek!’, kun je met z’n allen live naar een film kijken. Dat heb ik gedaan met 25 jaar Pulp Fiction in de bioscoop van de Melkweg. Heb ik mensen uitgenodigd die die film goed kennen. Met de iconische film One People uit Suriname. Onlangs had ik een viewing hier in Amsterdam met een van de hoofdrolspelers. In Rotterdam kwam Willeke van Ammelrooy die ook in de film speelt kijken. Het was fantastisch. Zo verzin ik altijd dingen die te maken hebben met ‘lekker met elkaar’. De LULverhalen was ook met elkaar verhalen vertellen vanuit of over mannelijk perspectief, met elkaar. Line-up shows, stand-up comedy, Caribbean Combo met z’n vieren dingen doen. Binnenkort gaan we met de kerstdagen in Suriname optreden.

Ik vind het leuk om te delen, met elkaar dingen te doen. Als je deelt wordt het meer. Dat is heel tof om te doen.

Ik vind het leuk om te delen, met elkaar dingen te doen. Als je deelt wordt het meer. Dat is heel tof om te doen. ‘Komproeven’ is hetzelfde verhaal. Er was allemaal outrage op social media toen de Hema roti op de markt had gebracht. Natuurlijk wist ik dat het niet te vreten zou zijn, maar ik vind niet dat je boos op iets kunt zijn voordat je het hebt geproefd. Je moet eerst weten waar je het over hebt. Je kan niet zo maar boos zijn. Ik ben erheen gegaan, ik heb het geproefd en het was niet te vreten. Maar het wél een leuk ding geworden. Vanuit mijn platform schrijf ik nu columns in het NRC. Komend weekend doe ik een live performance tijdens de Nacht van het NRC. Uiteindelijk wil ik het doorontwikkelen naar een avondvullende theatervoorstelling waarmee ik uiteindelijk in het najaar van 2020 een Elfstedentocht ga doen door het land. Elf keer Komproeven live on stage. Dat is gewoon gaaf.

Zo zijn er allemaal dingetjes in mijn hoofd. We willen nu weer wat gaan doen met ‘Padoem Patsss’, met de oneliners. Dat weer oppakken met een partij die er achter gaat staan zodat we het platform in elk geval online weer tot leven kunnen brengen. Want televisie heeft er niet zo’n groot belief in, wat ik jammer vind. Ik denk dat het programma best nog levensvatbaar is, maar dan moet je als producerende partij gewoon middelen beschikbaar stellen zodat we wekelijks kunnen opnemen en we dus ook op de actualiteit kunnen zitten. Dat was helaas niet het geval. We moesten twee afleveringen per dag opnemen. Waardoor het geen actualiteitswaarde had en het dus heel random werd. En er dus ook geen incentive is wanneer het lineair wordt uitgezonden. Dan kun je het toch altijd terugkijken wanneer je wilt, want het is toch random. Maar de omroep rekent je weer af op de lineaire cijfers. Dan zit je in een soort van kat en muis Jerry Springer shit waar je niet uit komt. Maar, desalniettemin geloof ik nog steeds in de kracht van het concept en willen we dat online nieuw leven inblazen.

In de komende periode zijn er wel meer dingen die ik ga doen online. ‘Goed bezig’ is een van mijn projecten waarbij het gaat over mijn gezondheid. Sport en afvallen. Ik ben de afgelopen periode 12 of 13 kilo kwijtgeraakt. Die zoektocht naar hoe ik fit word en wat ik moet doen en laten deel ik in een online serie. Die kan ik ook nog wel wat voller maken. Het is nu te incidenteel met dingetjes die ik release. Ook daarover meer in 2020. De bedoeling is om de Nationale Sportmedaille te halen in april of mei en op basis daarvan legitimiteit te vinden om met de Olympische crew mee te gaan naar Tokyo. Klinkt heel debiel, maar ik ga er wel voor.

Thank you for taking the time to read the article and/or watch the video. I hope that you enjoyed it. If you did, don’t forget to hit the clap button (the icon of the hands below or on the left side of your screen) so I know I connected with you. Follow me here on Medium to automagically see new stories pop up on your Medium homepage. Or follow me on LinkedIn, I also share updates and stories there. Thank you for your support!

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project, a playful research project to better understand all dimensions of space to eventually create happy places.

Marcel Kampman

Written by

Founder of Happykamping & Happyplaces Project, author, sensemaker

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project, a playful research project to better understand all dimensions of space to eventually create happy places.

Medium is an open platform where 170 million readers come to find insightful and dynamic thinking. Here, expert and undiscovered voices alike dive into the heart of any topic and bring new ideas to the surface. Learn more

Follow the writers, publications, and topics that matter to you, and you’ll see them on your homepage and in your inbox. Explore

If you have a story to tell, knowledge to share, or a perspective to offer — welcome home. It’s easy and free to post your thinking on any topic. Write on Medium

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store