ronnie barkan
Mar 6, 2019 · 29 min read

Ronnie Barkan’s speech against Israeli Apartheid in a Berlin court: ‘I stand here today as the accuser, not the accused’

Read below the court statement in Hebrew עברית, German, Spanish, Italian and French.
Jonathan Ofir writes in Mondoweiss, March 6, 2019:

The Humboldt 3, Stavit Sinai, Ronnie Barkan, and Majed Abusalama, receive an award from Copenhagen’s Mayor for Technical and Environmental Affairs, Ninna Hedeager Olsen (far right) in February 2019.

Monday, three activists for Boycotts, Divestments and Sanctions (BDS) against Israel faced a first trial hearing in Berlin for disrupting a talk by Israeli lawmaker Aliza Lavie at Humboldt Wniversity in Berlin (in 2017). The three were pointing out her complicity in war crimes and crimes against humanity.

The three are Ronnie Barkan, Stavit Sinai (both Jewish-Israeli) and Majed Abusalama (Palestinian), known as the “Humboldt 3”.

Although they were recently awarded for their courage by a Copenhagen Mayor, they were regarded as criminals in Berlin. A protest outside the court ahead of the trial featured placards saying “Put Israeli war crimes on trial. NOT those who speak against them”. Ronnie Barkan’s speech, which he held at the opening, was breathtaking:

I stand here today with a sense of pride.

Not the pride of vanity, but pride in knowing that what I did was fundamentally right and done for the greater good.

I also stand here today as the accuser, not the accused.

If there is any wrongdoing on my part then it is of not doing enough to end the grave crimes that the State of Israel is responsible for. The accused today, your honor, are the criminal State of Israel and its accomplices who will be mentioned in this courtroom for aiding and abetting in Israeli crimes against humanity.

I also stand here as a privileged Israeli-Jew who works to dismantle apartheid.

“A privileged Israeli-Jew”, just like the term “apartheid”, is not a matter of personal opinion but strictly a matter of legal definition. You see, your honor, I don’t define myself as being Israeli or Jewish, but that is the way that the State of Israel defines me — that is my legal status under Israeli apartheid.

My citizenship is “Israeli”. But I don’t carry an Israeli nationality because there is no such thing. My nationality according to the state is “Jewish”. My fellow citizens who come from other racial-ethnic backgrounds carry a different nationality. They are also citizens of the state but subjugated second-class citizens — having the same citizenship but a different nationality — it could be “Arab”, “Circassian” or “Druze”. This 2-tier system claims to give the same rights to all its citizens but its whole purpose is to selectively afford the most important rights to one select group while denying it from all the others.

However, my passport which I’m also holding in my hand claims that my nationality is “Israeli”. But that is a lie! Making my passport and every other Israeli passport a fraudulent document. The Israeli Supreme Court already rejected the notion of an “Israeli” nationality — saying it would undermine the very character of the State of Israel! That is very true. Having an “Israeli” nationality — having the same nationality for all the citizens of the state would mean that there would be SOME basis for equality — and that would undermine EVERYTHING that the State of Israel is about. Their internal papers in Hebrew can say whatever they want, but my English speaking paper needs to be a fraudulent document — just imagine what it would look like if it had actually stated the truth!

Today, more than 70 years after the colonization and occupation of Palestine, there is one regime that controls the lives of roughly 19 million people. Only a third of them, about 7 million, are afforded basic human and collective rights. Those are the privileged group that I belong to.

The remaining 12 million live under different forms of oppression:

6 million live in forced exile for the past 7 decades. Many of them are stateless to this day — denied the right to go back home for the sole purpose of maintaining ethnic-purity in that land.

An additional 4 million people suffer under a brutal and barbaric military occupation for the past 5 decades, an occupation that denies their every right, including in many cases their right to life.

Finally, there are the 2 million Israeli citizens who are, at best, subjugated 2nd-class citizens. They are forbidden, by law, from demanding equality, multiculturalism and the rights of minorities — they are forbidden from turning Israel into a democracy.

Given all of that, it is hardly surprising that the UN report on Israeli apartheid by renowned scholars Tilley and Falk, concludes that the State of Israel practices The Crime of Apartheid — one of a few crimes that are classified as a crime against humanity.

The report concludes that all 12 million Palestinians are directly affected by Israeli practices of apartheid. This also includes the millions of Palestinian refugees, some of them are residents of this city and should receive the protection as persecuted people.

But why are they still refugees 70 years later?

For one and only one reason — so that I may be a privileged Israeli-Jew at their expense — they are being punished for the crime of wrong ethnicity.

If the State of Israel is indeed an apartheid state, then everyone in this room would have the moral and possibly the legal obligation to oppose such grave crimes which are carried out on a daily and hourly basis. This is exactly why the Nuremberg principles have been drafted — to urge people like us into action.

When apartheid representative, Member of Knesset Aliza Lavie, arrived at Humboldt University, she arrived on an explicit mission to go after the BDS campaign that challenges Israeli criminal policies which Lavie tries hard to protect and promote. Lavie is not only Chair of the anti-BDS lobby in the parliament, she was also a member of the Defense & Foreign Affairs Committee which decided and oversaw the massacre of 2200 people in Gaza in July 2014, including the murder of 551 babies and children. Ironically, she was also the Head of Mission to the European Council — where she appeared on several occasions in order to defend Israeli violations — from defending the systemic mass incarceration and torture of Palestinian children, to defending the massacre of unarmed demonstrators along the fence of the Gaza ghetto — demonstrators whose simple and basic demand is to go back to their homes.

When I confronted Lavie at Humboldt University, I did not only oppose her criminal presence there but also went above and beyond to explain the UN report which I was holding in my hand, trying to educate her on her own crimes. As I was leaving I actually handed her the report and asked her to read it.

The fact that we are standing here today only comes to show that she has yet to read the report and has yet to express remorse for her actions. We also know that she has yet to be put on trial.

That is until today — since this court is in a position to change all of that. I therefore expect your honor to take the legal considerations surrounding The Crime of Apartheid seriously.

Because after all, where, if not in Berlin, should I be able to speak up against the clearest expressions of human depravity?

Where, if not in Berlin, should we be able to stand up to a barbaric system that differentiates between the ubermenschen and the untermenschen — based on racial and ethnic characteristics?

