Soms moet je zwijgen en luisteren
Laatst had ik op Facebook een discussie over het Miley Cyrus en Nicki Minaj débacle op de VMA’s. Zij vond het racistisch dat ik stelde dat we moeten erkennen dat niet-blanke vrouwen tegen andere problemen aanlopen dan wij blanke vrouwen. Ik vond het kortzichtig van haar dat ze dit weigerde te erkennen. “Waarom kunnen we niet gewoon over alle vrouwen spreken? Waarom moeten we altijd huidskleuren zien? Dat is toch racistisch?”, schreef ze.
De waarheid is dat we pas verandering kunnen teweegbrengen wanneer we erkennen dat mensen met verschillende nationaliteiten, geslachten, huidskleuren, talen, geaardheden andere perspectieven en ervaringen hebben dan wijzelf. Een moslima met een hoofddoek komt andere problemen tegen dan een blonde, blanke vrouw. Een homoseksuele man loopt tegen andere muren aan dan zijn heteroseksuele vrienden. Er is niets racistisch of homofoob aan om dit te erkennen. Sterker nog, het is belangrijk dat we dit erkennen. Pas dan kunnen we zoeken naar gepaste oplossingen. Pas dan kunnen we een stap vooruit zetten.
Het probleem? We zitten vastgeroest in onze eigen beleving. In ons eigen perspectief. In ons eigen leven. Sommige vrouwen zeggen wel eens: “ik ben geen feminist, want ik vind dat ik gelijk behandeld word aan de mannen.” Sommige blanken zeggen wel eens: “racisme is in ons land geen probleem, want ik zie het nooit gebeuren.” Natuurlijk, het is positief dat die mensen geen discriminatie ervaren. Good for them. Maar dat één blanke, hoogopgeleide vrouw evenveel betaald wordt als haar mannelijke collega’s, betekent niet dat dit voor andere vrouwen in de rest van de wereld geen probleem is. Het betekent niet dat feminisme onnodig is. Dat racisme zich niet heeft voorgedaan in de directe omgeving van een blanke, betekent niet dat het geen dagelijkse realiteit is voor velen, en dat we de strijd tegen racisme moeten stoppen.
Daarom is het belangrijk om soms te zwijgen en luisteren. Naar andere mensen. Naar andere ervaringen. Het is belangrijk om te accepteren dat je eigen perspectief misschien wel een geprivilegieerd perspectief is, en dat het geen zonde is om te luisteren naar perspectieven van andere personen met andere ervaringen. Er zijn nu eenmaal problemen die vrouwen meemaken, die mannen zich moeilijk kunnen inbeelden. Er zijn issues waarmee transgenders te maken krijgen, die voor cisgenders niet bestaan. Pas wanneer we deze verschillen aanvaarden, kunnen we proberen om de wereld voor iedereen een mooiere plaats te vragen. Voor 100 verschillende problemen bestaat geen one size fits all pleister om het bloeden te stelpen. Daarvoor moeten we 100 verschillende kleine pleisters uitknippen.
Yasmine Schillebeeckx (25) heeft een Master in de Culturele Studies en studeerde Women’s Studies in Canada. Ze blogt op The Spectacular Reality en schreef verschillende opiniestukken voor Vlaamse media, waaronder “Mijn naam is niet Hey Sexy” en “Wij overdrijven niet.” Sinds begin deze maand ligt haar eerste non-fictie boek ‘Echte vrouwen bestaan niet’ (AW Bruna) in de winkel.