Zo heb ik anderhalf jaar in het buitenland ervaren

Credit: Patrik Hermansson

Het is frappant hoe jij mensen altijd vragen stelt, tot op het oncomfortabele af, maar op geen enkel moment de ruimte laat om bevraagd te worden. Wie ben jij eigenlijk?”

Een vraag die ik de afgelopen maanden genoeg heb mogen aanhoren. Wie ben jij, Fernand? Je bent goed in mensen de pieren uit de neus te halen, maar wat wil jij eigenlijk zelf uit het leven halen?

Voor ik naar het buitenland trok, was ik een kind van de prestatiegeneratie, maar ook een vriend op wie je (meestal) kon rekenen en een West-Vlaming doordrongen van een lichte naïviteit. En zo ben ik nog steeds, maar ik heb ook andere facetten van mijn persoonlijkheid meer intens mogen ervaren. Soms verschrikkelijk schone, andere keren gitzwarte met een egocentrisch randje.

2.

Als je basisinstelling in het leven is: ik ga zo weinig mogelijk fouten maken, dan heb je een probleem. Want je gáát fouten maken. (…) Sommige mensen ondernemen niks omdat ze bang zijn dat het fout zou kunnen lopen. Wel, ze hebben gelijk: het zou inderdaad fout kunnen lopen. Maar dat hoort er bij

Een quote van Wouter Deprez, geplukt uit zijn interview met De Morgen-journalist Stef Selfslagh. Om de een of andere reden is die passage mij de laatste maanden bijgebleven. Bang zijn doet mij, in tegenstelling tot wat Deprez zegt, net wel ondernemen.

In het buitenland heb ik nog meer ontdekt dat ik een angsthaas ben. Ik ben altijd wel over iets bezorgd: over mijn professionele carrière, over de politieke toestand in het Midden Oosten, over het feit dat die vriendin geen emoji in haar bericht heeft gebruikt, over het geluk van mijn moeder. Wel ja, over alles eigenlijk. Maar ik heb ook ontdekt dat ik dat angstige, die constante staat van zenuwachtigheid omarm. Het doet mij hard leven.

Altijd heb ik verwacht dat alles — pats boem — mooi in zijn plooi zou vallen na afstuderen. Maar geduld, Fernand

3.

Één van mijn karaktertrekken waar ik het meest van geschrokken ben, is mijn neiging tot zelfbeklag. Argh, wat ben ik toch te beklagen dat ik hier in Londen met een fantastisch lief van mijn Belgische vrienden afgezonderd ben en mijn carrière niet ten volle kan ontplooien. Firstworldproblems, broekventje.

Op nieuwsplatform Quartz las ik onlangs een geweldig stuk van de Amerikaanse Mark Manson. Zijn stelling: in plaats van ons altijd af te vragen wat we uit het leven willen halen (alles!), gaan we beter eens bij onszelf na wat we op dit ogenblik nastreven.

Natuurlijk wil ik financiële stabiliteit, een schat van een lief en dito vrienden, gelukkige ouders, een bloeiende carrière, een wereldreis of twee, populariteit en ga zo maar door. Ik werk hard, ‘waarom valt alles niet in mijn schoot geworpen’ heb ik me al te vaak afgevraagd. Nu ken ik het antwoord: omdat ik op dit moment bepaalde zaken prioritiseer. Altijd heb ik verwacht dat alles — pats boem — mooi in zijn plooi zou vallen na afstuderen. Maar geduld, Fernand.

Prioritiseren is verliezen, maar bovenal winnen. De ongelofelijke reizen, de fantastisch mooie momenten met Patrik, de introspectie en zelfkennis die ik op weinig andere manieren kon verworven hebben.

Credit: Patrik Hermansson

4.

In België hebben we het zo slecht nog niet. Terwijl ze in Zweden en Groot-Brittannië de gezondheidszorg privatiseren dat het een lieve lust is, hebben we bij ons degelijke, kwalitatieve ziekenhuizen die betaalbaar zijn. Ook voor ons onderwijssysteem niets dan lof. Creativiteit wordt dan wel niet gestimuleerd — massahoorcolleges aan de Universiteit Gent, ik kijk naar jullie -, ons onderwijs is wel gedemocratiseerd zoals geen ander.

Wat ik echter het meest aan ons Belgenlandje apprecieer, is het grote ‘speeltuingehalte’. Afstanden zijn miniem, connecties worden in geen tijd gelegd. Één werkpunt echter: de manier waarop wij met succes van anderen omgaan. Het is een cliché, maar het klopt ergens wel: Belgen houden niet van verandering. Gewoon is al gek genoeg, ambitieuze ondernemers (in de brede zin van het woord) zetten we snel met beide voeten terug op de grond.

Nog een punt van verbetering voor België: het feit dat de jeugd hier niet jong kan en mag zijn. Belgen racen door het leven. Op je achttiende van Torhout naar Gent verkassen, daar vijf jaar studeren en hup, klaar ermee: waarom vinden wij dat eigenlijk de normaalste zaak van de wereld? Geef jongeren toch de kans om wat langer student te zijn. Sabbatjaren tussen 18- en 23-jarige leeftijd zouden legio moeten zijn. Hoe worden Belgen verwacht om zichzelf ooit echt te leren kennen als ze altijd maar moeten hossen vàn het secundair, nààr het hoger, nààr de professionele loopbaan (met bijhorende chaos van iedere dag) en kijk, daar is het pensioen al…

In het buitenland word je in je hele bestaan uitgedaagd, tot bescheidenheid gedwongen

5.

In het buitenland leven kan glamoureus lijken, in realiteit is het vrij eenzaam en desoriënterend. In het buitenland word je in je hele bestaan uitgedaagd, tot bescheidenheid gedwongen.

Niet iedereen kan daarmee omgaan, ik weet dan ook niet of ik het kan aanbevelen. Wat ik wel weet: het is een ongelofelijk privilege om naar België te kijken met de ogen van een buitenlander, om interessante (en minder interessante) mensen te ontmoeten, om te ontdekken wat gelukkig zijn voor mij betekent.

Lees ook het Medium-stuk van Sofie Marguillier over hoe zij haar verblijf in Nederland ervaart.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Fernand Van Damme’s story.