Where, if not in Berlin, as a grandson of those survivors who only needed the world to speak up — should we voice out loud our message that We Will Not Be Silent and call on others to never be silent again?

And if this court will choose to look the other way, I would like to remind it that I have a track record of disrupting official apartheid representatives and that there is no suitable punishment that will stop me from doing so in the future — until Israeli crimes against humanity had been abolished.

That would be my legacy in that case.

I only wonder what would be this court’s legacy?

The four-hour hearing was not sufficient in order to conclude the case, and the next hearing will take place on Monday, March 11th, at 9:00 am, also at the Moabit Court in Berlin. I have spoken with Ronnie, who says that they hope for a large crowd next time too. This time, the small hall which could hold about 25 people, meant that about 40 people were outside the hall, sometimes rotating with each other. Just about all of them were in solidarity with the Humboldt 3. Ronnie said that the judge was generally patient, and allowed for political expression, with little comment — but that she also expressed a sense of impatience with this case, where the formal charges are that of “trespassing and assault”, although there was no actual trespassing nor assault by the defendants. “I have more important cases to deal with”, the judge said as the time neared the 4-hour limit, Ronnie tells me — as she saw that this would obviously require a further hearing. The defendants are certainly interested in this continuing — they want to invite witnesses and present evidence, and they pointed out that it was not them who called for these charges to be put against them. So the Humboldt 3 are happy to be continuing next week, in what for them is a trial against the real criminals — Israel and its apologists, who have decided to put them on trial for calling out Israeli crimes.

The legal status of all roughly 19 million sons and daughters of the land who are directly affected by Israeli apartheid. Table by Ronnie Barkan.

The following statement was given in Hebrew with simultaneous translation for the judge in German:
אני עומד כאן היום בתחושת גאווה.
לא גאווה של יהירות, אלא גאווה מן הידיעה כי מה שעשיתי הוא צודק ביסודו ונעשה לטובת הכלל.

אני עומד כאן היום גם כמאשים, לא כנאשם.
אם עשיתי עוול כלשהו, הרי הוא שלא עשיתי מספיק כדי לשים קץ לפשעים הנוראים שמדינת ישראל אחראית להם. הנאשמים היום, כבוד השופטת, הם מדינת ישראל ועוזריה הנוטלים חלק בפשעים נגד האנושות ואשר יוזכרו כאן באולם המשפט.

אני עומד כאן גם כישראלי-יהודי בעל פריבילגיות, אשר פועל לפירוק משטר האפרטהייד.
השימוש במונח ”ישראלי-יהודי בעל פריבילגיות“, בדיוק כמו השימוש במונח ”אפרטהייד“, אינו עניין של דעה אישית אלא של הגדרה משפטית. אני לא מגדיר את עצמי כישראלי או כיהודי, כבוד השופטת — זו היא הדרך שבה מדינת ישראל בוחרת להגדיר אותי — זהו המעמד החוקי שלי תחת משטר האפרטהייד בישראל.

האזרחות שלי היא ”ישראלית“. אבל אין לי לאום ישראלי משום שאין דבר כזה. הלאום שלי, עפ”י הגדרת המדינה, הוא ”יהודי“. אזרחי ישראל המגיעים מרקע גזעי-אתני אחר הם בעלי לאום אחר. גם הם אזרחי המדינה, אבל משועבדים תחתה וחיים כאזרחים סוג ב’ — בעלי אותה האזרחות אך לאום שונה — ”ערבי“, ”צ’רקסי“ או ”דרוזי“. מדובר במערכת בעלת שתי שכבות הטוענת למתן אותן הזכויות עבור כל אזרחיה כאשר בפועל כל מטרתה היא מתן הזכויות החשובות באופן סלקטיבי ולקבוצה אחת בלבד, תוך כדי מניעת זכויות מכל השאר.

עם זאת, הדרכון אשר אני מחזיק בידי טוען כי יש לי לאום ”ישראלי“. אבל זהו שקר! למעשה, הדרכון שלי כמו כל דרכון ישראלי אחר הוא מסמך מזויף. בית המשפט העליון כבר דחה את הרעיון של לאום ”ישראלי“, בטענה כי דבר זה יערער על אופיה הבסיסי של מדינת ישראל! זה נכון. הכרה בלאום ”ישראלי“ — הכרה באותו לאום עבור כלל אזרחי המדינה — פירושה כי יהיה בסיס כלשהו לשוויון — וזה בהחלט מערער על כל הבסיס הקיומי של מדינת ישראל. המסמכים הפנימיים בעברית יכולים לומר על דבר, אבל המסמך שלי באנגלית חייב להיות מסמך מזויף — תארי לעצמך איך זה היה נראה אם ​​הוא היה מצהיר על האמת!

כיום, למעלה מ-70 שנה אחרי הכיבוש הקולוניאלי של פלסטין, קיים משטר אחד השולט על חייהם של כ-19 מיליון בני אדם. רק לשליש מהם, כ-7 מיליון, מוענקות זכויות אדם בסיסיות וקולקטיביות. זו היא הקבוצה הפריבילגית שאני שייך לה.

12 המיליון הנותרים חיים תחת צורות שונות של דיכוי:
6 מיליון חיים בגלות כפויה במשך 7 העשורים האחרונים. רבים מהם חסרי מעמד עד עצם היום הזה — ומשוללים את הזכות לשוב הביתה רק בגלל סיבה אחת, למען השמירה על טוהר אתני בארץ.
4 מיליון נוספים סובלים תחת כיבוש צבאי אכזרי וברברי במשך 5 העשורים האחרונים, כיבוש השולל את את כל זכויותיהם, כולל במקרים רבים את זכותם לחיים.
לבסוף, ישנם 2 מיליון אזרחי ישראל שהם, במקרה הטוב, אזרחים משועבדים מדרגה שנייה. הם מנועים, על פי חוק, מלדרוש שוויון, רב-תרבותיות וזכויות למיעוטים — אוסרים עליהם מלהפוך את ישראל לדמוקרטיה.

