Umutla

Adım Shahed. Suriye’de Rakka’da doğdum, Homs’ta yaşadım.

Küçük güzel bir köyde büyüdüm. Orada 9 yıl kaldıktan sonra babam bir kaza yapıp hastanede hiçbir doktor bulunmadığı için vefat edince annemin ailesi bizi Homs’ta bırakmak istemedi ve dolayısıyla Rakka’ya taşındık. Rakka’da her şey üst üste geldi. Normalde çalışkan bir öğrenciydim, annem sözel, babam ise uygulamalı kısımları öğretiyordu; ancak artık böyle değildi hiçbir şey. Okuldaki seviyem düştü, az ders çalışıyordum. Hep resim çizip, kitap okuyup, kısa hikaye yazıyordum. Sekizinci sınıfta dayımın gönderdiği bazı kitaplar arasında Science Magazine’nin Arapçası da vardı. Orada Los Alamos adında nükleer bir merkez hakkında bir makale vardı, onu okuduktan sonra fizik ve kimyaya olan ilgim artmaya başladı. ‘Neden dışarıda böyle gelişmeler var bizde yok, bizim de üçüncü dünya olarak araba, uçak yapmamız lazım’ diye farklı farklı fikirler geldi aklıma o gün. Ve kendime, vatanıma, babama ve anneme defterimde bir söz yazdım ülkemizde bunları yapacak olan benim diye…

Dokuzuncu sınıfta çok çalıştım, çünkü Suriye’de de buradaki YGS gibi önemli bir sınav vardı. Bu sınavı çok iyi puanla geçtim ve Suriye’nin en iyi liselerinden birine kabul edildim. Bu lisede hayatımda gördüğüm en iyi eğitimi aldım, Lise 3’e geldiğimde tıp, nükleer veya genetik mühendisliği okumaya karar verdim. Gece gündüz demeden çalışıyordum. O zamanlarda savaş başlamıştı, ne su ne elektrik vardı, mum ışıklarıyla çalışıyorduk, aynı esnada diğer şehirlerde yapılan zulmü izledik. Okulda herkes adalet ve Hak için mücadele etmeye hazırdı, organize olup protesto etmeye başladık; ancak pek çok arkadaşım tutuklanıyordu veya kurşunla karşılaşıyorlardı bizi.

Hürriyet Ordusu’nun şehre girmesi çok zaman almadı. Daha bir gün geçmeden uçaklar şehri bombalamaya başladı, binalar her saniye yerle bir oluyordu. Dayılarım Türkiye’ye gelmeye karar verdi. Ben o kararı duyduğumda kendimi balkona kilitledim, ‘Yanlış yapıyorlar’ diye düşündüm, son lise sınavıma bir ay kalmıştı…

Zorla ve annemin bana verdiği sözle Türkiye’ye geldim. Kitaplarımı hiç bırakmadım, ‘Birkaç gün sonra her şey geçecek, döneceğiz’ diye düşündüm. Fakat sınavı kaçırdım, dönemedim. ‘Seneye gideceğim’ diye çalışmaya devam ettim. Hiç Türkçe öğrenmek istemiyordum, zaten evden bile nadir çıkıyordum.

Üç ay sonra annem beni ikna etti, Halk Eğitim Merkezi’nde bir Türkçe kursuna gitmeye başladım. İki ay sonra Türkçe konuşmak bana çok kolay gelmişti.

2014'te bir dayım Suriye’ye dönmeye karar verdi. Ben de ona ısrar ettim sınava girmem için beni de götürsün diye. Halamda kalmaya başladım ama bir süre sonra oradan da ayrılmam gerekti. Tek başıma dedemin evine gittim, 7 odalı büyük bir evde benden başka kimse yoktu, ne elektrik ne de su… Anneme söylemedim, çünkü bilirse alıp götürecekti beni. ‘Dayanacağım’ dedim; ama bir hafta sonra IŞİD şehre girdi bu kez. Ve benim zaten psikolojik olarak gücüm kalmamıştı. O nedenle annemi aradım gelip beni alsın, Türkiye’ye götürsün diye.

Türkiye’ye döndüğümde geçici Suriyeli kurumlar vardı, oradaki sınava başvurdum ve çok şükür sınavı Urfa’da birincilikle kazandım. Harran’da tercih yaptım ve mühendisliğe başvurdum. “Voilà!” Bilgisayar Mühendisliği’ni kazanmıştım! İki yıl okuduktan sonra sekizinci sınıfta defterime yazdığım sözü hatırladım ve bu bölüm sözümü gerçekleşmek için bir araç olur diye inanmaya başladım.

Halen genetik ve tıp alanlarına ilgim var ve eskiden bilim insanları İbn-i Sina, Alrazi, İbn al-Haytham nasıl pek çok alanda uzman olabildilerse biz de öyle olabiliriz diye düşünüyorum. Fakat, okullar ve öğretmenlerimiz bu düşünceyi sınırlandırıyor ve bize tam tersini inandırmaya çalışıyor.

Şimdi geleceğimi düşünüyorum. Farklı fırsatları denedim. Bazıları oldu, bazıları olamadı. Ama hala bir inancım var ki, bu dünyayı mazlumların, çocukların ve insanların daha iyi yaşayabileceği bir yer yapabileceğim. Hepimiz yapabiliriz.

KodluyoruzLab

Kodluyoruz | KodluyoruzLab ile Kodluyoruz Akademi Mezunlar Kulübü’nden gençler yolculuğumuz boyunca ürettiklerini @kodluyoruz ekibinin desteğiyle daha fazla gence ilham olmak için paylaşıyor.

Shahed Alali Alghrsi

Written by

KodluyoruzLab

Kodluyoruz | KodluyoruzLab ile Kodluyoruz Akademi Mezunlar Kulübü’nden gençler yolculuğumuz boyunca ürettiklerini @kodluyoruz ekibinin desteğiyle daha fazla gence ilham olmak için paylaşıyor.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade