‘Als er een pil is tegen pedofilie neem ik die niet’

Cody is pedofiel en daar kwam hij achter toen hij 11 jaar oud was. ‘Ik merkte dat ik het helemaal niet vervelend vond als mijn oppaskinderen zich omkleedden in mijn aanwezigheid’.

Hij ziet er goed verzorgd uit. Zijn baard is strak getrimd en hij heeft veel aandacht aan zijn haar besteed. De zon schijnt volop. Vandaar de grote zonnebril waarachter twee pientere ogen schuilgaan. Hij is wat zenuwachtig voor het interview. ‘Elke keer als ik naar de navigatie keek dacht ik ‘shit, nu ben ik er echt bijna.’’ Toch komt hij niet zenuwachtig over. Nadat zijn sigaret uit is en netjes in de daarvoor bestemde afvalbak verdwijnt, begint het gesprek. Cody (26) is pedofiel, en dat weet hij al 15 jaar.

Cody, zijn online schuilnaam, valt op jongens van een jaar of 6 tot 13. Hij komt uit een normaal gezin. ‘Mijn ouders zijn nog bij elkaar en samen met mijn broer en zus vormen we een hechte familie.’

‘Ik was oppas bij kinderen van een jaar of 5. Zij gingen weleens uit de kleren en ik kwam erachter dat ik dat niet heel erg vond.

Zijn ‘coming out’ voor zijn moeder was bijna drie jaar terug. ‘Ik was eigenlijk van plan om het nooit te vertellen maar ik kwam steeds meer verhalen tegen van pedofielen waar de bekendmaking wel goed ging.’ Cody is even stil en begint dan te vertellen. ‘Op een avond was ik alleen met mijn moeder en ik kon nergens anders aan denken dan het te vertellen. Ik was aan het trillen als een gek en kreeg geen hap door mijn keel. Mijn moeder vroeg wat er aan de hand was en na een stilte van een half uur vertelde ik haar: ‘ik heb een heel groot probleem. Ik val op jongens maar niet van mijn leeftijd.’ Die avond hebben we veel samen gehuild.’ Cody vertelde z’n moeder alles over de voorgaande periode. ‘Ze begreep me gelukkig, de coming out had niet beter gekund. Het was een opluchting na alle zware jaren die eraan voorafgingen.’

Terwijl Cody, die werkzaam is in de technieksector, een blikje RedBull opent, vertelt hij openhartig over zijn jeugd. Zijn pedofiele gevoelens begonnen langzaam te groeien toen hij 11 jaar oud was. ‘Ik was oppas bij kinderen van een jaar of 5. Zij gingen weleens uit de kleren en ik kwam erachter dat ik dat niet heel erg vond. En dat was een probleem’, verzucht Cody, terwijl hij lacht als een boer met kiespijn. Rond z’n elfde levensjaar wist Cody dus al wat er aan de hand was en drukte hij het stempel pedofiel op zichzelf. Vanaf toen heb ik jaren met een masker op geleefd. ‘Als mensen vroegen hoe het ging was het antwoord altijd dat het goed ging.

‘Ik was bang dat het zou opvallen als ik plots zou stoppen.’ Cody is doorgegaan met oppassen tot het moment dat de kinderen geen oppas meer nodig hadden. Dat is altijd wel goed gegaan, vertelt hij. ‘Er was wel seksuele aantrekkingskracht, maar ik heb mezelf altijd in bedwang gehouden.’

Cody heeft een zware periode achter de rug. Hij heeft bijna 10 jaar lang een dubbelleven moeten leiden. Op de middelbare school was hij depressief. ‘De klappen kwamen vooral vanuit het beeld wat men heeft van pedofielen. In de media en in de maatschappij worden we neergezet als monsters. Dan raak je je eigenwaarde kwijt.’ Daar kan Cody erg boos om worden. Daarom zoekt hij met hulp van de website pedofilie.nl de media en buitenwereld op. Hij voelt zich sociaal buitengesloten omdat er heel weinig hulp is voor pedofielen. ‘Als minderjarige pedofiel is er zelfs helemaal geen hulp beschikbaar en dat is slecht. Wat dat betreft voel ik me wel echt buitengesloten en gediscrimineerd in deze maatschappij.’ Volgens Cody wordt het wel langzaam beter, maar acceptatie zal er volgens Cody niet in zitten in de tijd dat hij op aarde is. ‘Mijn doel is om meer begrip te kweken en dat mensen ook de andere kant van het verhaal zien. Want de stereotypen die mensen hebben kloppen gewoon niet.’

Hoewel Cody zich zowel emotioneel als seksueel aangetrokken voelt tot kinderen is hij fel tegen seksueel contact. ‘Kinderen kan je niet gelijktrekken met jezelf. Er is gewoon een psychologisch verschil. Je kan van kinderen niet verwachten dat ze zelf keuzes kunnen maken. Cody heeft weinig contact met kinderen, en dat is jammer vindt hij zelf. ‘Ik ontloop het niet bewust en ik zou wel meer interactie met kinderen willen, maar ik ga er ook niet bewust naar op zoek.’

‘Ik heb een goede baan, veel sociale contacten en ik heb samen met vrienden een chatroom gemaakt voor pedofielen over de hele wereld’. Hij zou zijn pedofiele gevoelens niet kwijt willen. Een pil tegen pedofilie zou Cody zonder twijfel niet nemen. Bij deze vraag ontdooit hij, ondanks de vrieskou buiten. ‘Ik heb zulke mooie en goede mensen ontmoet omdat ik pedofiel ben. Dat zou ik echt niet willen missen.’ Hij is nu gelukkig, maar wil later het liefst huisje, boompje, beestje. Naast zijn pedofiele gevoelens heeft hij ook gevoelens voor mannen én vrouwen. Later wil hij graag een gezinnetje mét kinderen. ‘Ik hou gewoon heel erg van kinderen. Het lijkt me heel mooi om mentor van iemand te kunnen zijn.’

Voor het project invisible cities is er bij dit interview ook een creatieve publicatie verschenen. Die is te lezen via de link hieronder.

https://medium.com/invisible-cities-nl/leven-van-een-pedofiel-a35a0d3ed01d

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Wouter Kempenaar

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.