בהינתן כל זאת, לא מפתיע כי דו”ח האו”ם בנוגע לאפרטהייד הישראלי, שנערך על ידי חוקרים בעלי שם, טילי ופאלק, מסיק כי מדינת ישראל מקיימת את פשע האפרטהייד — אחד הפשעים הבודדים המסווגים כפשע נגד האנושות.

הדו”ח מסיק כי כל 12 מיליון הפלסטינים מושפעים באופן ישיר ממדיניות האפרטהייד הישראלית. זה כולל גם את מיליוני הפליטים הפלסטינים, חלקם תושבי העיר הזו אשר זקוקים להגנה כאנשים נרדפים.

אבל מדוע הם עדיין פליטים 70 שנה מאוחר יותר?מסיבה אחת ויחידה — כדי שאני אוכל להיות ישראלי-יהודי בעל פריבילגיות על חשבונם — הם נענשים על הפשע של מוצאם האתני הלא נכון.

אם מדינת ישראל היא אכן מדינת אפרטהייד, הרי שלכל אחד כאן באולם תהיה החובה המוסרית ואולי גם המשפטית להתנגד לפשעים חמורים אלה הנעשים על בסיס יומיומי. זוהי בדיוק הסיבה שבגללה נכתבו עקרונות נירנברג — לדחוק באנשים כמונו לפעולה.

כאשר הגיעה נציגת האפרטהייד, ח”כ עליזה לביא, לאוניברסיטת הומבולדט, היא הגיעה למען משימה מפורשת להתנגד לקמפיין ה BDS, אשר מאתגר את המדיניות הפושעת של ישראל ואשר לביא מנסה להגן ולקדם. לביא היא לא רק ראש הלובי נגד BDS בפרלמנט, היא גם חברה בוועדת החוץ והביטחון אשר החליטה על טבח של 2200 אנשים בעזה במהלך יולי 2014, כולל הרצח של 551 ילדים ותינוקות. באופן אירוני, היא שימשה גם כראש המשלחת למועצת אירופה — שם היא הופיעה במספר הזדמנויות על מנת להגן על הפרות ישראליות — מהכליאה השיטתית והעינויים כלפי קטינים פלסטינים, להגנה על הטבח של מפגינים בלתי חמושים לאורך הגדר של גטו עזה — מפגינים שכל בקשתם היא לשוב לביתם.

כשעמדתי מול לביא באוניברסיטת הומבולדט, לא רק התנגדתי לנוכחותה הפלילית שם, אלא גם עשיתי מעל ומעבר כדי להסביר את דו”ח האו”ם שאחזתי בידי, בניסיון לחנך אותה לגבי הפשעים שלה עצמה. כשיצאתי מהאולם אף מסרתי לה, למעשה, את הדו”ח וביקשתי ממנה לקרוא אותו.

העובדה שאנו עומדים כאן היום באה רק להראות שהיא עדיין לא קראה את הדו”ח ועדיין לא הביעה חרטה על מעשיה. אנחנו גם יודעים שטרם הועמדה לדין.

אך היום הדברים עשויים להשתנות — מאחר ובית המשפט נמצא בעמדה לשנות את כל זה. לפיכך, אני מצפה מכבודך לקחת את השיקולים המשפטיים סביב פשע האפרטהייד במלוא הרצינות.

אחרי הכל, היכן, אם לא בברלין, אני אמור להיות מסוגל לדבר נגד הביטויים הבוטים ביותר של חוסר אנושיות?

היכן, אם לא בברלין, אנו אמורים לעמוד אל מול מערכת ברברית המבדילה בין אנשים-עליונים לתתי-אדם — על בסיס מוצאם הגזעי והאתני?

היכן, אם לא בברלין, אני אמור לפעול כנכד של ניצולי שואה אשר היו זקוקים שהעולם ידבר בשמם — ולדרוש שנשמיע את קולנו באופן ברור, כי אנו לא נשתוק עוד?

ואם בית המשפט יבחר להתעלם מכל אלה, הייתי מעוניין להזכיר לבית המשפט שיש לי עבר עשיר של הפרעה לנציגי האפרטהייד וכי אין עונש אשר ימנע ממני מלעשות זאת בעתיד — עד אשר ישראל תחדול מלבצע פשעים נגד האנושות.

במקרה זה, זאת תהיה המורשת שלי.
אני תוהה מה תהיה המורשת של בית המשפט?

Ich stehe hier heute und verspüre ein gewisses Maß an Stolz. Nicht den Stolz der Eitelkeit, sondern den Stolz, der daraus resultiert, dass ich weiß, dass ich etwas grundlegend Richtiges getan habe und dies einem größeren Wohl zuliebe.

Ich stehe hier heute als Ankläger und nicht als Beschuldigter.
Wenn ich mir irgendetwas zu schulden habe kommen lassen, dann wäre dies, nicht genug getan zu haben, um die schweren Verbrechen des Staates Israel zu beenden. Der Angeklagte heute, Euer Ehren, ist der kriminelle Staat Israel und seine Komplizen, die in diesem Gerichtsraum aufgrund ihrer Hilfeleistung bei den israelischen Verbrechen gegen die Menschlichkeit benannt werden sollen.

Ich stehe hier heute auch als privilegierter jüdischer Israeli, der am Abbau der Apartheid mitbeteiligt ist.
“Privilegierter jüdischer Israeli” ist genau wie der Apartheidsbegriff keine Sache der persönlichen Meinung, sondern strikt im Sinne der juristischen Definition gemeint. Sehen Sie, Euer Ehren, ich betrachte mich selbst weder als Israeli noch als jüdisch, aber es ist der israelische Staat, der mich als solchen definiert- es handelt sich dabei um meinen legalen Status unter israelischer Apartheid.

Meine Staatsbürgerschaft ist “israelisch”. Aber ich habe keine israelische Nationalität, weil nichts desgleichen existiert. Meine Nationalität laut Staat ist “jüdisch”. Meine Mitbürger anderer ethnischer Herkunft hingegen haben eine andere Nationalität. Sie sind ebenso Staatsbürger, aber unterworfene Bürger zweiter Klasse- die zwar dieselbe Staatsbürgerschaft haben, aber eben eine andere Nationalität- z.B. “arabisch”, “tscherkessisch” oder “drusisch”. Dieses zweistufige System gibt vor allen seinen Bürgern exakt dieselben Rechte zu geben, aber der ganze Sinn besteht letztlich darin, einer auserwählten Gruppe die wichtigsten Rechte zuzugestehen während alle anderen davon ausgeschlossen werden.

