Bachte-Maria-Leerne, 1996

Niemand weet ervan.

Het bos is diep en donker. Ik ren tussen de bomen, spring over stronken, dwars door takken. Sneller, sneller nog. De lucht is koud, het stille water flitst voorbij.

Ik had haar stevig moeten vasthouden en nooit meer mogen loslaten. Toen ze naast me lag te slapen en ik haar adem kon voelen, had ik haar moeten vertellen dat er niets beters bestaat dan de geur diep in haar hals, de geur van heel dichtbij. En daarna die andere, zoete, verboden geur.

Geritsel in de verte, ik kijk om. Ik zie hem niet, maar voel dat hij er is, ergens tussen de stammen die allemaal hetzelfde lijken. Waar is het huis? Ik kan geen richting vinden.

De takken graaien naar mijn feestjurk, klauwen in de kant. Fladderende stroken vol water, aarde, bloed. Ik denk aan warme huizen, slaapkamers vol kussens, haar bed met de roze deken waar we onder schuilden. Ons nest, ver van alle anderen. Ver van elk gevaar. Het bloed dat sijpelde over haar gave huid.

Ik struikel en smak met mijn wang tegen de grond. Mijn tand bloedt, mond klopt, doffe stappen komen dichterbij. Ik verroer me niet en maak me klein. Kon ik maar verdwijnen. Onder de bladeren duiken zonder ooit boven te komen. De hoogste boom in klauteren en nooit meer naar beneden. In het water wandelen en nooit meer terug.

Haar gezicht, zo mooi en broos. De smaak van bittere aarde. En hoe ze kon verdwijnen. Dat een klein meisje kan verdwijnen.

Sst!

Stil maar.

Een vertrouwde stem die fluistert.

Het is beter zo.

Gone Baby Gone

New York, 2014

Dit is de weg. Een schijnbeweging weliswaar, maar wat dan nog? Hannah sjokt de trappen op van het oude New Yorkse pakhuis. Het zweet plakt onder haar haltertop en tussen haar dijen in de afgeknipte jeans. Op elke trede zinken haar voeten in het mulle hout. Alles lijkt te smelten. Af en toe stopt ze even, leunt tegen een muur, vervloekt de muffe lucht en sleurt de kartonnen dozen verder naar vier hoog.

Het idee was: weg. Van de It-Girls op hun fancy feestjes en de zelfgenoegzame players, van de barbloempjes en de dj’s met hun kleffe pubergroupies. Een nieuwe start zonder opsmuk. Het glamourleven heeft zijn beste tijd gehad. Dit is nu, denkt Hannah: een lege kamer van vier bij zes aan de goedkope kant van de Hudson. So real.

Het is zomer, eind augustus en broeierig warm in New York. De studio heeft geen airconditioning, door het open raam stroomt een lauwwarme smog naar binnen. Ze schuift de laatste doos het huis in en loopt naar de keuken of wat ervoor door moet gaan: een wastafel, een koelkast en een magnetron. Ze vult een beker met koud water en drinkt hem in één teug leeg.

Een koopje, had de makelaar gezegd. Een spotprijs vergeleken met de gerenoveerde panden in de straat. Panden zonder lekkende kranen, barstende vloeren en huilende muren, had ze moeten denken. Maar Hannah was verkocht zodra ze de ramen zag. Typische Bushwick-ramen: een mozaïek van rechthoekige ruitjes omlijnd door zwarte gietijzeren kozijnen met uitzicht op de fabrieken, loodsen en werkplaatsen van de wijk.

Bushwick, een groezelige buurt aan de rand van Brooklyn. Up-and-coming, heet het, amper twaalf minuten met de L-Train naar het keurige Greenwich Village waar ze zo graag woonde. Hannah hurkt in een hoek, ellebogen op haar benen, tenen op het zwetende beton. Compact, een meisje van bijna dertig met een bos wilde blonde haren en een gezicht vol sproeten. Vanuit zo’n hoek lijkt de ruimte best groot, denkt ze. Maar het is onzin, weet ze ook. De studio is een fractie van het riante appartement waar ze twee weken geleden nog leefde. Alles is anders, leeg.

Niet minimalistisch leeg zoals de woonkamer op Cornelia Street die de glossy tijdschriften voorbeeldig imiteerde. Een woonkamer met hoofdletters: Kwaliteit, Luxe, Stijl. Nee, ze moest zo nodig verkassen naar een haast tragische leegte met een betonnen vloer vol barsten die in duizend richtingen wijzen.

