Dromen anno 2016

Auteur: Brecht Neven (21), student internationale politiek (UGent), heeft een uitgesproken mening die hij ook graag verkondigt. Gebeten door de grote thema’s maar ook steeds te vinden voor wat minder serieuze zaken. Vaak luid discussiërend te vinden aan de toog van zijn favoriete Gentse café.

De rusteloze millennial die met een innerlijke strijd worstelt, het wordt stilaan een clichébeeld. Helaas, kan ik als 21-jarige student dit beeld bevestigen.

In tegenstelling tot wat de ronde doet over de gemiddelde pol & soccer begon ik mijn studie met een oprechte interesse in politiek. Als wereldverbeteraar heb ik mezelf nooit gezien, het is eerder de drang om de wereld beter te begrijpen die me deed kiezen voor Politieke Wetenschappen.

Nu mijn studie haar einde nadert, word ik geconfronteerd met hét vraagstuk waar iedere jonge twintiger mee wordt opgezadeld: wat hierna? Veel huilbuien, geroep tegen de muren en lange nachten later, ben ik tot de conclusie gekomen dat ik het antwoord op deze vraag waarschijnlijk nooit helemaal zal weten, dat een uitgestippeld plan me waarschijnlijk enkel zal teleurstellen en dat ik de tijd zijn werk moet laten doen.

Waar ik wel ben achter gekomen na veel piekeren — en vergeef me dat ik me hierbij opstel als spreekbuis — is dat mijn generatie opnieuw moet kunnen dromen.

Het mag niet het dictaat van de markt zijn dat het tempo van ons leven bepaald

Het huidige klimaat in de samenleving zorgt ervoor dat een enorm potentieel aan de komende generatie wordt ontnomen. Het beeld van de verloren millennial is een symptoom van een maatschappij waarin prestatiedruk, toenemende individualisering en het ontnemen van zuurstof uit het onderwijs tot een steeds killere samenleving leiden, waarin het onmogelijk wordt om nog te dromen. Dat hierbij een groot deel van de jongeren uit de boot dreigt te vallen lijkt voor sommige van onze beleidsmakers een jammer maar onoverkomelijk nevenverschijnsel, want “er is geen alternatief.”

Het doortrekken van economische wetmatigheden naar onze samenleving houdt echter geen steek, het resultaat is dat we straks hopeloos verloren lopen en onze grip over onze dromen verliezen. Het mag niet het dictaat van de markt zijn dat het tempo van ons leven bepaald, we moeten dit recht terug in eigen handen nemen. Mijn generatie kampt met een gevoel van onmacht, gevoed door een toenemende ongelijkheid. Echte rechtvaardigheid betekent herverdeling: van middelen, van kansen en van macht.

Jongeren snakken naar zuurstof, meer investeren in hun talent is investeren in onze toekomst. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de neoliberale orde als een kaartenhuisje in elkaar stort en plaats maakt voor een samenleving georganiseerd langs horizontale lijnen. De democratie zal zichzelf radicaliseren, gevoed door de dromen van een rusteloze generatie.

Ik droom van een samenleving waar er naar iedereen geluisterd wordt, iedereen dezelfde kansen krijgt en waarin er ook ruimte is voor experiment. Geef jongeren de ademruimte om zich te ontplooien en dwing hen niet in een keurslijf dat hen verplicht al op jonge leeftijd allesbepalende keuzes te maken. Meer inspraak, écht gehoord worden is een eerste stap.

Het herwinnen van onze dromen is het herwinnen van onze vrijheid

Elke poging tot nu toe werd echter weggewuifd. Daarom zal mijn generatie het zelf moeten doen, we gaan zélf in actie moeten komen willen we voorkomen dat een groep demagogen een wij-zij-verhaal ophangt om hun eigen politieke agenda te dienen. Willen we voorkomen dat een hele generatie dreigt verloren te lopen. Een actieve democratie waarin beslissingen uit de basis komen kan druk van de ketel halen. Het herwinnen van onze dromen is het herwinnen van onze vrijheid.

Dat ik niet de enige ben die hier zo over denkt blijkt uit het succes van Nuit Debout, een protestbeweging die zijn oorsprong vond in Frankrijk maar ook overwaaide naar België. De radeloosheid van mijn generatie slaat langzaamaan om in verzet. Nuit Debout is de uiting van een roep naar meer directe democratie die al langer sluimerde in een generatie die zich verloren voelt. Door tot diep in de nacht te discussiëren op publieke plaatsen slaagt Nuit Debout erin een democratische ruimte te creëren waar er voordien geen was, diegenen aan het woord te laten die voordien genegeerd werden.

Het heroveren van het publieke debat stelt een hele groep jongeren in staat om opnieuw te kunnen dromen. Dromen over een warme samenleving, waarin er geluisterd wordt naar een generatie die met heel wat vragen zit maar die ook in staat is zélf een alternatief aan te reiken. Dromen over een samenleving waar menselijk talent boven winst staat.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.