Wie auch immer, mein Reisepass, den ich hier in den Händen halte, behauptet, meine Nationalität sei “israelisch”. Aber dies ist eine Lüge! Eine Lüge, die meinen Reisepass und den eines jeden anderen Israelis in ein betrügerisches Dokument verwandelt. Bereits der israelische Oberste Gerichtshof hat das Konzept einer “israelischen Nationalität” verworfen- und dies mit der Begründung, dass ein solcher Status den Charakter des Staates Israel in einem kritischen Punkt unterminieren würde! Das ist tatsächlich richtig. Gäbe es so etwas wie eine “israelische” Nationalität und gälte diese für alle Bürger des Staates, so könnte daraus die Basis für zumindest ein gewisses Maß an Gleichberechtigung entstehen- und dies würde ALLES untergraben wofür der israelische Staat steht. Die mehr internen Dokumente auf Hebräisch können behaupten was auch immer sie wollen, aber meine englischsprachigen Dokumente müssen zwingend von betrügerischem Charakter sein- wie sähe das sonst aus wenn tatsächlich die Wahrheit dort angegeben wäre!

Heute, mehr als 70 Jahre nach der Kolonisierung und Besatzung Palästinas, gibt es ein Regime welches die Leben von ungefähr 19 Millionen Menschen kontrolliert. Nur einem Drittel von ihnen, ungefähr 7 Millionen Menschen, werden grundlegende individuelle und gruppenbezogene Rechte zugesprochen. Dabei handelt es sich um die privilegierte Gruppe, der ich selbst angehöre. Die verbleibenden 12 Millionen leben unter verschiedenen Formen der Unterdrückung:

Sechs Millionen leben in einem erzwungenen Exil und dies bereits seit sieben Jahrzehnten. Viele von ihnen sind staatenlos bis auf den heutigen Tag- ihnen wird das Recht nach hause zurückzukehren aus einem einzigen Grunde vorenthalten, nämlich dem, ethnische “Reinheit” in diesem Land aufrecht zu erhalten.
Weitere vier Millionen Menschen leiden seit fünf Jahrzehnten unter einer brutalen und barbarischen Militärbesatzung, einer Besatzung, die ihnen jegliches Recht verweigert, häufig sogar das Recht zu leben.

Zuletzt sind da noch zwei Millionen israelische Bürger, die bestenfalls Bürger zweiter Klasse sind. Diesen ist es, und zwar gesetzlich, verboten, Gleichberechtigung, kulturelle Vielfalt und Minderheitenrechte zu verlangen- ihnen wird also verboten, Israel in eine Demokratie zu verwandeln.

Wenn man all dies in Betracht zieht, überrascht es wenig, dass der UN-Bericht der berühmten Gelehrten Tilley und Falk zu dem Schluss kommt, dass der Staat Israel das Verbrechen Apartheid praktiziert- eines von nur wenigen Verbrechen also, die als Verbrechen gegen die Menschlichkeit gebrandmarkt werden.

Der Bericht kommt zu dem Ergebnis, dass alle 12 Millionen Palästinenser direkt durch Israels Apartheidspraxis tangiert werden. Dies beinhaltet auch die Millionen palästinensische Flüchtlinge, von denen einige Bürger dieser Stadt sind und den Status einer verfolgten Minderheit beanspruchen können sollten.

Aber warum gibt es noch nach 70 Jahren Flüchtlinge? Aus einem einzigen Grunde, nämlich damit ich ein privilegierter israelischer Jude auf ihre Kosten sein kann. Sie werden also dafür bestraft, der falschen Ethnie anzugehören.

Wenn der Staat Israel tatsächlich ein Apartheidsstaat ist, dann hat jeder Mensch in diesem Raum die moralische und möglicherweise auch die legale Verpflichtung gegen diese schwerwiegenden Verbrechen, die auf einer täglichen, einer stündlichen Basis praktiziert werden, auf zu stehen, um sie zu verhindern. Genau darum ging es in den Nürnberger Kriegsverbrecherprozessen: Leute wie uns dazu zu zwingen, endlich zu handeln.

Als die Apartheids-Repräsentantin und das Knesset-Mitglied Aliza Lavie zur Humboldt Universität kam, tat sie das explizit mit dem Ziel, um die BDS-Kampagne zu verfolgen, die eben jene kriminelle israelische Praxis herausfordert und anprangert, die Lavie so hart zu verteidigen und fördern versucht. Lavie ist nicht nur Vorsitzende der Anti-BDS-Lobby im Parlament, sie war auch Mitglied eben jenes Verteidigungs- und Außenpolitik-Komittees, welches das Gaza-Massaker vom Juli 2014 beschloss und lenkte, ein Massaker, dem 2200 Menschen zu Opfer fielen, darunter 551 Babies und Kinder. Ironischerweise war sie auch Vorsitzende der israelischen Abordnung beim Europarat wo sie mehrfach auftrat um israelische Rechtsbrüche zu verteidigen; dabei ging es von Verbrechen wie der systematischen Massenverhaftung und Folter palästinensischer Kinder bis hin zu dem Massaker an unbewaffneten Demonstranten entlang des Zauns des Gaza-Ghettos- Demonstranten also deren einfache und grundlegende Forderung lautet, nach hause gehen zu dürfen.

Als ich Lavie an der Humboldt Universität konfrontierte,, stellte ich mich nicht ihrer kriminellen Anwesenheit entgegen, sondern tat alles mir irgend mögliche, um die Botschaft des erwähnten UN-Berichts, den ich in meinen Händen hielt, zu erklären und sie über ihre eigenen Verbrechen aufzuklären. Während ich den Raum verließ überreichte ich ihr sogar den Bericht und bat sie ihn zu lesen.

Die Tatsache, dass ich heute hier stehe, illustriert nur die Tatsache, dass sie diesen Bericht noch nicht gelesen, geschweige denn Reue über ihre Taten gezeigt hat. Wir wissen auch, dass sie noch nicht vor einer Anklagebank steht.