Ik wil een sofa, denkt Hannah, en een tafel met wat stoelen. Schuin tegen de muur staat een passpiegel en ze ziet zichzelf: polsen onder haar kin geklemd, waakzaam, een haas in een kuil, veilig maar ver weg van alles wat goed voelde. Ze schrikt als de telefoon gaat.

‘Hannah?’ vraagt een stem, ergens op Manhattan. Het is Bee. Natuurlijk. Hannah weet wat ze kan verwachten: nog meer druk. Laat me verdomme met rust, wil ze zeggen, maar zo is ze niet. ‘Luister Hannah, ik begrijp niet waar je mee bezig bent. Ik wil graag dat je vanavond komt. Het is belangrijk voor me. Iedereen wil je zien, weten hoe het met je is. We missen je.’

Typisch Bee, altijd de boel bijeenhouden, op het neurotische af. Hannah zwijgt en staart naar de barsten in het beton die langzaam veranderen in olifanten die zich met onbeholpen slurven aan elkaar vastklampen.

‘Hannah, hij begrijpt het niet.’

‘Ik heb geen zin om te praten, Bee. Dit is hoe het is. Ik ben hier, hij wil me terug. Goed om te weten.’

‘Ik ben de laatste om het voor Boy op te nemen, Hannah, maar de jongen is in shock. Hij wil weten wat er is gebeurd. Hij geeft om je, wij allemaal. Ik snap dat je iets anders wilt, maar je hoeft daarom toch niet al het oude weg te gooien? Je gaat je toch niet opsluiten als een zielige malloot en ons allemaal vergeten? Wat is in godsnaam je plan?’

Ze huivert, heeft geen zin om voor de zoveelste keer haar plan te verdedigen.

‘Hoor je me, Hannah? Je hebt het moeilijk, maar dit is ook belangrijk, dat je aan jezelf denkt.’

Daar is ze juist mee bezig, aan zichzelf denken. Toch? De slurven smelten samen tot een kleverige olifantenbrij. Ze knijpt haar ogen dicht.

‘Oké, Bee, ik zal er zijn. Hou je nu op?’

‘Schitterend, tot straks.’

En Hannah voelt hoe haar maag langzaam samenkrimpt.


Uit: De zes levens van Sophie, van Sarah Meuleman. Verschijnt 17 februari.

Bekijk hier de boektrailer voor De zes levens van Sophie.


(c) Zoe Karssen

Sarah Meuleman is journalist, presentator en programmamaker. Voor Vrij Nederland en Vogue schreef ze interviews en reportages, voor de VPRO maakte ze het cultuurprogramma Sarah’s Barbaren.

De zes levens van Sophie is haar eerste roman. Het is een spannend, ontroerend en intelligent boek dat zindert van de ambitie en de suspense.


België, jaren negentig, het tijdperk-Dutroux. Hannah en Sophie zijn twaalf en delen alles met elkaar, zoals alleen twaalfjarige meisjes dat kunnen. Als Hannah valt voor de charismatische Damiaan, verandert hun vriendschap. Dan, na een nachtelijk feest in het dorp, komt Sophie niet meer thuis.

Achttien jaar later woont Hannah in New York. Ze is succesvol als columnist voor een modeblad, maar besluit het roer drastisch om te gooien. Ze trekt zich terug in een kamer in Brooklyn om een biografie te maken over beroemde schrijvers: Agatha Christie, Barbara Follett, Virginia Woolf. Drie vrouwen die worstelden met vragen over familie, trouw en ambitie; drie schrijvers die op een dag spoorloos verdwenen.

Hannah’s zoektocht naar de vrouwen roept vragen op die ze lang heeft verborgen. Wat is er die nacht gebeurd met Sophie? Waarom heeft ze haar laten gaan? Wat weet Hannah?

Sarah Meuleman neemt de lezer mee op een opwindende tocht die leidt van het Vlaamse platteland naar New York, van de Witte Marsen in België naar het Engeland van de Eerste Wereldoorlog. Spannend, ontroerend, intelligent: De zes levens van Sophie is een roman die zindert van de suspense. Voor liefhebbers van The Killing, Mystic River en Gone Girl.

Voorpublicaties & teasers

Leesfragmenten uit te verschijnen boeken

    Lebowski Publishers

    Written by

    De letterknechten van je moeders favoriete boeken.

    Voorpublicaties & teasers

    Leesfragmenten uit te verschijnen boeken

    Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
    Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
    Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade