มนุษย์ / การเปลี่ยนแปลง

เพื่อนผมคนหนึ่งกำลังมีปัญหาใหญ่ที่ทำงาน ปัญหาคลาสสิกเมื่อมีการเปลี่ยนตัวหัวหน้า จากคนเก่าที่เข้ากันได้อย่างดีเป็นคนใหม่หน้าตาใสซื่อแต่จิตใจยากแท้หยั่งถึง จากคนที่กำลังก้าวหน้าได้ดีในหน้าที่การงานกลายเป็นคนนอกสายตาผู้หลักผู้ใหญ่ จากคนที่มีน้องๆในทีมที่ขยันตั้งใจทำงานและให้ความเคารพกลายเป็นตอนนี้เพื่อนผมเหมือนคนหัวเดียวกระเทียมลีบแล้ว ด้วยความอึดอัดใจมานานหลายเดือนเพื่อนผมโทรมาหาเพื่อระบายกับผมอยู่เรื่อยๆ ล่าสุดเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

เพื่อนผม

“เครียดมากเลยหวะ ตอนนี้ทุกคนโดนดึงไปอยู่ฝ่ายนู้นหมดแล้ว เราเหลืออยู่แค่หัวหน้าเก่าเราแล้วก็น้องในทีมอีกคนนึง — เราเริ่มคิดจริงจังเรื่องย้ายแผนกแล้ว”

ผม

“หรอ แผนกใหม่ที่แกเคยเล่าให้ฟังเมื่อครั้งที่แล้วปะ? ดีแล้ว ไปเลย” ผมแนะนำเพื่อนไปแบบไม่ต้องใช้เวลาคิดเลย การย้ายแผนกคือทางออก

เพื่อนผม

“อืม มันคงต้องเป็นแบบนั้นจริงๆแหละ แต่เราเสียใจมากหวะ น้ำตาร่วงเลย ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ เรารู้สึกว่าเราแพ้เค้าทุกอย่างเลย”

ผม

“แพ้ยังไงวะ? แกไปแพ้อะไรเค้า เราถามแบบนี้นะ ถ้าการชนะคนเลวด้วยการที่แกต้องทำเลวกว่ามัน แกจะทำมั้ย? แกจะภูมิใจมั้ยหละ?”

“เราทำงานมาจนถึงทุกวันนี้นะ เรื่องนึงที่สรุปได้แล้วคือคนเปลี่ยนไม่ได้ ไม่ว่าแกจะทำหรือไม่ทำอะไร คนแบบนี้ก็จะเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าคนมันขี้ประจบแกจะไปบอกให้มันเลิกนิสัยนี้ได้มั้ย? ถ้าคนมันขี้โกงต่อให้มันโดนไล่ออกได้ทำงานที่ใหม่มันก็โกงอีก แกไม่มีทางเปลี่ยนมันได้หรอก”

“โอกาสดีๆของแกมาแล้ว โอกาสที่ได้อยู่ห่างๆคนประเภทนี้”


ผมเป็นคนไม่ชอบการเผชิญหน้าอย่างมาก เลี่ยงได้เป็นเลี่ยง ไม่ใช่ว่าจะยอมแพ้หรืออะไร แค่รู้สึกว่ามันเสียเวลาที่จะไปพยายามทำให้คนบางคนเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงความคิด — มันเป็นไปไม่ได้ อย่าเสียเวลาชีวิตตัวเองไปกับเรื่องงี่เง่าแบบนี้เลย

ถ้าเรามีอำนาจ — จงรู้เท่าทันและกำจัดคนแบบนี้ออกไปจากองค์กร ถ้าเราไม่มีอำนาจ — จงรู้เท่าทันและอยู่ห่างๆคนแบบนี้ไว้ เราทำได้แค่นี้

Like what you read? Give Piyorot a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.