Das gilt jedoch nur bis heute, bis jetzt- denn dieses Gericht ist in einer Position all dies zu ändern. Ich erwarte daher vom Hohen Gericht, dass es die juristischen Erwägungen im Zusammenhang mit dem Verbrechen Apartheid ernst nimmt.

Denn wo, wenn nicht in Berlin, sollte es mir möglich sein, gegen die klarsten Zeichen menschlicher Niedertracht aufstehen zu können?

Wo, wenn nicht in Berlin, sollten wir in der Lage sein gegen ein barbarisches System aufzustehen, dass zwischen Übermenschen und Untermenschen differenziert und dies auf rassischer und ethnischer Basis?

Wo, wenn nicht in Berlin, sollte ich als Enkel von Schoah-Überlebenden, die auf eine Welt angewiesen waren, die ihre Stimme erhoben hätte- wo wenn nicht hier sollten wir unsere Botschaft verkünden, dass WIR NICHT ZUM SCHWEIGEN GEBRACHT WERDEN KÖNNEN und dass wir andere ebenfalls dazu aufrufen nie wieder zu schweigen?

Und falls sich dieses Gericht dafür entscheiden sollte, lieber den Blick abzuwenden, dann möchte ich es daran erinnern, dass ich bereits eine ganze Reihe von Unterbrechungen der Auftritte von offiziellen Apartheids-Repräsentanten auf dem Kerbholz habe und dass es keine angemessene Strafe gibt, die mich davon in der Zukunft abhalten könnte- es sei denn Israels Verbrechen gegen die Menschlichkeit wären endlich Vergangenheit.

Das wäre dann mein Vermächtnis in diesem Fall.
Ich frage mich, was das Vermächtnis dieses Gerichts sein wird?

Discurso de Ronnie Barkan contra el apartheid israelí ante un tribunal de Berlín: “Hoy estoy aquí como acusador, no como el acusado”.

Jonathan Ofir, 6 de marzo de 2019

FOTO: Stavit Sinai, Ronnie Barkan y Majed Abusalama, conocidos como Humboldt 3, reciben un premio del edil del Ayuntamiento de Copenhague para Asuntos Técnicos y Ambientales, Ninna Hedeager Olsen en febrero de 2019.

El lunes, tres activistas de la campaña de Boicot, Desinversiones y Sanciones (BDS) contra Israel tuvieron en Berlín la primera vista ante el juez por interrumpir una charla de la legisladora israelí Aliza Lavie en la Universidad Humboldt de Berlín (en 2017). Los tres denunciaron su complicidad en crímenes de guerra y crímenes de lesa humanidad.

Los tres son Ronnie Barkan, Stavit Sinai (ambos judíos-israelíes) y Majed Abusalama (palestino), conocidos como “Humboldt 3”.

Aunque recientemente fueron premiados por su valor por la alcaldía de Copenhague, en Berlín fueron tratados como criminales. Una protesta fuera del juzgado antes del juicio mostraba pancartas que decían: “Juzguen los crímenes de guerra israelíes. NO a los que hablan contra ellos”.

El discurso de Ronnie Barkan durante la apertura del juicio fue impresionante:

Hoy siento orgullo por estar aquí.

No es el orgullo de la vanidad, sino el orgullo de saber que lo que hice fue fundamentalmente correcto y hecho por el bien común.

También estoy aquí hoy como acusador, no como acusado.

Si hay algún delito de mi parte, sería el de no hacer lo suficiente para poner fin a los crímenes graves de los que es responsable el Estado de Israel. Los acusados ​​de hoy, Su Señoría, son el Estado criminal de Israel y sus cómplices, a quienes nos referiremos en este juzgado por ayudar e incitar a los crímenes israelíes contra la humanidad.

También estoy aquí como un privilegiado judío israelí que trabaja para desmantelar el apartheid.

“Un privilegiado judío israelí”, al igual que el término “apartheid”, no es una cuestión de opinión personal, sino estrictamente una cuestión de definición legal. Verá, Su Señoría, no me defino como israelí o como judío, pero esa es la forma en que el Estado de Israel me define, ese es mi estatus legal bajo el apartheid israelí.

Mi ciudadanía es “israelí”. Pero no tengo una nacionalidad israelí porque no existe tal cosa. Mi nacionalidad según el estado es “judía”. Mis conciudadanos que provienen de otros orígenes étnico-raciales tienen una nacionalidad diferente. También son ciudadanos del Estado, pero ciudadanos de segunda clase oprimidos, que tienen la misma ciudadanía pero una nacionalidad diferente, sean “árabes”, “circasianos” o “drusos”. Este sistema de 2 niveles pretende que otorga a todos sus ciudadanos los mismos derechos, pero su propósito principal es ofrecer selectivamente los derechos más importantes a un grupo selecto y negarlo a todos los demás.

Sin embargo, el pasaporte que sostengo en la mano afirma que mi nacionalidad es “israelí”. ¡Pero eso es una mentira! Convierte mi pasaporte y cualquier otro pasaporte israelí en un documento fraudulento. La Corte Suprema de Israel ha rechazado la noción de nacionalidad “israelí”, alegando que socavaría el carácter mismo del Estado de Israel. Eso es muy cierto. Tener una nacionalidad “israelí” — tener la misma nacionalidad para todos los ciudadanos del Estado significaría que habría ALGUNA base para la igualdad — y eso minaría TODO lo esencial del Estado de Israel. Sus documentos internos en hebreo pueden decir lo que quieran, pero mi documento en habla inglesa debe ser un fraude. ¡Imagínese lo que significaría si realmente constatase la verdad!

Hoy, más de 70 años después de la colonización y ocupación de Palestina, hay un régimen que controla las vidas de aproximadamente 19 millones de personas. Solo un tercio de ellos, unos 7 millones, tienen derechos humanos y colectivos básicos. Ese es el grupo privilegiado al que pertenezco.

Los 12 millones restantes viven bajo diferentes formas de opresión:

6 millones viven en el exilio forzado durante las últimas 7 décadas. Hasta el día de hoy, muchos de ellos son apátridas: se les niega el derecho de regresar a casa con el único propósito de mantener la pureza étnica en ese territorio.

Otros 4 millones de personas sufren bajo una brutal y bárbara ocupación militar durante las últimas 5 décadas, una ocupación que niega todos sus derechos, incluido en muchos casos su derecho a la vida.

