Art Rotterdam: oh, oké

“Ergens is het ook wel rustgevend zo. Je krijgt wat je ziet en meer is het niet.”

Abstract Browsing van Rafaël Rozendaal tussen het trappenhuis en het herentoilet.

Één ding weet ik zeker: ik wil nooit meer naar een kunstbeurs en ik wil meteen weer naar een kunstbeurs. Deze ultieme objectificatie van kunst verwerpt de vraag “Wat is kunst?” naar een antwoord: “Dit is het. En meer niet.”.

Art Rotterdam toont de onbenulligheid van moderne kunst als een object en daarmee het belang van context en houvast in een verder abstracte wereld.

Het werk van Rosa Sijben, een jonge kunstenaar en deelnemer aan Prospects & Concepts, is de uitzondering die deze regel bevestigt. In een industriële en geforceerd informele setting presenteert zij Luggage Sculpture. Deze sculptuur is een vorm die volledig aan de eisen van handbagage voldoet, maar het niet is. De ‘koffer’ die Rosa presenteert is slechts een aanleiding die leidt tot dat wat ze in wezen gecreëerd heeft: een ervaring rondom een ding.

Luggage Sculpture van Rosa Sijben, via www.mondriaanfonds.nl

In haar project stelt Rosa de vraag of wij het object hierheen brengen of dat het object ons hier brengt. Het fysieke werk van Rosa is zo inwisselbaar geworden dat de situatie, de vragen en de reacties die om het product heen ontstaan en ontstaan zijn het uiteindelijke kunstwerk vormen. Ik vraag haar of dit uiteindelijk niet voor alle werken geld. Ze antwoord: “Stiekem denk ik van wel.”

“Tja.”

Terwijl kunstmatig intelligente computers steeds dichter bij het menselijke aspect van vormgeven komen, kruipt de hedendaagse, autonome kunstenaar steeds dichter tegen de esthetiek van een gedateerd en gedigitaliseerd universum aan. En de verzamelaar lijkt wereldvreemd.

Verbaast luister ik naar een galeriehouder die een interactief werk verkoopt. Op basis van een willekeurig algoritme selecteert een scherm een selectie figuratieve plaatjes die het vervolgens in een willekeurige volgorde plaatst. De potentiële koper kan het niet geloven. Ik ook niet.

Het wordt steeds drukker op de kunstbeurs en door de werken zie ik de kunst niet meer. Haastig vlucht ik langs de wijn- en sandwichbar naar de pendelbus die naar het Museumpark rijd, want in het museum, daar is het rustig.

Ik zonder mij af in een jaren ’90 screen saver en denk terug aan de koffer van Rosa. Misschien ben ik ook wel een luggage sculpture: een inwisselbaar object dat zich aanpast aan een wereld waarin ik, in zekere zin, wel aan de regels voldoe maar waarvan ik geen integraal onderdeel uitmaak. Sterker nog: misschien zijn we allemaal bagage, haastig op zoek naar een profiel dat ons vormt naar de criteria waar we zo op hopen, verbloemt in pastelroze colberts en vlotte sneakers.

Geript op het internet door mijn favoriete internet kunstenaar. Trots. via @newrafael