Hoe Wassili Bertoen ruimte maakt door niet belemmerd te worden door hekken

Happyplaces Stories (video)

Marcel Kampman
Jul 22, 2017 · 9 min read

Ik was online aan het rondwandelen op de Deloitte site en stuitte op het profiel van Wassili:

I have a passion for stimulating people to explore new opportunities. (…) We say: ‘your future business is already on the edge of your current business’. We are the innovative front end of Deloitte and publish the newest business model trends on the edge. We help executives become aware of & profit from these new opportunities. Still on board? Invite me and I’ll be the crazy enthusiast I usually am.

Wat ik van hem wilde leren is, hoe hij op die ‘edge’ handelt en dus telkens heel bewust precies op een grens tussen de een en de andere ruimte, kans, mogelijkheid, paradigma zit. Ik mailde hem en we probeerden af te spreken. Dat ging niet geheel vanzelf. Van het eerste contact in juni 2015 werd het uiteindelijk februari 2017. Toch ontmoetten we elkaar al voor een eerste poging in oktober 2016. Op kantoor, ergens op een vrij anoniem bedrijventerrein in de buurt van Utrecht trof ik hem op een van de ruimtes van een net zo te precies kloppend en te verzorgd kantoorgebouw. Wat al snel bleek, was dat het het absoluut niet het moment was om te gaan filmen. De omgeving, de dagelijkse drukte, een telkens zoemende telefoon hielpen niet mee. We maakten een afspraak dat we een nieuwe afspraak zouden maken. Ik zocht hem een paar maanden later thuis op en vond een heel andere Wassili. Niet edgy, als in gevangen in de dagelijkse corporate omgeving, maar heerlijk zichzelf en relaxed.

‘Je had het over edges. En als we het hebben over de exponentiële technologie en de digitale transformatie, is dat nou een hele heftige transformatie? Of zoals ik zei, just another transformation. Het zal ergens tussenin zitten, maar misschien maken we het allemaal nog spannender omdat we er nú in zitten en het allemaal nú zo beleven. Maar wat voor mij wel een gemene deler is, in eigenlijk alle innovatie, en eigenlijk ook in deze, is dat het gaat over: durf je je te laten inspireren voorbij wat je al weet? Wil je in een systeem denken, in een vast patroon, of durf je te verkennen over de rand heen? En ik denk dat dit ook wel een mooie plek is hier, omdat hier wel paden lopen maar ik merk zelf dat ik juist ook vaak er tussendoor loop. En dat is ook helemaal goed hier. Je ziet ook geen hekken hier. En dat is denk ik het verschil tussen: zie je de kansen, in dit geval van de nieuwe technologieën, of zie je de belemmeringen? Zie je de mogelijkheden of past het niet in het bestaande proces en is het dus een groot probleem?

Als ik heel ver terug ga, is de basis: als je een hek ziet, is dat hek dan dicht en volg je dat. Of, dat is altijd wat mijn moeder mij mooi vertelde, dat ze met haar vader, die zat in een rolstoel. En als ze dan in Zuid-Duitsland op vakantie waren, en ze kwamen een hek tegen, dan zeiden ze: ‘Dit hek, dat is wel dicht, maar dat geldt niet voor ons. Wij moge hier doorheen. Gesteld dat we er niemand schade me berokkenen.’ Het moet geen arrogantie over de grens heen worden. Maar het kan wel zo zijn van dat je denkt: ‘Hé, dat hek is gewoon prima. We kunnen er overheen, we kunnen er omheen, we kunnen het openmaken.’ En zo kijk ik ook in de hele corporate wereld. We hebben met elkaar allemaal hekken gecreëerd. En allemaal systemen en processen. En stel nou dat we daar weer ruimte in denken. Stel dat we nou weer bedenken: ‘Hoe zouden we de potentie van onze mensen, en van klanten en van onze omgeving, ons systeem wat we gemaakt hebben, gaan benutten. In plaats van allemaal bedenken wat allemaal niét kan. Dan is er in één keer heel veel mogelijk.

Mijn droom en overtuiging is dat we hier in West-Europa, zeker een paar jaar geleden een soort Romeins Rijk waren. In zijn nadagen. Rusten op onze lauweren. Goed volvreten. Vooral proberen te behouden wat je al hebt. Terwijl er elders in de wereld zoveel dingen gebeuren die eigenlijk vragen om nieuwe kansen te benutten, dan wel jezelf in ieder geval op je grenzen te verkennen. En als we dat nou wel gaan pakken, dan kunnen wij met al onze kennis en mooie systemen en basisinfrastructuur die zo geweldig is, dan kunnen we al die kansen gaan pakken. Dan kunnen we wél verkennen hoe we met blockchain, met veel minder controle en systemen hele mooie transacties en een heel mooie samenleving kunnen creëren. Kunnen we misschien verkennen hoe we met grote online platformen veel directer, veel authentieker met onze klanten kunnen communiceren. Dan kunnen we vast allemaal redenen verzinnen waarom dat niet kan of moeilijk is, maar stel dat we dat wel pakken. En dat wij proberen hier vol op in te zetten met onze grote organisaties die we al hebben. Als we die leiders en die organisaties kunnen inspireren om dat te gaan doen, wat voor snelheid kunnen we dan hier maken? Hoe mooi kunnen wij geweldig talent uit de hele wereld, in een hele mooie rijke omgeving zoals hier of in Amsterdam, of elders in Europa, de kans geven om zichzelf te ontplooien. En ons te versnellen in die nieuwe richting. Dat is voor mij een drive om te zeggen: ‘Ik denk dat dat heel erg goed kan. Als we met elkaar de noodzaak zien, maar ook als we met elkaar écht willen verkennen.’

