Gubbio, een prachtige stad met een mooi verhaal!

Vanmorgen namen we afscheid van de twee zeer vriendelijke gastheren in Pietralungo! Ze hadden ons zelfs voorzien van een lunchpakket. In het restaurant gisteren en vanmorgen hebben we ook een Duits echtpaar leren kennen dat op pelgrimstocht is. Zij doen dit zelfs met een geadopteerd hondje en aan de lengte van de poten te zien heeft die al veel bergen beklommen. Het was een soort ruw haar teckel. Die hadden nog meer mee te slepen als wij!

Om half negen waren we al de deur uit en na de eerste klim kwamen we voorbij San Bernadetto, een oud benedictijnenklooster en ook wel gekend voor het water in de streek.

Omdat we al een km op de route zaten en we het laatste stuk van de route door de brede vlakke vallei met ongeveer 4 km hadden ingekort (onze reisgids Kees had daar een ommetje voorzien om niet te vroeg binnen te zijn) was de route 7 km korter dan voorzien. In plaats van 29 km hebben we 22 km afgelegd. De andere 2 km die we ingekort hebben zijn we volgens Fred onder de berg doorgekropen, hij heeft het zo niet op wolven.

Het werd een gezapige wandeling met enkele pittige klimmen maar aangenaam en goed voor onze kleine kwaaltjes waar we van verlost zijn (denken we). De tips van Katelijne (dochter van Danny) waren welkom en hebben ons zeker goed geholpen. We houden ze bij!

We zagen Gubbio al van ver liggen toen we de vallei inkwamen en hoe dichter we kwamen, hoe mooier het zicht werd op deze kleine Oud-Romeinse stad. De afbeeldingen van Franciscus en de wolf zagen we regelmatig. In de Fioretti ‘bloempjes’ die door Franciscanen geschreven werden in de moeilijke periode van zijn leven staan verschillende verhalen en ook over Franciscus als dierenvriend die met de dieren kon praten. Een boosaardige wolf werd door Franciscus bekeerd, waarna hij als “broeder wolf” vreedzaam verder leefde tussen de mensen.

Dat we op 4 oktober, het Feest van Franciscus, ook wereldwijd ‘dierendag’ vieren heeft zeker zijn oorsprong bij deze verhalen.

Eens aangekomen aan onze ‘Residenza’ in het hartje van Gubbio en na de hartelijke ontvangst van de gastvrouw, was het tijd om onze rugzak even weg te zetten en een ‘Engelenbraü’ te gaan drinken. Kwestie van dat verhaal wat engeltjes op je tong doen gestalte te geven. En na Firenze mochten we ons zelf ook nog eens trakteren op een gelato.

Daarna hebben we de was en de plas gedaan en de nodige administratieve taken vervult!

Morgenvoormiddag gaan we het stadje verder verkennen omdat de tocht maar 11 km is. Dit hadden we speciaal voorzien want Gubbio is niet zomaar een stadje.

In de namiddag zijn we gaan wandelen door het prachtige stadje!

Voor het avondeten moesten we uit huis gaan en zijn we tegenover onze verblijfplaats iets gaan eten. Het was er heel rustig tot er een ganse bus jongeren binnenkwam. Maar al bij al viel het nog mee. Om half negen was het dan tijd om te gaan slapen. Wat we ook graag deden want morgen moeten we zeker 11 km stappen tot Valdichiaso! En dan komt Assisi heel dichtbij!

Tot morgen

Pace en bene!

Fred en Danny

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.