Finalmente, hay 2 millones de ciudadanos israelíes que son, en el mejor de los casos, ciudadanos oprimidos de segunda clase. Se les prohibe, por ley, exigir la igualdad, el multiculturalismo y los derechos de las minorías y tienen prohibido convertir a Israel en una democracia.

Teniendo en cuenta todo esto, no es sorprendente que el informe de la ONU sobre el apartheid israelí por parte de dos reconocidos eruditos, Tilley y Falk, concluya que el Estado de Israel practica el Crimen de Apartheid, uno de los pocos delitos que se clasifican como un crimen contra la humanidad.

El informe concluye que la totalidad de 12 millones de palestinos están directamente afectados por las prácticas israelíes de apartheid. Esto también incluye a los millones de población palestina refugiada, parte de la cual reside de esta ciudad y debería recibir protección como personas perseguidas.

Pero, ¿por qué siguen siendo refugiados 70 años después?

Por una y solo una razón, para que otros como yo podamos ser privilegiados judíos israelís a sus expensas, están siendo castigados por el delito de etnicidad equivocada.

Si el Estado de Israel es efectivamente un estado de apartheid, entonces todos en esta sala tendrían la obligación moral y posiblemente la obligación legal de oponerse a delitos tan graves que se cometen a diario y continuamente. Esta es exactamente la razón por la que se han redactado los principios de Nuremberg: para instar a las personas como nosotros a la acción.

Cuando la representante del apartheid y miembro de la Knesset Aliza Lavie, llegó a la Universidad Humboldt, llegó con la misión explícita de perseguir la campaña BDS que desafía las criminales políticas israelíes que Lavie trata de proteger y promover. Lavie no solo es la presidenta del lobby anti-BDS en el parlamento, sino que también fue miembro del Comité de Defensa y Asuntos Exteriores que decidió y supervisó la masacre de 2200 personas en Gaza en julio de 2014, incluido el asesinato de 551 bebés y menores. Irónicamente, también fue la Jefa de la Misión ante el Consejo Europeo, donde se presentó en varias ocasiones para defender las violaciones israelíes, desde defender el encarcelamiento masivo y sistemático de niños palestinos hasta defender la masacre de manifestantes desarmados a lo largo del cerco del gueto de Gaza: manifestantes cuya demanda simple y básica es regresar a sus hogares.

Cuando me enfrenté a Lavie en la Universidad Humboldt, no solo me opuse a su presencia criminal allí, sino que fui más allá para explicar el informe de la ONU que tenía en mis manos, tratando de educarla sobre sus propios delitos. Cuando me iba, le entregué el informe y le pedí que lo leyera.

El hecho de que estemos aquí hoy solo demuestra que todavía tiene que leer el informe y todavía tiene que expresar remordimiento por sus acciones. También sabemos que aún no se la ha juzgado.

Eso hasta hoy en día, ya que este tribunal está en condiciones de cambiar todo eso. Por lo tanto, espero que Su Señoría tome en serio las consideraciones legales que rodean al Crimen de Apartheid.

Porque, después de todo, ¿dónde, si no en Berlín, debería poder expresarme en contra de las manifestaciones más claras de la depravación humana?

¿Dónde, si no es en Berlín, deberíamos poder enfrentarnos a un sistema bárbaro que diferencia entre Übermenschen y Untermenschen, basado en características raciales y étnicas?

¿Dónde, si no en Berlín, como nieto de los sobrevivientes que solo necesitaban que el mundo alzara su voz, deberíamos expresar nuestro mensaje de que no permaneceremos en silencio y demandar a los demás que nunca más vuelvan a callar?

Y si este tribunal decide mirar hacia otro lado, me gustaría recordarle mi historial de perturbar actos de los representantes oficiales del apartheid y que no hay castigo que pueda impedirme hacerlo en el futuro, hasta que hayan sido abolidos los crímenes contra la humanidad cometidos por Israel.

Este sería mi legado en ese caso.

Sólo me pregunto cuál sería el legado de este tribunal.

La vista de cuatro horas no fue suficiente para concluir el caso, y la siguiente audiencia será el lunes 11 de marzo, a las 9 de la mañana, también en el Juzgado Penal de Moabit en Berlín.

He hablado con Ronnie, quien dice que la próxima vez también esperan una gran multitud. Esta vez, la pequeña sala que podía albergar a unas 25 personas, significó que otras 40 personas estaban fuera de la sala, a veces rotando entre sí. Casi todos ellos se solidarizaron con Humboldt 3. Ronnie dijo que el juez era generalmente paciente y que permitía la expresión política, con pocos comentarios, pero que también expresó impaciencia con este caso, donde los cargos son formales. El de “allanamiento y agresión”, aunque no hubo allanamiento real ni agresión por parte de los acusados. “Tengo casos más importantes con los que lidiar”, dijo el juez cuando se acercaba el límite de 4 horas, comenta Ronnie, al ver que obviamente requeriría una vista adicional. Los acusados ​​ciertamente están interesados ​​en que esto continúe: quieren invitar a testigos y presentar pruebas, y señalaron que no fueron ellos quienes pidieron que se presentaran estos cargos en su contra. Así que Humboldt 3 se congratulan de continuar la próxima semana, en lo que para ellos es un juicio contra los verdaderos criminales: Israel y sus apologistas, que han decidido llevarlos a juicio por denunciar los crímenes israelíes.

Dichiarazione di Ronnie Barkan alla prima udienza del processo ai “Tre di Humboldt” a Berlino.

“Dove, se non a Berlino, come nipote di quei sopravvissuti che avevano bisogno solo del mondo per parlare, dovremmo esprimere a voce alta il nostro messaggio, ovvero che non staremo in silenzio e che chiederemo agli altri di non stare mai più in silenzio?”

Ronnie Barkan — Berlino, 4 marzo 2019

Foto di copertina: Ronnie Barkan (da Fresno People’s Media)

Questa è la mia dichiarazione alla Corte, rilasciata in ebraico (e tradotta in tedesco) il 4 marzo 2019, # Humboldt3 a Berlino.

“Sono qui oggi con un senso di orgoglio.

