“Mijn eigen ontwikkeling maakt mij gelukkig”

Bart van Rijswijk is 20 jaar oud en studeert journalistiek aan de Christelijke Hogeschool Ede. Hij wil schrijvende journalistiek gaan beoefenen en houdt zich veel met politiek bezig. Ook houdt hij van sporten. Hij woont in Barneveld.

Image for post
Image for post
Bart van Rijswijk. Bron: Bart van Rijswijk

Niet echt een emotioneel verhaal

Bart woont in Barneveld, het kippendorp. Het bevalt hem daar goed. “Ik heb niet heel veel met de boerse mentaliteit daar, maar mijn sociale cirkel bevindt zich grotendeels in Barneveld en daardoor heb ik niet de urgentie ergens anders te gaan wonen. Ik heb daar mijn werk, sport, school.” Hij is niet specifiek trots op zijn status als Barnevelder. “Het is gewoon de plek waar ik woon en mijn familie woont en daarom vind ik het wel prima. “

In Barts jeugd deden zich geen moeilijkheden voor. “Ik heb niet echt een emotioneel verhaal. Ik heb altijd voldoende vrienden gehad en sommige ook meegenomen naar mijn — soort van — volwassenheid.” Hij lacht. “Nee, ik heb nooit een lastige jeugd gehad. Ik kon altijd goed mee op school. Ik was redelijk teruggetrokken maar bij mijn eigen vrienden was ik echt mezelf en voelde ik me veilig mezelf te uiten.”

“Toen ik van de lage school naar de middelbare ging, vond ik dat in het begin nog wel lastig. Ik kwam bij allemaal andere types en voelde me in eerste instantie niet helemaal op mijn gemak, maar dat ging al snel over.” Op de middelbare school scoorde Bart voor het eerst minder bij bepaalde vakken en dan voornamelijk de exacte vakken. “Het interesseerde me te weinig om er echt aan te werken. Als ik me had ingezet voor een exact vak, weet ik zeker dat ik het had kunnen halen, maar als ik mijn boek opensloeg, was ik er eigenlijk direct al klaar mee.” Op dat moment wist hij niet precies wat hij wilde, maar hij wist wel dat hij dit niet wilde.

Collectief zuipen

“Ik ben niet super reislustig, ik vind het leuk maar ook stressvol,” zegt Bart. “Ik vind het prima thuis te zijn. Ik hoef niet per se ver weg te gaan. Ik denk dat het voor sommige mensen een identiteit is, dat ze per se naar de gekste landen willen, terwijl: het maakt je geen interessant mens.” Als Bart moet kiezen, wil hij nog een keer naar de Italiaanse steden. “Zoals Florence. Het is misschien een beetje cliché, maar ik lees er veel over en dus zou ik het mooi vinden om Florence in het echt te zien. En verder,” hij denkt even na, “zou ik nog wel een echt andere cultuur zoals China willen bezoeken.”

“We gaan meestal twee keer in het jaar met z’n allen een weekendje weg, dat is vier dagen consequent zuipen en dan weer terug,” lacht hij. “Collectief zuipen is de term die gebruikt wordt door onze vriendengroep en dat betekent dus dat je allemaal je steentje moet bijdragen.”

De mooiste plaats waar Bart ooit geweest is, is Zuid-Frankrijk. “Ik was heel dicht bij de Spaanse grens, vanaf ons huisje zag je de Pyreneeën liggen en voor ons de Middellandse Zee, dat was echt een hele mooie plek.” Ook herinnert Bart zich Carcassonne. “Carcassonnee is een uit de hand gelopen project van een rijk persoon. Die persoon heeft een Middeleeuwse stad gehanteerd. Het is alsof je in een tijdmachine stapt en in een Middeleeuwse Vroeg-Renaissance-stad terecht bent gekomen. Het was zo uniek, je komt het vrijwel nergens anders tegen.”

