5 работи кои може да ги оствари/прави САМО „автентичен“ левичар

1. Да уништи цела економија до таа мера што ќе увезува нафта од САД додека лежи на најголемите светски резерви.

The fact that Venezuela is importing American oil is raising eyebrows because Venezuela has 298 billion barrels of proven oil reserves, according to the Energy Information Administration. That’s more than Saudi Arabia, Russia or Iran and eight times the reserves of the United States.

Падне цената на нафта вртоглаво? Точно, но во ниту една друга земја (од Норвешка до Иран) не колабрира цела економија како во „социјализмот на 21-от век“.

2. Да увезува нафта од САД додека ги обвинува за империјализам — и за кризата која сами си ја создадоа.

They [USA] inoculated Commander Chavez with that illness to get him out of the way, and create a situation of destruction for Venezuela and its independent revolution.

3. Да си толку непопуларен што во натпревар од двајца ќе излезеш трет.

За волја на вистината, по оваа логика повеќето кандидати на избори „губат“ — оние кои не гласаат за никого се често поголем број од гласовите на победникот.

4. Да носиш гордо Че Гевара маички (а не си тинејџер)— додека истовремено се декларираш за ЛГБТ friendly личност, да си гласен против расизам и други прогресивни политики.

“The negro is indolent and a dreamer; spending his meager wage on frivolity or drink; the European has a tradition of work and saving, which has pursued him as far as this corner of America and drives him to advance himself, even independently of his own individual aspirations.”

Или ова објаснување од инаку дефанзивен пост за Че:

Cuban society had been strongly homophobic for so long as there had been public awareness of a homosexual community, and the Revolution, though promising progress in almost every sector of society for almost every repressed group, did nothing to combat discrimination against LGBT Cubans for the first two decades of its rule, and the government under Fidel Castro even worsened things in some regards, by decrying homosexuality as bourgeois and decadent and enforcing new anti-homosexual laws.
The Cuban government required all men to serve a term in the military, but those who would not serve (Jehovah’s Witnesses, conscientious objectors) and those who were not allowed to serve (gay men) instead did their terms of service in agricultural camps, as a part of “Military Units to Aid Production” (UMAP). The idea was for non-combatants to still strengthen the revolution, domestically. Things quickly got out of hand and these became downright abusive, a mark of the repression LGBT Cubans faced even after the Revolution. Those serving in these domestic military camps were beaten, worked long hours, and, for all their service, were viewed with the mar of the “decadent”. To describe these as “concentration camps” would be going too far, as their primary function was as a replacement for mandatory military service, but they sometimes got dangerously close to that categorization.

A, да, Че бил и доста либерален во однос на слободата на говор:

“If any person has a good word for the previous government that is good enough for me to have him shot.”

5. Во протест против законот за хонорарци го нарекуваш данокот „државен рекет“ а се залагаш за покачување на даноците — за СИТЕ.

Или, извадок од „итните економски реформи“ кои ги предлага Солидарност, еден од организаторите на протестот:

3) повторно воведување на прогресивен персонален данок од доход со стапки од 15, 18 и 24%;
4) зголемување на стапката на данокот на добивка и воведување на прогресивни стапки од 15 и 20%,

p.s. Да не се разбереме погрешно — нормално дека хонорарците не треба да бидат дополнително оданочени. Како и било кој друг. Доволно е 50% од приходите да ни одат за Државата — нека си скрати од сопствените трошоци! И на страна иронијата, дечкиве остварија голема победа — и тоа од слободарски аспект, со протестот против даночењето на хонорарците.