Tom Bouman: ‘Ik mis wel liefde in mijn leven, niet van mijn ouders maar gewoon daarbuiten’

SekswerkOnline
Nov 30, 2020 · 7 min read

Een openhartig interview met Tom Bouman waarin hij vertelt aan Beau de Leeuw over zijn angsten, dromen en interesses.

Zo dromerig als dat Tom over kan komen, zo gespannen zit hij nu voor mij. We zitten in een gebouw wat van de oude Jehova’s was. Tegenwoordig is het een evangelische kerk waar men samen komt. Wij zitten in een leeg zwembad met daarin grote banken. Ik heb Tom zijn jas over mijn benen met mijn armen eronder. Het is zo koud en ikzelf heb geen jas meegenomen. Ik mocht die van Tom even om op te warmen. Tom zit tegenover mij en snuift zijn neus op als ik vraag naar zijn thuissituatie. “Ik woon thuis met mijn ouders met mijn broertje (20) en zusje (17). Ik heb op zich wel een leuke band met hun. Ik ga niet zoveel met ze om, niet om een specifieke reden. We zitten meestal op onze eigen kamers en dat is prima. We zijn wel zelfstandig thuis, mijn broertje en ik wat meer dan mijn zusje. Ze zit in haar pubertijd en dat is soms wel lastig. Soms wil ze alleen maar knuffelen en de week daarna mag ik haar met geen vinger aanraken. Dat wordt ze helemaal boos.”

Hij lacht als die daaraan moet denken. Is je familie fijn, vraag ik. “Ja heb een fijn gezin.” Hoe zit zijn familie dan in elkaar? “Mijn ouders zijn bij elkaar en getrouwd. Mijn moeder is gelovig, maar mijn vader niet. Ze is niet strenggelovig, we gaan niet naar de kerk. Ik ben een klein beetje gelovig, ik geloof wel dat er iets meer is. Ik ben eigenlijk meer van de feiten en daardoor vind ik sommige dingen wel lastig. Hoe kan een iemand nou alles hebben gemaakt vraag ik me dan af. Toen ik een kleuter was had ik ook een heel ander beeld van God. Ik zag geen mens voor me, maar een soort reus met heel veel armen en ogen overal. Dat was mijn beeld in de kleuterklas toen ik vijf was. Want hoe moet je anders alles in gaten houden dacht ik. Ik vind het een vreemd idee dat 1 iemand dat allemaal heeft bedacht. Ik ben wel gelovig opgevoed en mocht hierin wel zelf de keuze maken of ik gelovig zou zijn of niet.”

“Toen ik een kleuter was had ik ook een heel ander beeld van God. Ik zag geen mens voor me, maar een soort reus met heel veel armen en ogen overal.”

Ik heb me een paar avonden verdiept in Tom Bouman. Ik zocht zijn Instagram op, keek op Facebook en zocht zijn naam ik Google. Zo wist ik dat Tom in Veenendaal woont. Naar mijn mening is Veenendaal… Tom zucht; “Veenendaal wordt altijd onderschat vind ik. Iedereen denkt altijd dat Veenendaal een boerengat is, maar dat valt echt wel mee. Ik woon al mijn hele leven in Veenendaal, ik heb het hier ook heel erg naar mijn zin. We hebben gewoon zes voetbalclubs en verschillende winkelcentra. Verschillende supermarkten en winkels. Het wordt wel echt onderschat.”

Image for post
Image for post

Wanneer Tom begint over voetbal begin hij te glunderen. Tom is een nuchter iemand, toont niet veel zijn emotie, maar als we het over voetbal hebben ineens wel! Is voetbal dan echt zijn drive in het leven? Vraag ik hem; “Ja, voetbal speelt in mijn leven een grote rol, ik vind het de belangrijkste bijzaak in mijn leven. Mijn vader en broertje zijn ook voetbalgek. Mijn broertje en vader zijn voor Feyenoord en ik voor Ajax. Ja, dat levert zo af en toe wel wat spanning op! Ik zou zelf wel profvoetballer willen zijn, maar ik ben echt niet goed genoeg vind ik.”

Dus een droom als profvoetballer, maar die droom gaat volgens Tom nooit uitkomen. Wel wil hij in zijn leven met voetbal bezig blijven. Hij heeft een nieuwe droom ontwikkeld en niet zomaar een. Tom verteld serieus over zijn studie en zijn journalistieke nieuwsgierigheid. “Ik studeer in Ede, momenteel journalistiek. Ik zou niet per se ergens anders naar school willen of willen verhuizen. Die dromen heb ik nog niet. Dubai lijkt me wel heel mooi om een keer op vakantie te gaan. Die mensen denken zo anders dan dat wij doen en daarom lijkt het me wel interessant. Mijn oom was daar geweest en vertelde dat vrouwen daar een stuk minder waard zijn. Ik zou wel willen uitzoeken waarom zij zo denken en hoe dat daar gaat. Ik vraag me ook af waarom die vrouwen dat daar accepteren en hoe dat in z’n werking gaat. Dat is wel een beetje journalistieke nieuwsgierigheid die ik heb.” Wat wil hij dan later doen in de journalistiek vraag ik hem. Hij lacht, “Ik wil later sportjournalist worden, voor voetbal. Het liefst wil ik interviews met voetballers doen, over hun leven naast de wedstrijd die gespeeld is. Veel mensen hebben kritiek op de voetballers, maar ik vind dat niet terecht. Ik wil graag de spelers in een ander daglicht zetten zodat mensen meer begrip krijgen voor de voetballers. Mensen zeuren nu bijvoorbeeld over de blessures die de voetballers krijgen. Ze zeggen dan dat de voetballers miljoenen krijgen en dat ze zich niet moeten aanstellen, maar daar gaat het helemaal niet om. Het is fysiek voor die voetballers gewoon niet te doen, zij spelen in 30 dagen nu 10 wedstrijden. Dat kan niemand. Dat wil ik meer kenbaar maken, dat dat gewoon niet kan en dat het niet afhangt van hoeveel je betaald krijgt.” Hij kijkt gefrustreerd na het vertellen. Tom verteld mij dat hij eigenlijk geen dromen en doelen heeft in zijn leven. Tijdens het interview wijs ik hem een aantal keer op het feit dat hij toch wel bepaalde dromen en doelen heeft die hij tegen mij verteld. Wanneer we het hebben over de donkere kant van het leven weet hij wel heel goed wat hij de wereld uit zou willen verbannen.