Emotioneel bij een serie

“Ik huil om persoonlijk verlies, net als iedereen denk ik. Ik huil niet om bijvoorbeeld een tegenslag in mijn leven, daar word ik meer pissig van. Ook word ik soms emotioneel als ik een serie kijk, waarbij ik echt begaan ben met de personages van de serie.” Bart heeft dat nooit met boeken, maar wel met films en series. “Dat komt natuurlijk door de muziek en de audiovisuele elementen. En als het goed geschreven is.”

Bart verloor een half jaar geleden, in april, zijn oma. “Mijn oma overleed aan kanker, het was helemaal in haar maag uitgezaaid. Zowel het buikvlies als haar eierstokken waren aangetast. Verder is persoonlijk verlies me nog redelijk bespaard gebleven. Barts opa overleed zes jaar geleden. “Gelukkig heb ik verder nog niet heel veel persoonlijk leed meegemaakt.”

Geluksmomenten

“Mijn eigen ontwikkeling maakt mij gelukkig. Ik wil wel echt ergens komen in mijn leven. Als ik deze opleiding haal en ik zou daarna naam maken als journalist, zou dat mij wel echt gelukkig maken, meer dan andere delen van mijn leven.” Bart put ook kracht uit de momenten samen met zijn vrienden. “Als je de week zat bent en je met vrienden een biertje doet, dat zijn wel de kleine dingen die mij gelukkig maken.”

Bart heeft nog geen idee waar hij over tien jaar zal zijn. “Er kan nog zo veel veranderen. Het is niet dat ik een uitgewerkt plan boven mijn bed heb hangen. Ik kijk van jaar tot jaar. Ik wil nu het tweede jaar halen, dan het derde jaar, daarna het vierde jaar en daarna zie ik wel wat ik ga doen.” Misschien de journalistiek, misschien een ander gebied. “Ik denk wel dat de journalistiek mij ligt, maar daar ga ik me niet op vastpinnen.”

Als jij president was, welke boodschap zou je dan door willen geven?

“Niks, dat vind ik niet relevant. Als ik een president was, zou ik een ander verhaal vertellen. Niet een boodschap of een zin, ik zou het vertalen in mijn beleid. Hoe ik zou beginnen met de speech?” Hij denkt even na. “Ik denk dat dit land wel in zekere mate geteisterd wordt door populisme. Een vijfde van het electoraat stemt op populistische partijen en dat zie je overal in het westen. Ik denk dat dat komt (en vele mensen met mij) omdat er onvoldoende zekerheid wordt gebracht door gevestigde partijen, zoals voor woningnood. Financieel een lastige tijd voor starters, de middeninkomens die al 30 jaar stagneren. Ik denk dat je daar op moet focussen. Polarisatie, haat, racisme zijn neventhema’s. Je moet je richten op het bieden van financiële zekerheid. Een alleenstaande moeder uit de Bijlmer heeft niets aan het feit dat een bedrijf BLM heel mooi op de banner zet, zij heeft veel meer aan een fatsoenlijk salaris, zodat zij een normaal leven kan leiden,” besluit hij zijn betoog.

“De rol van politiek in mijn leven is niet echt groot,” zegt hij. “Ik lees en luister wel veel maar ik ben niet politiek actief en ik heb het er ook niet veel over met vrienden, dus in die zin niet. Persoonlijk wel meer, maar ik roer me bijvoorbeeld nooit in een maatschappelijk debat.”

Geschreven door Elly-Anne Zoutewelle

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de…

Elly-Anne Zoutewelle

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Elly-Anne Zoutewelle

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Medium is an open platform where 170 million readers come to find insightful and dynamic thinking. Here, expert and undiscovered voices alike dive into the heart of any topic and bring new ideas to the surface. Learn more

Follow the writers, publications, and topics that matter to you, and you’ll see them on your homepage and in your inbox. Explore

If you have a story to tell, knowledge to share, or a perspective to offer — welcome home. It’s easy and free to post your thinking on any topic. Write on Medium

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store