Non l’orgoglio della vanità, ma l’orgoglio di sapere che quello che ho fatto era fondamentalmente giusto e fatto per il bene superiore.

Oggi sono qui come accusatore, non come accusato.

Se da parte mia c’è stata una qualche violazione della legge, non sto comunque facendo abbastanza per porre fine ai gravi crimini di cui lo Stato di Israele è responsabile. Vostro Onore,oggi l’accusato è lo Stato criminale d’Israele e i suoi complici che saranno nominati in questa aula di tribunale per aver favorito i crimini israeliani contro l’umanità.

Sono anche qui come Ebreo israeliano privilegiato che lavora per smantellare l’apartheid.

” Ebreo israeliano privilegiato”, proprio come il termine “apartheid”, non è una questione di opinione personale, ma di stretta definizione legale. Vedete, Vostro Onore, io non mi definisco Israeliano o Ebreo, poiché questo è il modo in cui lo Stato di Israele mi definisce,questo è il mio status legale sotto l’apartheid israeliano.

La mia cittadinanza è “israeliana”. Ma io non ho una nazionalità israeliana perché tale nazionalità non esiste. La mia nazionalità secondo lo Stato è “ebraica”. I miei concittadini che provengono da altri background etnici-razziali hanno una diversa nazionalità. Sono cittadini del mio stesso Stato ma cittadini soggiogati di seconda classe; avendo la stessa cittadinanza ma una diversa nazionalità possono essere “Arabi”, “Circassi” o “Drusi”. Questo sistema a due livelli afferma di concedere gli stessi diritti a tutti i suoi cittadini, ma il suo unico scopo è quello di concedere in modo selettivo i diritti più importanti a un gruppo selezionato, negandolo a tutti gli altri.

Tuttavia, il passaporto che sto tenendo in mano sostiene che la mia nazionalità è “israeliana”. Ma questa è una bugia! Questo rende il mio passaporto e ogni altro passaporto israeliano un documento fraudolento. La Corte Suprema israeliana ha già respinto la nozione di nazionalità “israeliana” , affermando che minerebbe il vero carattere dello Stato di Israele! Questo è assolutamente vero. Avere una nazionalità “israeliana”, avere la stessa nazionalità per tutti i cittadini dello Stato significherebbe che ci sarebbe una qualche base per l’uguaglianza e ciò minerebbe TUTTO ciò che riguarda lo Stato di Israele. I loro documenti interni in ebraico possono dire tutto ciò che vogliono, ma il mio documento in lingua inglese è un documento fraudolento . immaginate come sarebbe se dichiarasse effettivamente la verità!

Oggi, a più di 70 anni dalla colonizzazione e dall’occupazione della Palestina, esiste un regime che controlla la vita di circa 19 milioni di persone. Solo a un terzo di essi, circa 7 milioni, sono concessi diritti umani e collettivi di base. Quelli sono il gruppo privilegiato a cui appartengo.

I restanti 12 milioni vivono sotto diverse forme di oppressione:

6 milioni vivono in esilio forzato da 7 decenni. Molti di loro sono tutt’ora apolidi, in quanto Israele ha negato loro il diritto di tornare a casa con l’unico scopo di mantenere la purezza etnica in quella terra.

Altri 4 milioni di persone soffrono di un’occupazione militare brutale e barbarica da 5 decenni, un’occupazione che nega loro ogni diritto, incluso in molti casi il diritto alla vita.

Infine, ci sono 2 milioni di cittadini israeliani che, nel migliore dei casi, sono cittadini di 2a classe. A loro è vietato, per legge, chiedere uguaglianza, multiculturalismo e diritti delle minoranze, a loro è proibito trasformare Israele in una democrazia.

Considerando tutto ciò, non sorprende che il rapporto delle Nazioni Unite sull’apartheid israeliano dei rinomati studiosi Tilley e Falk, concluda che lo Stato di Israele pratica il crimine dell’apartheid, uno dei pochi crimini che sono classificati come un crimine contro l’umanità.

Il rapporto conclude che tutti i 12 milioni di Palestinesi sono direttamente colpiti dalle pratiche israeliane di apartheid. Questo include anche i milioni di rifugiati palestinesi, alcuni dei quali sono residenti in questa città e dovrebbero ricevere protezione come persone perseguitate.

Ma perché sono ancora rifugiati 70 anni dopo?

Per una e una sola ragione : vengono puniti per il reato di etnia sbagliata, così che io, a loro spese, possa essere un Ebreo israeliano privilegiato.

Se lo Stato di Israele è effettivamente uno Stato di apartheid, allora tutti in questa stanza avrebbero l’obbligo morale e forse legale di opporsi a tali gravi crimini che vengono perpetrati su base giornaliera e oraria. Questo è esattamente il motivo per cui sono stati redatti i principi di Norimberga, per spingere le persone come noi ad agire.

Quando la rappresentante dell’apartheid e membro della Knesset Aliza Lavie arrivò alla Humboldt University, arrivò esplicitamente per monitorare la campagna BDS che sfida le politiche criminali israeliane che Lavie cerca invece di proteggere e promuovere. Lavie non è solo presidentessa della lobby anti-BDS in Parlamento, è stata anche membro della Commissione Difesa e Affari Esteri che ha deciso e supervisionato il massacro di 2200 persone a Gaza nel luglio 2014, incluso l’omicidio di 551 bambine e bambini. Ironia della sorte, è stata anche il capo della missione al Consiglio europeo, dove è apparsa in diverse occasioni per difendere le violazioni israeliane, dalla difesa della sistematica incarcerazione di massa e tortura dei bambini palestinesi, alla difesa del massacro di manifestanti disarmati lungo la recinzione del ghetto di Gaza, dimostranti la cui semplice e fondamentale richiesta è di tornare alle loro case.

Quando ho affrontato Lavie alla Humboldt University, non solo mi sono opposto alla sua presenza criminale ma sono andato oltre, cercando di spiegarle il rapporto delle Nazioni Unite che tenevo in mano, cercando di informarla sui suoi crimini. Mentre me ne andavo infatti le ho consegnato la relazione e le ho chiesto di leggerla.

Il fatto che noi siamo qui oggi dimostra che non ha ancora letto il rapporto e che non ha manifestato rimorso per le sue azioni. Sappiamo anche che deve ancora essere processata.

