สมัยยังทำงานบริษัทอยู่ ผมเคยแสดงความกังวลเรื่อง “การทำงานอย่างไม่มีอนาคตของเด็กๆ” ให้ผู้บริหารท่านหนึ่งฟัง การสนทนาครั้งนั้นเป็นไปอย่างค่อนข้างเป็นทางการในห้องส่วนตัวของท่าน เนื้อหามีประมาณนี้

ผม: “จากที่ได้คลุกคลีพูดคุยกับน้องๆคนทำงานแล้วผมเห็นความไม่เชื่อมั่นและความคลางแคลงใจในอนาคตของตัวเอง พวกเค้าไม่รู้ว่าทำงานนี้ตำแหน่งนี้แล้วต่อไปจะมีโอกาสเจริญก้าวหน้าในอาชีพมั้ย มีทางเลือกอะไรให้พวกเค้าบ้าง แล้วบริษัทนี้จะมีแผนสนับสนุนพวกเค้าอย่างไรครับ”

ผม: “ผมคิดว่าเราน่าจะมีแผนพัฒนาอาชีพพวก Career Path ที่ชัดเจนให้พวกเค้าเห็นนะครับว่า จากปัจจุบันตำแหน่งนี้เค้ามีโอกาสในการขยับขึ้นไปตำแหน่งที่สูงกว่าในสายงานเดิมได้อย่างไร หรือมีโอกาสในการขยับย้ายไปด้านข้างเพื่อข้ามสายงานได้อย่างไร … สร้างอนาคตที่จับต้องได้ สร้างความหวังในการทำงานให้น้องๆเค้านิดนึงก็น่าจะดีนะครับ”

ท่านทำหน้าสงสัยกึ่งไม่เห็นด้วยและตอบผมมาว่า: “เรื่องนี้ยังไม่จำเป็นตอนนี้”

ผม … จุกคับแค้นใจและจบบทสนทนาเพียงเท่านี้ (ในตอนนั้นผมยังเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายอยู่ในโอวาทผู้ใหญ่อยู่ เลยไม่เถียงอะไรไป ฮ่าๆ)

กลับมานั่งคิด … มันก็โอเคนะถ้าบริษัทมีคนแค่ 5 คน 10 คน เรื่องอนาคตเรื่อง Career Path คงยังไม่จำเป็นในเมื่อลำดับขั้นไม่มี ตำแหน่งหัวหน้ากับผู้จัดการไม่ใช่เรื่องจำเป็น ทุกคนมีความสัมพันธ์แบบเป็นเพื่อนร่วมงานกัน แต่นี่มันไม่ใช่เว้ย บริษัทคุณมีคนเกือบ 500 คน จะมาพูดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นได้ยังไงในเมื่อเด็กๆคนทำงานก็หวังอยากมีอนาคตที่ดีที่ก้าวหน้าด้วยกันทั้งนั้น

ผมเชื่อว่าสิ่งหนึ่งที่สร้างแรงผลักดันให้เราทำงานได้ดีคือการมีจุดมุ่งหมาย และในเมื่อคุณไม่สามารถซื้อใจเด็กด้วยเป้าหมายของบริษัทอย่างพวกรายได้ กำไร จำนวนลูกค้า คุณต้องสร้างเป้าหมายส่วนตัวของเด็กให้ชัดเจนกว่านี้ ให้พวกเค้ารู้ว่าทำงานพวกนี้แล้วเค้าจะมีอนาคตอย่างไร ก้าวหน้าไปทางไหน … นี่ไม่เอาอะไรซักอย่างแต่อยากให้ความทุ่มใจ อยากได้ใจจากเด็ก … ฝันปะ?

กับลูกตัวเอง ให้เรียนหนังสือจบเป็นวิชาๆไป ไม่ต้องใส่ใจวางแผนให้มันว่าโตขึ้นมีทางเลือกอะไรให้มันบ้าง แล้วแต่บุญแต่กรรม แล้วแต่ความสามารถพรสวรรค์และความขยัน อย่างนั้นหรือ? — กับลูกเราเอง เราจะทำแบบนี้มั้ย? — ในเมื่อเราก็พร่ำพูดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่า “ที่นี่อยู่กันอย่างครอบครัว” ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรดูแลเด็กๆที่ทำงานอยู่ในบริษัทเราเหมือนลูกในไส้ของเราเอง … จริงมั้ย?