“Ik zou wel meer gelijkheid willen, tussen verschillende rassen en tussen man en vrouw.”

“Ik vind onrecht echt heel erg, als iets onterecht is kan ik daar echt niet tegen. Dat kan van kleine dingen tot grote dingen zijn. Wanneer de scheids iets doet wat totaal niet terecht is kan ik echt boos worden. Ook wanneer dingen niet gaan zoals ik wil word ik chagrijnig. Ik trek wel graag mijn eigen lijn in het leven. Ik heb geen persoon in mijn leven die ik zou willen verbannen. Slechte mensen zijn er genoeg, maar ik ken die helemaal niet dus dan kan ik ook geen oordeel over hen geven. Ik zou wel meer gelijkheid willen, tussen verschillende rassen en tussen man en vrouw. Mijn beste vriend is een allochtoon en soms krijgt hij wel eens opmerkingen op het voetbalveld. Wij als team worden dan wel boos en gaan we hem meteen helpen.”

Image for post
Image for post

En je positieve doelen? Vraag ik. “Mijn doelen zijn simpel, ik wil later graag een gezin met een mooi huis. Ik wil geen financiële zorgen, huisje boompje beestje idee. Ik mis wel liefde in mijn leven, niet van mijn ouders maar gewoon daarbuiten. Ik zou op zich wel een vriendin willen hebben, maar ik ben niet echt hard op zoek. Ik heb geen tinder en ga ook niet zoveel uit in het weekend. Ik werk namelijk in het weekend waardoor ik daar eigenlijk geen tijd voor heb. Ik werk in de horeca in Veenendaal. Ik heb het er erg naar mijn zin en ik had nooit gedacht dat ik dat zo leuk zou vinden. Ik werk daar in de bediening en af en toe in de spoel.”

Tom haalt zijn schouders op als ik vraag naar zijn leven. “Ik heb eigenlijk een heel makkelijk leven, ik heb geen struikelblokken gehad in mijn leven en het is eigenlijk heel prima. Ik word wel verdrietig van eenzaam zijn en de dood. Het is een angst vooral bij mezelf. Ik weet niet waarom ik daar bang voor ben. Vroeger dacht ik er ook al over na. Ik dacht vaak “Wat nou als ik dood ben, waar gaan mijn spullen en knuffels dan heen?”. Ik was denk ik 5 of 6 jaar toen ik hier al mee bezig was. Hebben de dingen die ik heb gedaan in mijn leven wel nut gehad? Dat soort dingen vraag ik me nog steeds af en toe af. Ik voel me soms wel eens eenzaam. Vooral als ik in bed lig, er is dan niks en dan ga ik nadenken. Mijn hoofd gaat dan tollen, dan denk ik over eenzaamheid en doodgaan. Ik denk dat ik de dood nooit zou kunnen omarmen, ik zou er wel bang voor blijven. Ik heb dan ook wel vrienden, echte vrienden. Ik heb een goede band met hun en ik kan met sommige ook wel echt over gevoelens praten als ik dat nodig heb.”

Ik knik en laat hem weten dat ik volgens mij genoeg heb gevraagd. Het is tijd om naar huis te gaan. Tom moet nog een stuk lopen door de kou naar het station. “Ik heb daar helemaal geen zin in” zegt hij lachend. We bedanken elkaar en we lopen naar buiten. Met een rode neus van kou, met zijn dikke winterjas zwaait hij nog een keer voordat zijn voeten richting het o zo mooie Veenendaal lopen.

Auteur: Beau de Leeuw
Foto’s: Beau de Leeuw

SekswerkOnline

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

SekswerkOnline

Written by

Invisible Cities NL

Invisible Cities portretteert mensen uit een stad die op de één of andere manier buiten de samenleving vallen, vaak door de manier waarop anderen hen labelen. Hier lees je persoonlijke, medemenselijke verhalen over hoe zij zich thuis voelen in de stad en de maatschappij.

Medium is an open platform where 170 million readers come to find insightful and dynamic thinking. Here, expert and undiscovered voices alike dive into the heart of any topic and bring new ideas to the surface. Learn more

Follow the writers, publications, and topics that matter to you, and you’ll see them on your homepage and in your inbox. Explore

If you have a story to tell, knowledge to share, or a perspective to offer — welcome home. It’s easy and free to post your thinking on any topic. Write on Medium

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store