Questo almeno fino ad oggi, dal momento che questa Corte è in grado di cambiare tutto. Mi aspetto quindi che Vostro Onore prenda sul serio le considerazioni legali relative al crimine dell’apartheid.

Perché dopotutto dove, se non a Berlino, dovrei essere in grado di parlare contro le espressioni più chiare della depravazione umana?

Dove, se non a Berlino, dovremmo essere in grado di opporci a un sistema barbaro che distingue tra “ubermenschen e untermenschen” , basato su caratteristiche razziali ed etniche?

Dove, se non a Berlino, come nipote di quei sopravvissuti che avevano bisogno solo del mondo per parlare, dovremmo esprimere a voce alta il nostro messaggio, ovvero che non staremo in silenzio e che chiederemo agli altri di non stare mai più in silenzio?

E se questo tribunale sceglierà di guardare dall’altra parte, vorrei ricordare che ho una lunga lista di azioni di disturbo verso i rappresentanti ufficiali dell’apartheid e che non ci sono punizioni adeguate che mi impediranno di farlo in futuro — fino a quando i crimini israeliani contro l’umanità non saranno stati aboliti.

Questa sarà la mia eredità in quel caso.

Mi chiedo solo quale sarà l’eredità di questa corte?”

Trad: Grazia Parolari “contro ogni specismo, contro ogni schiavitù” —

Fonte : Pagina FB di Ronnie Barkan

Procès BDS à Berlin : le “J’accuse” de Ronnie Barkan

vendredi 8 mars 2019

Notre ami Ronnie Barkan, opposant juif Israélien à l’apartheid israélien, et militant actif de la campagne internationale pour le boycott d’Israel, comparaissait cette semaine devant un tribunal berlinois, avec deux autres militants, Stavit Sinai, également juive israélienne, et Majed Abusalama, Palestinien, pour avoir interrompu en 2017, une conférence de la parlementaire israélienne Aliza Lavie, à l’Université Humboldt de Berlin. Ronnie a fait de son intervention devant la juge un véritable réquisitoire contre les crimes israéliens.

Les 3 inculpés de Humboldt, Stavit Sinai, Ronnie Barkan, et Majed Abusalama, lors de la remise d’un prix par les élus de Copenhague en février 2019

Accusé d’intrusion et d’agression, Ronnie Barkan a déclaré d’emblée :
”Je suis ici aujourd’hui en tant qu’accusateur et non comme accusé”,,quand la présidente du tribunal lui a donné la parole.

“Et je suis fier d’être ici, non par vanité mais parce que je sais, qu’en dénonçant publiquement les crimes perpétrés avec l’aide de cette parlementaire, j’ai agi de manière juste et pour le bien commun”.

“La seule chose qu’on pourrait me reprocher c’est de ne pas en faire assez pour mettre un terme aux graves crimes commis par l’Etat d’Israël et sa politique d’apartheid”, a-t-il ajouté, en démontrant point par point qu’Israël est effectivement un Etat d’apartheid.

Il a notamment souligné à l’appui de sa démonstration que la nationalité israélienne n’existait pas. “Ma seule nationalité d’après les lois israéliennes est la nationalité juive, et mes concitoyens d’origine ethnique ou religieuse différente, ont une autre nationalité que la mienne, et sont considérés et traités comme des citoyens de seconde zone”.

“Dix autres millions de Palestiniens, a-t-il développé, vivent sous occupation, ou en tant que réfugiés, auxquels Israël nie tout droit fondamental et toute égalité.

Alors, quand cette députée israélienne, Aliza Lavie, qui est à la tête du groupe parlementaire de lutte contre le mouvement BDS, et qui fait partie de la commission Défense qui a approuvé le massacre de de 2200 Palestiniens, dont 551 enfants à Gaza en 2014, est envoyée dans différents pays européens pour promouvoir les violations israéliennes telles que les emprisonnements et la torture des enfants palestiniens, ainsi que le massacre de manifestants désarmés dans le ghetto de Gaza, Il est normal que nous intervenions.

Il n’y a eu aucune agression lors de sa venue à l’Université Humboldt de Berlin, sauf à considérer que lui tendre le rapport de l’ONU sur les crimes israéliens et lui demander de le lire en est une.

Et si ce n’est pas à Berlin, où puis-je dénoncer la barbarie d’un système qui fait une distinction entre “Ubermenschen et Untermenschen” (“surhommes et sous-hommes” en fonction de caractéristiques raciales ou ethniques ?

Et si ce n’est pas à Berlin, où puis-je en tant que petit-fils de rescapés qui auraient eu besoin que le monde proteste, faire savoir que nous ne nous tairons pas et que nous appelons les autres à ne plus jamais se taire à nouveau ?

Et si cette cour a peur de prendre ses responsabilités, qu’elle sache que je tiens à sa disposition la liste de mes actions d’interruption de représentants officiels de l’apartheid, et qu’aucune sanction ne m’empêchera de poursuivre ces actions tant que les crimes israéliens contre l’humanité n’auront pas été abolis.”

Avec des accusés aussi prolixes, le tribunal a été obligé de programmer une deuxième audience mardi prochain pour terminer ce procès. Elle aura lieu le 11 mars à 9 H au tribunal de Moabit à Berlin, en espérant que ce soit dans une plus grande salle.

En effet, mardi dernier, des dizaines de sympathisants des 3 accusés ont dû rester à l’extérieur du tribunal ou bien se relayer pour entrer, la salle d’audience ne contenant que 25 places.

Source :

Originally published at on March 6, 2019.


The Humboldt3 are on trial for opposing Israeli crimes against humanity


The Humboldt3 are currently on trial in Berlin for speaking up against apartheid representative Aliza Lavie. The three are taking Israel to court along with them while insisting on a legal discourse which accuses the State of Israel of practicing crimes against humanity.

ronnie barkan

Written by

a privileged Israeli-Jew living at the belly of the #apartheid beast. demand equality! 🎬 * *


The Humboldt3 are currently on trial in Berlin for speaking up against apartheid representative Aliza Lavie. The three are taking Israel to court along with them while insisting on a legal discourse which accuses the State of Israel of practicing crimes against humanity.