Vervolgens moet je dan beseffen dat je niet tegen iedereen moet zeggen dat het allemaal anders moet. Dat is in feite alsof je tegen een immuunsysteem zegt: ‘Hier komt een ziekte aan.’ Die worden allemaal wakker. Je kunt in een grote organisatie en een grote groep mensen bijna als een immuunsysteem zien. Die zullen zich elke keer ook proberen te zetten naar wat ze al kennen. Als de vraag is: welke mensen kunnen we nou inspireren? Een paar cruciale leiders, een aantal cruciale mensen, om over de grenzen heen te gaan verkennen. En als zij dan de verkenning hebben uitgevoerd, dat zij dan een mooie eerste happy place creëren. Die mooie plek die ze creëren, die kan dan weer een paar mensen verleiden om mee te gaan doen. En als we het over digitale transformatie hebben, zal het heel vaak gaan over niet meer alles allemaal zelf doen. Juist met allemaal andere partijen, klein en groot, iets heel mooi nieuws creëren. Vaak met een veel spannender missie en doel dan het zakelijke financiële doel wat we misschien de afgelopen decennia hebben gehad.

En aan dat hele mooie doel, willen dan een heel aantal mensen aan mee doen. Hele inspirerende mensen vaak. Die creëren een eerste mooie omgeving, een eerste mooie plek, de eerste mooie feiten, een eerste mooi succes. Misschien ook wel zelfs een succes in de financiële oude termen. En vervolgens trekken die er steeds meer mensen daar naar toe, verleiden om ook mee te gaan doen, over die grens heen. En dan zeggen we nog helemaal niet tegen het bestaande systeem: ‘Jullie moeten allemaal anders. Het wordt één grote transformatie.’ Want dat is alsof je tegen een immuunsysteem zegt: ‘Word wakker, en ga ageren!’

Vanuit die gedachte zijn er misschien veel minder hekken en barrières dan we denken. Er zijn ook veel meer kansen, die als we er voor open staan, we kunnen gaan pakken. En als we dat nou combineren, die twee gedachtes, dan kunnen wij hier in West-Europa nog weer een volgende slag, een mooie toekomst creëren met elkaar.

En dat gebeurt natuurlijk op heel veel plekken al. Er zijn allemaal, rondom universiteiten, rondom bedrijven gebeurt er van alles, maar volgens mij zit er nog heel veel extra potentie. En dat gaat over: ‘Zie ik hekken en vastomlijnde gebieden waar ik niet voorbij kan’, of durf ik aan de rand, over de rand en op de rand te gaan staan. Om mij heen te kijken alsof ik op een berg sta en het volgende dal en de volgende bergen zie. Of blijf ik in het dal tegen die berg aan kijken en denken: ‘Dat is spannend, daar kom ik niet zo maar op. Sterker nog, ik wil lekker in het dal blijven.’

Waarom die ik dit? Dat vraag ik me natuurlijk ook wel eens af. Ik heb eerst Organisatiepsychologie gestudeerd. Toen ik ging studeren ben ik bij Bedrijfskunde, Economie; een aantal studies wezen kijken. Maar merkte dat het mij meer om de mens ging. Dus toen ben ik dat gaan studeren. Vervolgens dacht ik, als ik in het bedrijfsleven iets van waarde wil toevoegen, dan moet ik niet alleen die mens begrijpen maar toch wel het financiële en strategie. Ik vond het leuk bij een consultancy verder te gaan verkennen. Ik heb daar een aantal projecten gedaan. Maar ik merkte eigenlijk dat ik steeds bezig was om niet in een vakje te willen passen. Dat zal iets met mijn karakter te maken hebben. Dat kan je helemaal psychologiseren. Ik kan het niet precies duiden. Wat ik wél weet, is dat ik er goed in ben. Enerzijds heb ik een traditionele opvoeding gehad in de zin van tradities, normen en waarden. En anderzijds, is dat hek, dat hek hoeft er helemaal niet te zijn. Dat kan ook open voor je. Die combinatie geeft dat ik mijzelf veilig voel in een plek waar wel een aantal tradities spelen, omdat ik weet dat ik daar goed mee kan omgaan. En dat ik daar dan weer degene ben die innovatief is, en anders denkt.

Ik probeer de mensen te appelleren die, en dat is denk ik ook mijn persoon, dat ik ook behoefte heb aan een basisveiligheid. En dat zoek ik, omdat ik tegemoet kom aan mijn ook behoefte aan tradities, omgaan met corporates, Deloitte als platform om dit samen mee te doen. En tegelijkertijd een behoefte aan mooie nieuwe dingen, een beetje spanning opzoeken. Over vermeende grenzen heen kijken. En eigenlijk laten zien dat er heel veel potentie is. Mijn behoefte om onverwachte combinaties te maken, kan ik hier heel mooi in kwijt. En ik merk dat dan mensen, als je die balans vindt tussen oud en nieuw, tussen kansen en wel de verbinding met het heden maken, wel de verbinding met wat er nu speelt, dat je dan beweging krijgt. Want eigenlijk gaat het om mensen in beweging krijgen. En het gaat niet per se om hét nieuwe technologietje tot een nieuw product maken. Dat ook, maar uiteindelijk zullen mensen het moeten gaan maken. Mensen het moeten gaan gebruiken. En dus moet je mensen in beweging krijgen. En dat is wat zo leuk is. Achteraf, als ik terug kijk, mijn opvoeding, mijn studie, en het werk daarna, is de combinatie van mensen in beweging krijgen en niet alleen de ratio.’

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project, a playful research project to better understand all dimensions of space to eventually create happy places.

Marcel Kampman

Written by

Owner at Happykamping, astronaut at Happyplaces Project.

Happyplaces Stories

A library of perspectives from the Happyplaces Project, a playful research project to better understand all dimensions of space to eventually create happy places.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade