“Ik was altijd heel verlegen, omdat ik het niet kende, dan sloeg ik gewoon dicht.”

“Aardig, betrouwbaar en creatief.” Als ik Sanne vraag haarzelf te beschrijven in drie woorden is dit haar antwoord. Als ik haar vervolgens vraag hoe ze denkt dat anderen haar zullen typeren zegt ze het volgende: “Vriendelijk, rustig en ik kan soms ook wat verlegen zijn. Als een omgeving bijvoorbeeld onbekend is.”

Image for post
Image for post
Sanne Verweij. Credit: Lydia de Roode

“Ik ben Sanne, 19 jaar. Ik studeer journalistiek en ik woon al mijn hele leven in hetzelfde huis in Gouda. Mijn hobby’s zijn series kijken, met vrienden afspreken, shoppen, lezen en schrijven. Wat voor boeken ik lees verschilt meestal wel. Ik vind het leuk om crime te kijken, maar dat lezen vind ik niet heel leuk. Ik lees vooral Young Adult, over het leven van mensen, maar niet autobiografisch.”

Schrijven

“Later wil ik denk ik bij een tijdschrift werken. Een beetje zoals Tina of Girlz. Daarvoor wil ik dan artikelen schrijven. Ook wil ik graag een boek uitgeven.” Deze droom heeft Sanne al heel lang. Op de middelbare school maakte ze samen met een vriendin voor haar profielwerkstuk een kortverhaal. Op het moment maakt ze nog steeds verhalen: “Ik schrijf altijd korte verhalen, dus ze zijn heel snel afgelopen. Ze zijn dan meestal een paar A4´tjes. Ik ben er dan een hele tijd mee bezig, maar uiteindelijk gaat het naar de achtergrond en dan heb ik weer een nieuw idee en begin ik weer opnieuw”, zegt ze lachend. Maar ooit wil ze een echt boek uitgeven. Het liefst een tienerboek.

Image for post
Image for post
Sanne in de mediatheek op de CHE. Credit: Lydia de Roode

Jeugd

Sanne groeide op in Gouda. Hier ging ze naar een christelijke basisschool en een openbare middelbare school. “Mijn vader is Rooms Katholiek opgevoed.”

“Vroeger gingen we ook wel eens naar de kerk, maar dat vond ik eigenlijk niet zo leuk.”

“Op een gegeven moment gingen we alleen nog maar met de feestdagen, met kerst en Pasen. Met het geloof doen we niet veel thuis. We bidden alleen voor het eten.”

“Regels hadden mijn ouders verder niet veel. Ik moest wel gewoon zes uur thuis zijn bijvoorbeeld. Met feestjes waren ze uiteindelijk zo van, ja kijk maar wanneer je thuiskomt, want ze konden toch niet echt meer wat zeggen. Ik hoefde ook niet superveel te doen. Soms eens afruimen of een boodschapje, maar verder niet veel in huis.”

Geloof

Sanne noemt zichzelf wel christelijk en ook gelooft ze in een God die van boven toekijkt. Hij heeft ook alles in de hand, alleen heeft hij geen invloed op wat de mens zelf doet. “Ik geloof dat Hij bestaat en dat Hij alles heeft gemaakt.”

“Ik bid elke avond voordat ik ga slapen in bed.”

“Dan zeg ik gewoon dankjewel voor de dingen van deze dag. Als ik iets moet doen wat ik heel spannend vind, zoals een presentatie, dan vraag ik, wilt U alstublieft bij mij zijn en dat het goed mag gaan. Dat doe ik dan altijd voor ik ga slapen. En dan kan je denken, iedereen bidt toch en Hij heeft zoveel mensen om naar te luisteren, maar als er iets goed gaat dan vind ik wel dat het daarmee in verbinding staat. Dan is het alsof Hij daarvoor heeft gezorgd.”

“Vroeger ging ik dus ook wel is naar de kerk, maar eigenlijk vond ik het niet heel leuk. Ik vond het een beetje saai. Maar zo’n clubje waar kinderen heen gaan, dat was wel leuk. Op een gegeven moment gingen we niet echt meer naar de kerk en ik heb er ook niet echt behoefte aan. Ik vind het niet erg om te gaan, maar ik vind het ook niet heel boeiend. Die verhalen vind ik wel heel interessant. Op de basisschool werd elke ochtend een verhaal verteld en zongen we liedjes en dat vond ik heel leuk. Ik weet ook nog dat ik dacht, deze verhalen ga ik echt nooit meer vergeten, maar nu zijn ze toch wel een beetje weggezakt. Op zich zou ik die verhalen nog wel een keer willen lezen. Ook las ik wel is uit een tienerbijbel met mijn moeder.”

Vrienden

Sanne vertelt dat ze niet altijd zulke goede vrienden heeft gehad als nu. Het begon vroeg. In groep twee op de basisschool bleef ze zitten, omdat de klas haar niet goed lag. De nieuwe klas waar ze in terecht kwam beviel een stuk beter. Daar ontmoette ze ook haar twee beste vriendinnen.

“Wat dat betreft ben ik heel blij dat ik toen ben blijven zitten, want die vriendinnen zijn nu nog steeds mijn beste vriendinnen.”

Ook het eerste jaar van de middelbare school was een moeilijk jaar voor Sanne. “Ik had toen vooral oppervlakkige vriendschappen. Soms zat ik wel bij een ander meisje dat vaak alleen zat, maar die vriendschap ging niet dieper dan dat. In de tweede werd het wel een stuk leuker. Daar werd ik vriendinnen met een ander meisje en daaruit ontstond in de loop van de jaren een hecht groepje. Dat was altijd heel gezellig.”

Ook vorig jaar moest Sanne erg wennen aan de nieuwe school en nieuwe klas. Ze heeft moeite met een nieuwe omgeving en nieuwe mensen. “Ik was altijd heel verlegen, omdat ik het niet kende, dan sloeg ik gewoon dicht. Nu merk ik wel dat ik er beter in zit. Ik heb er meer vertrouwen in dat dingen goed gaan komen.” Ook heeft Sanne op haar opleiding twee leuke vriendinnen ontmoet, waar ze vanaf het begin al bevriend mee is.

Verassingsreis

Vorig jaar is Sanne met 1 van haar beste vriendinnen, Indira, met een verassingsreis naar Polen geweest.

“Het was mijn eerste vakantie zonder mijn ouders, maar ik vond het heel leuk.”

“Ik wist niet of mijn vriendin er wel voor in zou zijn, maar toen ik het voorstelde was ze ook enthousiast. Ik was het jaar ervoor een paar dagen naar London geweest met mijn moeder en dat was ook top. Dus dit leek me dus ook heel leuk en dat was het ook.”

Ze kocht samen met Indira een verassingsreis voor drie dagen. “Je kreeg een stad in een land toegewezen. Wij zijn toen naar Polen geweest. We zaten in de buitenstad van Warschau. Zelf had ik echt nooit gekozen om naar dat land te gaan, maar het was wel heel leuk.”

Toekomst

Als Sanne vraag hoe ze zichzelf over 30 jaar zien zegt ze het volgende: “Ik denk dat ik wel in Gouda woon, maar het ligt wel aan waar ik werk, want misschien moet ik voor mijn werk wel ergens anders naar toe.” Sanne verteld dat ze het niet erg zou vinden om te moeten verhuizen voor haar werk, al blijft ze wel graag in Gouda. “Ik wil ook graag vissen dus die heb ik dan wel denk ik. Ook wil ik wel een kat. Ik was nooit echt voor katten, maar toen we hem hadden was ik toch wel om. En misschien ook wel een kind en een vriend.”

Door: Lydia de Roode

Redactie Teenparents

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Redactie Teenparents

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Medium is an open platform where 170 million readers come to find insightful and dynamic thinking. Here, expert and undiscovered voices alike dive into the heart of any topic and bring new ideas to the surface. Learn more

Follow the writers, publications, and topics that matter to you, and you’ll see them on your homepage and in your inbox. Explore

If you have a story to tell, knowledge to share, or a perspective to offer — welcome home. It’s easy and free to post your thinking on any topic. Write on Medium

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store