Naar Valfabricca, de laatste plek voor Assisi: wondermooie wandeling!

20 km, 24 km volgens het boekje van Kees en 27 km volgens onze lieve gastvrouw in Valdichiascio. Maar uiteindelijk wandelden we 29 km , een nieuw record en het was zelfs pittig bergop en bergaf! Het werd een wondermooie wandeling door de prachtige natuur van Umbrië op weg naar ons eerste grote doel: Assisi in het paasweekend!

Al van bij het begin zagen we enkele pelgrims passeren die van Gubbio uit naaar Valfabricca stapten, maar liefst 41 km…chapeau. Het was een jonge zoekende Poolse vrouw, Monica die in Oostenrijk woont en die vrij snel stapte, te snel voor onze minder jonge benen en een jonge Italiaan die we compeed presenteerden maar hij had dat zelf bij. Daarna stapten we door het golvende landschap en ongeveer halfweg kwamen we aan een huis waar de oudere bewoners ons uitnodigden voor een espresso en waar we de honden wat vertroetelden. Deze mensen hadden een kraantje met koud water voorzien voor alle pelgrims en dat was voor zo een lange weg heel erg nodig. Na een slang, grote groene hagedissen en mogelijk een ree kwamen we stilaan dichter bij ons doel waar we na 7 uren stappen voor de eerste keer een zicht kregen op het mooie stadje. In het Ostello Francescano, dat Franciscus ademt, stond de deur open maar was er niemand aanwezig. De gastvrouw was winkelen voor het avondmaal. Dus gingen Andreas, Fred, Monica en Danny iets drinken op het dorpsplein en natuurlijk de verhalen van de voorbije dagen vertellen. Veel jonge mensen zijn vandaag erg zoekend en hebben besloten om deze tocht te ondernemen om in stilte na te denken over welke weg ze straks willen gaan… Rond 18.30 uur kwamen Paul en Ulli vermoeid maar zeer blij aan: blij omdat ze ons zagen of blij omdat ze deze lange tocht volledig uitgelopen hadden. We denken beide :-) .

Het avondmaal was gewoon geweldig, we zaten met 10 pelgrims op straat te eten en de gastvrouw bracht het ene hapje na het andere. Toen ze zei dat dit enkel de antipasta was en de pasta en het hoofdgerecht nog moesten komen keek iedereen alsof ze het in Keulen hoorden donderen. Fred en Danny hebben dan maar een liedje gezongen ‘Wat zullen we drinken’ want iedereen die uit een land kwam zou dat doen. Ons lied was zo goed dat niemand nog durfde. :-) Fred en Danny hebben nog helpen afruimen en zijn na een koffie omstreeks 21.30 uur onder de wol gekropen. Want morgenvroeg wacht Assisi en de zusters hebben al laten weten dat we voor 15 uur binnen moeten zijn, anders is het pas na 17 uur en we willen ook de viering van Goede Vrijdag, de kruisweg in de kathedraal meemaken. Het wordt een drukke dag morgen!

Pace e bene

Fred e Danny

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Danny Huijsmans’s story.